Starlight

Εl Clasico

    
   0204017 3ronaldoΚαι έτσι λοιπόν στον πόλεμο…δόθηκε χαϊδευτικό όνομα και ακούει στο όνομα El Clasico. Η αλήθεια δεν είναι πολύ μακριά όσον αφορά την ονομασία του μεγαλύτερου derby όλων των εποχών, τι και αν οι Βρετανοί, οι οποίοι δημιούργησαν το βασιλιά των σπορ, έχουν άλλη γνώμη για το τι σημαίνει ακριβώς ο όρος derby, η μεγάλη μάχη μεταξύ της Real Madrid και της Barcelona, αποτελεί τη συμπύκνωση του ποδοσφαιρικού –και όχι μόνο- πολέμου. Η ιστορία της γιγαντομαχίας, ξεκινά κάπως έτσι..

Καταλωνία εναντίον Καστίλης
   Από τη δεκαετία του 1930 κιόλας, η Barcelona έγινε το σύμβολο έκφρασης των Καταλανών, οι οποίοι θεωρούσαν εαυτούς διαφορετικούς από τους υπόλοιπους Ισπανούς και ειδικά, πολύ πιο διαφορετικούς από τους κατοίκους της περιοχής της Καστίλης, της ευρύτερης περιοχής που βρίσκεται η πρωτεύουσα Μαδρίτη, η οποία συμβόλιζε και συμβολίζει το «κράτος», τη βασιλεία και την «εξουσία». Πολλοί είναι εκείνοι που παρουσιάζουν την αναλογία Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ, με αντίστοιχες τάσεις διαφοροποίησης μεταξύ πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει ούτε σε αναλογία για το εύρος και το βάθος της διαμάχης μεταξύ της Real και της Barcelona. Ενδεικτικά, ο «καταλανισμός» και ο «βαρκελωνισμός», βρέθηκαν στο ζενίθ τους όταν ο Josep Sunyol, πρόεδρος της Barcelona και ενεργό αντιστασιακό μέλος κατά της χούντας του Franco, συνελήφθη και εξετελέστη χωρίς δίκη. Εν τω μεταξύ, τα χουντικά καθεστώτα των Rivera και Franco, δεν είχαν ανοχή -όπως ήταν φυσιολογικό για τέτοια καθεστώτα- στη διαφορετικότητα των γλωσσικών ιδιωμάτων. Αν και το πρώτο σοσιαλιστικό κόμμα ιδρύθηκε στη Μαδρίτη, η Καταλονία, θεωρείται η περιοχή που προώθησε όλες εκείνες τις ιδέες που μπορούν να συνοψισθούν ως «ελευθεριακές» και «αντιχουντικές». Η Real, είχε ξεκάθαρες σχέσεις με το καθεστώς του Franco, μολονότι είχε προέδρους κατά καιρούς που εκδήλωναν την αντίθεσή τους με το καθεστώς. Τη δεκαετία του 1980, η Real, δέχτηκε την ίδρυση συνδέσμου οπαδών με χουντικές και ναζιστικές ιδέες. Η πλειοψηφία των οπαδών της Real φέρουν συντηρητικές και «δεξιόστροφες» απόψεις.  Δε χρειάζονται παραπάνω στοιχεία για να καταλάβουμε το μίσος που υπάρχει μεταξύ των δύο ομάδων.
Η πέτρα του …Di Stefano...
   Ο Αργεντίνος Alfredo Di Stefano, ήταν –και παραμένει- ένα μεγάλο «άγαλμα» για την ιστορία της βασίλισσας της Ευρώπης. Εμμέσως, ήταν κάτι παρόμοιο και για την Barcelona…Ο μεγάλος αυτός επιθετικός, είχε αναγκαστεί να φύγει από την αργεντίνικη River Plate λόγω μιας εκτεταμένης απεργίας ποδοσφαιριστών που λάμβανε χώρα στην Αργεντινή. Η επόμενη ποδοσφαιρική του στέγη ήταν η κολομβιανή ομάδα Los Millionarios και η Barcelona, είχε συμφωνήσει μαζί του. Η Real, μπήκε στη μέση και άρπαξε τον ποδοσφαιριστή (φήμες λένε ότι σχεδόν απήχθη) και τελικά μετά από μια σχεδόν δικαστική διαμάχη, η Barcelona, δε δέχτηκε τη μέση λύση, που ήταν να «μοιράζεται» ο ποδοσφαιριστής στις δύο ομάδες ανά ένα έτος. Το καθεστώς Franco, διέδιδε πως η Barcelona, δεν ήθελε τη μέση λύση, ενώ στην πραγματικότητα…είχε «πιέσει» στο να παίξει μόνο στη Real. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο δικτάτορας είχε πει στους ανθρώπους της Barcelona, πως «..η ομάδα σας μπορεί και συμμετέχει στον ισπανικό αθλητισμό, χάριν στη μεγαλοψυχία του καθεστώτος..», κάτι που είχε πει στα αποδυτήρια (!!!) στους παίκτες της καταλανικής ομάδας, στο επαναληπτικό παιχνίδι του 3-0 υπέρ της Barcelona μεταξύ των δύο ομάδων...Το αποτέλεσμα του λογυδρίου των αποδυτηρίων έφερε το παιχνίδι στο 11-1 υπέρ της Real.

Jose vs Barca
el-clasico-image1   O Jose Mourinho είναι ένας μεγάλος προπονητής. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό. Εκτός από τις μεγάλες του ικανότητες εντός αγωνιστικού χώρου, έχει μεγάλες ικανότητες και εκτός αφού σχεδόν όποτε μιλάει βγάζει κάποια είδηση. Όταν λοιπόν ολοκληρώθηκε η μετακίνηση του στην Ρεαλ, οι Ισπανοί δημοσιογράφοι έτριβαν τα χέρια τους, γιατί σίγουρα θα είχαν πολύ δουλειά. Όχι μόνο για τις ατάκες του, αλλά και για την κόντρα που έχει με την Μπαρτσελόνα. Μία κόντρα που ξεκίνησε από την εποχή που ήταν προπονητής της Chelsea. Σε ένα ματς για το Champions League, ο Πορτογάλος κατηγόρησε τον διαιτητή του αγώνα και τον τότε προπονητή της Μπάρτσα    Frank Rijkaard ότι συναντήθηκαν στα αποδυτήρια του γηπέδου στο ημίχρονο του αγώνα, κάτι που απαγορεύεται από την FIFA. Υποστήριξε ότι αυτό έκανε τον Anders Frisk να ευνοήσει την Μπαρτσελόνα στο δεύτερο μέρος, κάτι που κόστισε το ματς στην ομάδα του. Με την επίσκεψη του στο Camp Nou η κόντρα οξύνθηκε ακόμη περισσότερο, λόγω των οπαδών της Μπαρτσελόνα που του φώναζαν ειρωνικά ότι θα είναι πάντα μεταφραστής (είχε ξεκινήσει την καριέρα του σαν μεταφραστής του Robson στην Μπάρτσα). Το 2009, μετά το ματς Ιντερ - Μπαρτσελόνα (όπου η ομάδα του Μουρίνιο κέρδισε με 3-1 και απέκτησε σημαντικό προβάδισμα για την πρόκριση στον τελικό του Champions League εκείνης της χρονιάς), οι Καταλανοί κατηγόρησαν τον Μουρίνιο ότι χρησιμοποίησε την φιλία του με τον διαιτητή Olegário Benquerença για να ευνοηθεί στον αγώνα. Φυσικά αυτός απάντησε, πρώτα αρνούμενος την σχέση του μαζί του και στην συνέχεια, ειρωνευόμενος τον προπονητή της Μπαρτσελόνα για την πρόκριση τους ενάντια στην Chelsea την χρονιά 2008-2009. Το τελευταίο (μέχρι το επόμενο φυσικά) περιστατικό, έγινε στον τελικό του Super Cup του 2011, όταν και έβαλε το δάχτυλό του στο μάτι του βοηθού προπονητή της Μπαρτσελόνα Tito Vilanova. Όταν ρωτήθηκε για το περιστατικό, δήλωσε απλά ότι δεν γνώριζε ποιος ήταν ο Vilanova. Ότι και να γίνει στο Clasico πάντως, είναι βέβαιο ότι οι ποδοσφαιριστές δεν θα έχουν όλο το ενδιαφέρον πάνω τους….
Double Team…
   1245055319-Ronaldo-Figo-Zidane-Real-MadridΠαρά το μίσος που χωρίζει τους οπαδούς των δύο ομάδων, δεν είναι λίγοι οι παίκτες που έπαιξαν και στις δυο. Κάποιοι χωρίς να δημιουργήσουν πρόβλημα, κάποιοι δεχόμενοι λίγες αποδοκιμασίες, αλλά υπήρχαν και κάποιοι που έριξαν ΠΟΛΥ λάδι στην φωτιά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Luis Figo. Ο υπαρχηγός της Μπάρτσα, το 2000 πήρε την απόφαση να πάρει μεταγραφή στην μισητή Ρεαλ, απόφαση που δεν του συγχώρησαν ποτέ οι οπαδοί των Καταλανών και φρόντισαν να του δείχνουν τα «τρυφερά» αισθήματα που έτρεφαν γι αυτόν κάθε φορά που πατούσε το πόδι του στο Camp Nou. Μπουκάλια ουίσκι, χαρτονομίσματα, εικόνες του Figo με την λεζάντα προδότης, μέχρι και γουρουνοκεφαλή έχουν πετάξει οι Μπλαουγκράνα στο γήπεδο σε clasico.

   Άλλος ένας παίκτης έκανε αυτό το δρομολόγιο αλλά με ανάποδη κατεύθυνση, ο Luis Enrique. Μετά από πέντε χρονιές στην Ρεαλ Μαδρίτης, αποφάσισε να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή  και να συνεχίσει την καριέρα του στην Μπαρτσελόνα. Στην αρχή, δεν έγινε δεκτός με ενθουσιασμό, όπως είναι λογικό από τους οπαδούς, αλλά κατάφερε να τους όχι μόνο να τους κερδίσει μα και να φτάσει να γίνει και αρχηγός της ομάδας!

   Υπάρχουν ασφαλώς και παίκτες που δεν είχαν την ίδια επιτυχία κατά την μετακίνηση τους, όπως ο Javier Saviola, που πέρασε και δεν ακούμπησε από την Ρεάλ.

Ακολουθεί μία λίστα με όλους τους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί και σε Μπαρτσελόνα και σε Ρεάλ
 •  Alfonso Albéniz (Barça σε Real Madrid) (1902)
•  Luciano Lizarraga (Real Madrid σε Barça) (1905)
•  Charles Wallace(Barça σε Real Madrid) (1906)
•  José Quirante (Barça σε Real Madrid) (1906)
•  Alfonso Albéniz (Barça σε Real Madrid) (1911)
•  Arsenio Comamala (Barça σε Real Madrid) (1911)
•  Walter Rozitsky (Barça σε Real Madrid) (1913)
•  Ricardo Zamora (Barça σε Espanyol και μετά σε Real Madrid) (1930)
•  Josep Samitier (Barça σε Real Madrid) (1932)
•  Hilario (Real Madrid σε Valencia και μετά σε Barça) (1939)
•  Alfonso Navarro (Barça σε Real Madrid) (1950)
•  Justo Tejada (Barça σε Real Madrid) (1961)
•  Jesús María Pereda (Real Madrid σε Real Valladolidto Sevilla και μετά σε Barça) (1961)
•  Evaristo de Macedo (Barça σε Real Madrid) (1962)
•  Fernand Goyvaerts (Barça σε Real Madrid) (1965)
•  Lucien Muller (Real Madrid σε Barça) (1965)
•  Lorenzo Amador (Real Madrid σε Hércules CF to Barça) (1980)
•  Bernd Schuster (Barça σε Real Madrid) (1988)
•  Luis Milla (Barça σε Real Madrid) (1990)
•  Gheorghe Hagi (Real Madrid σε Brescia και μετά σε Barça) (1994)
• Fernando ”Nando” Muñoz (Barça σε Real Madrid) (1992)
•  Julen Lopetegui (Real Madrid σε CD Logroñés και μετά σε Barça) (1994)
•  Michael Laudrup (Barça σε Real Madrid) (1994)
•  Robert Prosinečki (Real Madrid σε Real Oviedo και μετά σε Barça) (1995)
•  Miquel Soler (Barça σε Sevilla και μετά σε Real Madrid) (1995)
•  Luis Enrique (Real Madrid σε Barça) (1996)
•  Daniel García Lara (Real Madrid σε Real Mallorcato και μετά σε Barça) (1999)
• Luís Figo (Barça σε Real Madrid) (2000)
•  Albert Celades (Barça σε Celta Vigo και μετά σε Real Madrid) (2000)
•  Alfonso Pérez (Real Madrid σε Real Betis και μετά σε Barça) (2000)
•  Ronaldo (Barça σε Internazionale και μετά σε Real Madrid) (2002)
•  Samuel Eto'o (Real Madrid σε Real Mallorca και μετά σε Barça) (2004)
•  Javier Saviola (Barça σε Real Madrid) (2007)
Προϊστορία
Πρωτάθλημα
Υπάρχει μεγάλη ισορροπία στις αναμετρήσεις μεταξύ της Ρεαλ και της Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα. Η Ρεάλ προηγείται ελαφρώς με 68 νίκες έναντι 64 της Μπαρτσα, ενώ υπάρχουν και 31 ισοπαλίες. Έχει σκοράρει στα μεταξύ τους ματς 264 γκολ και η Μπαρτσελόνα 255.
Copa Del Rey
Σε 30 ματς, η Ρεάλ έχει δέκα νίκες και έχει πετύχει 58 γκολ, η Μπαρτσελόνα έχει 14 νίκες και έχει πετύχει 60 γκολ, ενώ 6 ματς έχουν λήξει ισόπαλα.
League Cup
Σε έξι αγώνες η Ρεαλ δεν έχει καταφέρει να κερδίσει την αιώνια αντίπαλο, η Μπάρτσελονα έχει 2 νίκες και τέσσερεις αγώνες έληξαν ισόπαλοι. 8 γκολ έχουν πετύχει οι Μαδριλένοι και 14 οι Καταλανοί.
Ισπανικό Super Cup
Δέκα φορές έχουν αναμετρηθεί οι δύο ομάδες με την Ρεαλ να έχει 5 νίκες, την Μπαρτσελόνα 3, με δύο παιχνίδια να μην έχουν βγάλει νικητή. 21 γκολ για την Ρεαλ και 13 για την Μπαρτσελόνα σε αυτήν τη διοργάνωση.
Champions League
Σχεδόν απόλυτη ισορροπία και σε αυτήν τη κατηγορία, με την Ρεαλ να έχει 3 νίκες, 2 η Μπαρτσελόνα και 3 ματς να έχουν λήξει ισόπαλα. Τα γκολ είναι 13 για την Ρεαλ και 10 για την Μπαρτσελόνα.
Τα μεγάλα «κανόνια»
Πρώτος στην λίστα των σκόρερ των clasico είναι ο μεγάλος Alfredo di Stefano με 18 γκολ, ακολουθεί ο Ραουλ με 15. Την πρώτη δεκάδα κλείνουν οι Estanislao Basora και Josep Samitier με 9 γκολ. Ο μόνος εν ενεργεία παίκτης στην πρώτη δεκάδα είναι ο Lionel Messi με 13 τέρματα. Την δεκάδα κλείνουν οι César Rodríguez(14 τέρματα), Francisco Gento(14 τέρματα), Ferenc Puskás(14 τέρματα), Santillana(12 τέρματα), Hugo Sánchez και Juanito (10 τέρματα).
Τα κίνητρα των δύο μονομάχων και η βαθμολογική αξία αυτού του El Clasico
   el-clasico-real-madrid-vs-barcelona-live-stream-freeΦέτος, λίγα παιχνίδια μένουν για να ολοκληρωθεί η La Liga, το Champions League και το Copa Del Rey. Η Barcelona, έχει την ευκαιρία το Σάββατο να πάει τη διαφορά από τη μεγάλη της αντίπαλο στο -1, αν κερδίσει στο Camp Nou έτσι ώστε να διεκδικήσει στα λίγα εναπομείναντα παιχνίδια τις ελπίδες για να κατακτήσει για 22η φορά το ισπανικό πρωτάθλημα. Στο Ch. L., έχει την ευκαιρία να είναι παρούσα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό και να το κατακτήσει, ενώ στο ισπανικό κύπελλο θα αντιμετωπίσει την Athletic Bilbao. Εν ολίγοις…οι προκλήσεις ενόψει…Ανατροπή μιας διαφοράς που έφτασε το +10 για τη Real, δέκα αγωνιστικές πριν και κατάκτηση πρωταθλήματος, record με την κατάκτηση 2ου συνεχόμενου Ch. L και πιθανώς …με τη Real ως finalist και μεγάλη ηττημένη. Με άλλα λόγια, αν η Barcelona πάρει φέτος το treble και από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβρη της επόμενης σεζόν, τις «μικρές» κούπες…βγάλτε κομπιουτεράκι και μετρήστε. Το μόνο σίγουρο θα είναι πως δε θα χωρά πλέον συζήτηση για το αν είναι η μεγαλύτερη ομάδα όλων των εποχών. Από την άλλη πλευρά, η Real, έχει δώσει του κόσμου τα εκατομμύρια προσλαμβάνοντας στον πάγκο τον Murinho και φέρνοντας παίκτες όπως τον Ronaldo και τον Kaka, προκειμένου να ανακαταλάβει τα σκίπτρα σε Ισπανία και Ευρώπη. Η περσινή χρονιά, ήταν η χρονιά του «χαστουκιού» για τη Real, καθώς όχι μόνο έχασε σε Ευρώπη και Ισπανία από την καταλανική ομάδα, (στο πρωτάθλημα, έχασε με 5-0, ενώ έχασε στο γήπεδό της 0-2 για το Ch. L., ενώ για το ισπανικό Super Cup, έχασε με σύνολο 5-4 μέσα σε δύο παιχνίδια) αλλά είδε τη μισητή της αντίπαλο Barcelona, να κατακτά πρωτάθλημα και Ch. L. Η μοναδική της «παρηγοριά», ήταν ότι κέρδισε στον τελικό του ισπανικού κυπέλλου τους Blaugrana με 1-0 και το κατέκτησε.
   Φέτος, η Barcelona, δεν είναι το ίδιο καλή με τα προηγούμενα 2 χρόνια, αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν είναι καλή. Η Real, δείχνει μεγαλύτερη σταθερότητα στο πρωτάθλημα και έφτασε να προηγείται μέχρι και με 10 βαθμούς. Αυτήν τη στιγμή, η μαδριλένικη ομάδα, είναι το φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, όμως αν χάσει το Σάββατο, η διαφορά θα πάει στο -1 για την Barcelona, και η Real, πέραν του άγχους που θα έχει, θα κληθεί να αντιμετωπίσει στο «λάκκο» του San Mames, την άλλη μισητή ομάδα της Athletic Bilbao. Ας απολαύσουμε τις 2 μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου να συγκρούονται και να ευχηθούμε, να περάσουν και οι δύο στον μεγάλο τελικό του Ch. L., ώστε να δούμε τον μεγαλύτερο τελικό όλων των εποχών.

Videos από ιστορικά παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων
Aλέξανδρος Δρίβας 
Βασίλης Πανταζόπουλος

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

1. REAL MADRID : Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Η Ίδρυση
   2054Η Ρεαλ Μαδρίτης, επίσημα ιδρύθηκε το 1902. Αποτελεί, αποτέλεσμα της διάσπασης της Football Sky, η οποία δημιουργήθηκε το 1895 από τους καθηγητές και μαθητές του Institución Libre de Enseñanzada, (μεταξύ των οποίων υπήρχαν και αρκετοί απόφοιτοι της Οξφόρδης και του Κεμπριτζ). Η ομάδα αυτή, το 1900 διασπάστηκε στην  New Foot-Ball de Madrid και στην Español de Madrid. Η Español de Madrid στην συνέχεια διασπάστηκε και πάλι (το 1902) και από αυτήν δημιουργήθηκε η Sociedad Madrid FC, από την οποία προήλθε και η Ρεαλ. Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας, ήταν ο Juan Padrós Rubió, ενώ πρώτος γραμματέας ήταν ο Manuel Mendía. Ο σύλλογος κέρδισε τον πρώτο του τίτλο μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυση του. Το 1927, ο Βασιλιάς της Ισπανίας Αλφόνσο ο 13ος, της έδωσε το πλήρες όνομα: Real (βασιλική) Madrid. Το χρώμα η ομάδα το δανείστηκε από μία ερασιτεχνική ομάδα που αγωνιζόταν τότε στην Βρετανία, την «Κορίνθιανς».

Τα πρώτα χρόνια
   Το 1929, στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της Ισπανίας, η Ρεαλ κρατούσε τα πρωτεία μέχρι την τελευταία αγωνιστική, που όμως μία ήττα από την Μπιλμπάο έδωσε τον τίτλο στην Μπαρτσελόνα (!). Το  παρθενικό της εθνικό πρωτάθλημα η Ρεαλ το κέρδισε το 1931 και μάλιστα επανέλαβε την επιτυχία και την επόμενη χρονιά κάτι που καμία άλλη ομάδα δεν είχε καταφέρει πιο πριν. Το 1931, στην διάρκεια της δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Ρεαλ άλλαξε πάλι το όνομά της σε Madrid Football Club. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω της ουδετερότητας της χώρας, το πρωτάθλημα συνεχιζόταν κανονικά και το 1941 στον ημιτελικό του Κυπέλλου, η Ρεάλ (που είχε ξαναγίνει στο μεταξύ «Βασιλική» κέρδισε την Μπαρτσελόνα 11-1, αν και υπάρχουν αναφορές ότι η αστυνομία είχε απειλήσει τους παίκτες της Μπαρτσελόνα, όπως και ο τότε δικτάτορας Φράνκο.

Εποχή Santiago Bernabéu Yeste (1945-1978)
   Ο Santiago Bernabéu έγινε πρόεδρος της ομάδας το 1945. Στην διάρκεια της προεδρίας του, ο σύλλογος γιγαντώθηκε, έχτισε γήπεδο, που πήρε και το όνομά του, προπονητικό κέντρο και έκανε την ομάδα κυρίαρχη σε Ισπανία και Ευρώπη. Κατέκτησε τις πρώτες πέντε διοργανώσεις του νέου Κυπέλλου Πρωταθλητριών (το τωρινό Champions League) και μία ακόμη το 1966, 16 πρωταθλήματα Ισπανίας και 6 κύπελλα. Για όλους αυτούς τους λόγους, θεωρείται ο μεγαλύτερος πρόεδρος στην ιστορία τη Ρεαλ.

Η μετά Bernabéu εποχή…
   Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Ρεαλ είχε χάσει κάτι από την αίγλη του παρελθόντος. Αυτό μέχρι να βγεί μια καινούρια γενιά μεγάλων παικτών, με ηγέτες τους Emilio Butragueño και Manuel Sanchís. Η ομάδα αυτή, μία από τις καλύτερες της Ευρώπης, κέρδισε δύο κύπελλα Ουέφα, πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα, ένα κύπελλο Ισπανίας και τρία Ισπανικά Σούπερ Καπ. Το σύνολο αυτό έσπασε στις αρχές του 1990 όταν οι Martín Vázquez, Emilio Butragueño και Míchel αποχώρησαν από την Μαδρίτη.
Δεκαετία 1990-2000
fue-Ivan-Zamorano   Η επόμενη μεγάλη φουρνιά των Μαδριλένων, υπό τον πρόεδρο Lorenzo Sanz στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και με ηγέτη τον νεαρό Ραουλ και μαζί του τους Ιέρο, Ζαμοράνο και Σούκερ έφεραν ξανά το τρόπαιο με τα μεγάλα αυτιά στην Καστίλλη το 1998 (νικώντας την Γιουβέντους με 1-0 στον τελικό).Η επιτυχία επαναλήφθηκε δύο χρόνια αργότερα με τον Florentino Pérez στον προεδρικό θώκο, ενάντια στην Βαλένθια, την οποία η Ρεαλ υπέταξε άνετα με 3-0 και άνοιξε ταυτόχρονα η εποχή των Galacticos. Το τελευταίο Ευρωπαϊκό μέχρι σήμερα ήρθε το 2002, ενάντια στην Λεβερκούζεν, με το απίστευτο γκολ του μεγάλου Ζινεντίν Ζιντάν να μένει στην ιστορία σαν ένα από τα καλύτερα που έχουν επιτευχθεί σε τελικό διασυλλογικής διοργάνωσης.Τα επόμενα χρόνια δεν ήταν τόσο επιτυχημένα για την Ρεαλ, αφού συνέπεσε με την μεγάλη άνοδο της αιώνιας αντιπάλου Μπαρτσελόνα. Ο απολογισμός της δεκαετίας του 2000 δεν το δείχνει, αλλά η ομάδα άρχισε να έχει πτωτική πορεία. Δύο Champions League τέσσερα πρωταθλήματα, ένα κύπελλο τρία Σούπερ Καπ Ισπανίας και ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ.

Το Σήμερα
   realrobertocarlos1Από το 2009 μέχρι και σήμερα, με τον Florentino Perez να επιστρέφει ξανά στην προεδρεία της ομάδας, τέθηκε ο στόχος να επιστρέψει ο σύλλογος στους τίτλος και να κοντράρει την Μπαρτσελόνα σε όλα τα επίπεδα. Γι αυτόν τον σκοπό, δαπανήθηκαν πολλά εκατομμύρια σε μεταγραφές (με μεγαλύτερη αυτή του Κριστιάνο Ροναλντο από την Μαντσεστερ Γιουνάιτεντ έναντι 94 εκατομμυρίων ευρώ) και ήρθε στην Μαδρίτη ένας από τους καλύτερους προπονητές του πλανήτη, ο Ζοσέ Μουρίνιο. Ο Πορτογάλος τεχνικός, ξεκίνησε να χτίζει μία ομάδα, ώστε να καταφέρει να κοντράρει τους Καταλανούς σε Ισπανία και Ευρώπη.Στην αρχή, υπήρξε προβληματισμός στους κύκλους των οπαδών και μερίδας του τύπου, αν το συντηρητικό στυλ που ακολουθούσε μέχρι τότε ο Μουρίνιο θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην παραδοσιακά επιθετική Ρεαλ. Όμως ο “Special One”, όπως τον αποκαλούσαν στην Αγγλία όταν κάθισε στον πάγκο της Chelsea, εξέπληξε τους πάντες δημιουργώντας μία παραγωγικότατη ομάδα, που παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο στα περισσότερα ματς. Παρόλα τα λεφτά όμως που έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα και παρά την αδιαμφισβήτητη ικανότητα του προπονητή και των παικτών, ο στόχος δεν έχει επιτευχθεί. Μόνο ένα κύπελλο Ισπανίας έχει καταφέρει να πάρει τα τελευταία χρόνια η Ρεαλ, ενώ οι Μπλαουγκράνα κυριαρχούν σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και στις μεταξύ τους αναμετρήσεις, μετά την έλευση του «Εκλεκτού», η Ρεαλ έχει γνωρίσει μερικές από τις πιο ταπεινωτικές της ήττες. Είναι και αυτός ένας λόγος που το επερχόμενο κλάσικο είναι αγώνας χωρίς αύριο για τους Καστιγιάννους. Είναι σημείο καμπής, εδώ μπορεί να αλλάξει το momentum και να πάρει ξανά τα πρωτεία (ένα ενδεχόμενο θετικό αποτέλεσμα στο ντέρμπι κάνει την Ρεαλ ακλόνητο φαβορί για το πρωτάθλημα μετά από χρόνια, αλλά δίνει και στους παίκτες αυτοπεποίθηση για την δύσκολη συνέχεια. Ακόμη, δείχνει ότι η Μπαρτσελόνα δεν είναι ανίκητη, αλλά μπορεί να κοντραριστεί) τόσο εντός , όσο και εκτός συνόρων.
 
Τίτλοι και Dream Team
2005112921025908 500   Συνοψίζοντας, και για να μπορέσει να καταλάβει κάποιος το μέγεθος αυτού του συλλόγου, μία απλή απεικόνιση των τίτλων που έχει κατακτήσει η ομάδα αυτή, αλλά και των ποδοσφαιρικών τεράτων που έχουν αγωνιστεί με την φανέλα της αρκεί. Η Ρεαλ Μαδρίτης στα 110 χρόνια ιστορίας της έχει κατακτήσει 31 πρωταθλήματα Ισπανίας (πολυνίκης του θεσμού), 18 κύπελλα (ενώ έχει πάει στον τελικό άλλες 19 φορές), 8 Σουπερ Καπ Ισπανίας, 9 Κύπελλα πρωταθλητριών (Champions League), 2 Κυπελλούχων (πρώην κύπελλο Uefa και τώρα Europa League), 1 ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και 3 Διηπειρωτικά κύπελλα.Τώρα μία απεικόνιση φανταστικής all-star εντεκάδας (σε σύστημα 4-4-2, αν και με αυτό το υλικό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία), με κάποιους από τους καλύτερους παίκτες που έχουν αγωνιστεί στην Μαδρίτη ( όλοι δεν χωρούν ούτε σε ομάδα αμερικάνικου ποδοσφαίρου), πραγματικά προκαλεί δέος.


tumblr m1edxmn98x1rrgr66o1 500Τερματοφύλακας: Iker Casillias
   Βασικός στην Ρεαλ από τα 18, αρχηγός μετά τον Ραούλ, αρχηγός της Ισπανίας στο πρώτο της κερδισμένο Παγκόσμιο κύπελλο, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους μύθους του παρελθόντος.
Δεξί μπακ: Miguel Porlan Noguera
   Έμεινε στην Βασίλισσα 16 χρόνια και ήταν από βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα στα τέλη της δεκαετίας του ‘80
Δεξιός κεντρικός αμυντικός:  Fernando Hierro
   Εξαιρετικός τόσο στα αμυντικά, όσο και στα επιθετικά του καθήκοντα (σκόραρε πάνω από 100 τέρματα με την Ρεαλ), βασικό μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα Champions league του 1998, 2000, 2002 και αρχηγός για αρκετά χρόνια, ο Ιέρο δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα
Αριστερός κεντρικός αμυντικός: Jose Santamaria
   Ήταν ο βράχος της άμυνας στην υπερομάδα της δεκαετίας του 1950, και μαζί με τους Ντι Στέφανο και Πούσκας, από τους βασικούς συντελεστές για την κατάκτηση των 5 Κυπέλλων πρωταθλητριών
Αριστερό μπακ: Jose Antonio Camacho
   Αμυντικός βράχος, που έπαιξε περισσότερα από 600 παιχνίδια για την Ρεαλ.
Δεξί χαφ:  Francisco “Paco” Gento
   Ο μοναδικός παίκτης που έχει κερδίσει 6 Ευρωπαϊκά…  Χρειάζεται να πούμε περισσότερα?
Δεξιός εσωτερικός μέσος: Zinedine Zidane
   Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της γενιάς του και σημείο αναφοράς της ομάδας των galacticos. Ηγέτης της Ρεαλ και της Εθνικής Γαλλίας, σκόρερ ενός από τα πιο εντυπωσιακά γκολ στην ιστορία του Champions League. Θα προσέθετε φινέτσα στην εντεκάδα.
Αριστερός εσωτερικός μέσος: Alfredo di Stefano
   Ένας από τους λόγους της κόντρας μεταξύ Ρεαλ και Μπαρτσα, το «ξανθό βέλος» έπαιξε στην εθνική Ισπανίας και δέθηκε με την «Βασίλισσα» όσο λίγοι ποδοσφαιριστές.
Αριστερό χαφ: Raul
   Έπρεπε να χωρέσει στην εντεκάδα και γι’ αυτό παίζει αριστερό χαφ-εξτρεμ. Αρχηγός με όλη την σημασία της λέξης, έκανε ντεμπούτο στην ηλικία των 16 και από τότε συνέχιζε να παίζει και να σκοράρει για την Ρεαλ μέχρι τα 34 που έφυγε για την  Γερμανία.
Περιφερειακός επιθετικός: Cristiano Ronaldo
   Η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου, σκοράρει κατά ριπάς τα χρόνια που είναι στην Μαδρίτη και σίγουρα θα αφήσει ιστορία στην ομάδα (εκτός αν οι Άραβες της Σίτι έχουν διαφορετική άποψη)
Κεντρικός επιθετικός: Ferenc Puskas
   Ο «καλπάζων Συνταγματάρχης» ήρθε υπέρβαρος στην Μαδρίτη, αλλά κατάφερε να κερδίσει τους πάντες και να μείνει στην ιστορία για το μαγικό αριστερό του πόδι, αλλά και για το γεγονός ότι είναι ο μόνος παίκτης που σκόραρε δύο φορές χατ-τρικ σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

   Πολλοί παίκτες με τεράστια προσφορά έμειναν έξω, αλλά δεν είναι δυνατό να χωρέσουν όλοι σε μία μόνο εντεκάδα. Υπάρχουν πολλοί ιππότες που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στην «Βασίλισσα», οπότε είναι στο χέρι του καθένα να κρίνει ποιος πρέπει να μπει στην λίστα αυτή.

Παίκτες Της Ρεαλ που κέρδισαν την Χρυσή Μπάλα
Di Stefano (1957)
Raymond Kopa (1958)
Di Stefano (1959)
Figo  (2000)
Ronaldo (2002)
Cannavaro (2006)
Βασίλης Πανταζόπουλος

2. Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΩΝΙΑΣ … BARCELONA
Η ίδρυση και η «ιδεολογικοποίησή» της
   ronaldo barca3Η Barcelona ιδρύθηκε το 1899 και σαν σύλλογος μετρά 113 χρόνια ιστορίας. Ιδρυτές αυτής της μεγάλης ομάδας, ήταν αποτέλεσμα προσπαθειών από κάποιους Ελβετούς, Άγγλους και Καταλανούς ποδοσφαιριστές και αμέσως έγινε σύμβολο της διαφορετικότητας των Καταλανών από την υπόλοιπη Ισπανία. Ο ευρύτερος συμβολισμός του συλλόγου άλλωστε, φαίνεται και από το μότο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα την ομάδα: "Més que un club"(κάτι παραπάνω από σύλλογος). Τα χρόνια της ίδρυσης και της «γέννησης» της μεγάλης αυτής ομάδας, ήταν πολύ δύσκολα και η σημαντικότερη επιτυχία αποτέλεσε η κατάκτηση του ισπανικού κυπέλλου το 1910. Ο Joan Gamper, που θεωρείται ο πατέρας της Barcelona, προσπάθησε και πέτυχε να αποκτήσει η ομάδα δικό της γήπεδο προκειμένου να αποκτήσει μια οικονομική σταθερότητα. Η μεγάλη αυτή προσωπικότητα, δημιούργησε μια «εταιρεία λαϊκής βάσης» η οποία έφτασε επί των ημερών του τα 60.000 μέλη, βοήθησε την Barcelona να κατακτήσει 11 πρωταθλήματα Καταλονίας και 6 κύπελλα Ισπανίας.

   Όσο καταπιέζεις κάτι χωρίς να το καταστρέφεις, γιγαντώνεται, θεριεύει. Αυτό συνέβη και με τη μεγάλη ομάδα της Καταλονίας. Οι ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν το σύλλογο μια και για πάντα μπορούν να χαρακτηριστούν οι εξής: Πρώτη, είναι η αποδοκιμασία του ισπανικού εθνικού ύμνου από τους φιλάθλους της “Barna”, στις 14 Ιουνίου του 1925, περνώντας έτσι ένα καθαρά πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα κατά της χούντας του Rivera. Κατά τη δεκαετία του 1930, όπου εξελίχθηκε και ο ισπανικός εμφύλιος, ένας άλλος δικτάτορας, ο Franco διέταξε να συλληφθούν πολλοί από τους παίκτες της Barcelona αλλά και της Athletic Bilbao. Η δεύτερη μεγάλη ιστορική αφορμή, που συσπείρωσε την ομάδα της Καταλονίας στο να γίνει η αφενός η πρέσβειρα των αντικαθεστωτικών και αφετέρου η σημαία του καταλανισμού, ήταν η δολοφονία του προέδρου της Josep Sunyol κατά το έτος 1936. Παρόλες τις πολιτικές προσπάθειες να μειωθεί η δυναμική της Barcelona, η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το ισπανικό πρωτάθλημα το 1929. Κατά της δεκαετίες του 1940 και 1950, η ομάδα της Καταλονίας γίνεται το σύμβολο της αντίστασης κατά του δικτάτορα Φράνκο. Από το 1954 μέχρι και το 1957, χτίζεται το ιστορικό της γήπεδο Camp Nou, το οποίο μπορεί να υποδεχτεί 99.500 θεατές.

O θεμέλιος λίθος για μια μεγάλη ομάδα
Romario-barcelona   Οι προπονητές που άλλαξαν την ποδοσφαιρική ιστορία της Barcelona, ήταν οι Ferdinand Daucik και Laszlo Kubala, οι οποίοι ώθησαν την ομάδα να κερδίσει τα πρωταθλήματα Ισπανίας του 1951-1952 και 1952-1953 και τα κύπελλα Ισπανίας από το 1950 έως 1953. Με τον Helenio Herrera στον πάγκο, το 1961, η Barna απέκλεισε τη μεγάλη της αντίπαλο Real από το ευρωπαϊκό κύπελλο, αλλά στον τελικό ηττήθηκε από την Benfica.  Μολονότι η δεκαετία του 1960 ήταν φτωχή όσον αφορά τη συγκομιδή τίτλων για την ομάδα της Καταλονίας, το 1968 κέρδισε τον τελικό κυπέλλου Ισπανίας στο γήπεδο Santiago Bernabeu της Real και ενώ στο γήπεδο ήταν παρόντας ο δικτάτορας Φράνκο. Το 1974, ήταν το έτος κατά το οποίο έλαβε τέλος η δικτατορία του Φράνκο, κάτι που έδωσε μια μεγάλη ώθηση στην Barcelona. Την ίδια χρονιά και έναντι 920 χιλιάδων λιρών, αγόρασε από τον Ajax, έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών, τον Johan Cruyff o οποίος διάλεξε να παίξει στην Barcelona και όχι στη Real καθώς όπως είχε πει «Δε θα μπορούσα ποτέ να παίξω σε μια ομάδα που σχετιζόταν με το καθεστώς του Φράνκο». Μετά το 1960, το 1973-1974, αποτελεί το τέλος των πέτρινων χρόνων της Barcelona, η οποία κέρδισε το ισπανικό πρωτάθλημα με πρωταγωνιστή τον «Jordi» (o Cruyff μετονόμασε στα καταλανικά τον εαυτό του με αυτό το όνομα) και με άξιους συμπαραστάτες του τους Rexach και Sotil διαλύοντας τη μισητή Real με 5-0 στο Santiago Bernabeu.
    
Rivaldo9   Τα χρόνια της καθιέρωσης της Barcelona ως μια από τις μεγάλες ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες, ήρθαν όταν ανέλαβε ο Nunez πρόεδρος της βασίλισσας της Καταλονίας. Το 1979 η Barcelona κερδίζει στον τελικό της Βασιλείας 4-3 τη γερμανική Fortuna Düsseldorf και το 1982 πραγματοποιεί τη μεγαλύτερη μεταγραφή στη μέχρι τότε ποδοσφαιρική ιστορία, αγοράζοντας τον Diego Maradona έναντι 5 εκ. λιρών από την Boca Juniors. Το 1979, ιδρύει τη La Masia, την ποδοσφαιρική ακαδημία της Barcelona, η οποία τροφοδότησε και τροφοδοτεί την καταλανική ομάδα με τεράστια ταλέντα. Ο Terry Venables το 1986 οδηγεί ως προπονητής την Barcelona στον τελικό του Κυπέλλου Ευρώπης, όπου χάνει στα πέναλντι από τη Steaua. Ο Cruyff, το 1988, αναλαμβάνει προπονητής στην Barcelona αυτή τη φορά και με τους Begiristain, Koeman, M. Laudrup, Romario, δημιουργεί μια ομάδα ευρωπαϊκό φόβητρο με την οποία κατακτά από το 1991 μέχρι το 1994 τα πρωταθλήματα Ισπανίας κερδίζοντας στο μεταξύ το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1989 στον τελικό με τη Sampdoria και το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της Barcelona το 1992 πάλι με αντίπαλο στον τελικό την ιταλική Sampdoria. Στα 8 χρόνια  που έμεινε σαν προπονητής ο Cruyff  (μέχρι το 1996) κέρδισε 11 τίτλους. Η διαδοχή του από τον Bobby Robson, ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη καθώς τη χρονιά του 1997 η Barcelona κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, το ισπανικό Κύπελλο και το ισπανικό Super Cup. Παρά την επιτυχία του, ο Άγγλος προπονητής έμεινε λίγο και μετά ανέλαβε ο επιτυχημένος προπονητής του Άγιαξ Luis van Gaal, ο οποίος κέρδισε τα πρωταθλήματα του 1998 και 1999, όπου και η Barcelona γιόρτασε τα 100α της γενέθλια ως πρωταθλήτρια Ισπανίας. Το 2000, ο Ολλανδός προπονητής, παραιτήθηκε λόγω των κακών εμφανίσεων της Barcelona στο Champions League. Το ίδιο έκανε και ο Nunez, ο οποίος θεωρείται ακόμη και σήμερα από τους οπαδούς της Barca, ως ο πολυτιμότερος πρόεδρος που είχε η ποτέ η ομάδα.
Η μινι ύφεση πριν την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Blaugrana
   imagesCA0G6G7SΚατά τα επόμενα έτη και μέχρι το 2003, πρόεδρος εξελέγη ο Juan Gaspart, όμως συνδέθηκε με την ύφεση της ομάδας η οποία έμεινε μακριά από την επίτευξη κάποιου σημαντικού επιτεύγματος και έτσι παραιτήθηκε το 2003 μαζί με τον Luis van Gaal ο οποίος απέτυχε και δεύτερη φορά στο πέρασμά του ως προπονητής. Ο νέος πρόεδρος της Barcelona, Joan Laporta, ήταν νεαρός σε ηλικία και είχε τάξει στους οπαδούς των Blaugrana πως θα κάνει την ομάδα τη μεγαλύτερη ομάδα του πλανήτη. Η επιμονή της διοίκησης της Barcelona σε Ολλανδούς προπονητές, είχε τις καταβολές της στον Cruyff, ο οποίος ως προπονητής της ομάδας της Καταλονίας, είχε περάσει σαν ποδοσφαιρική φιλοσοφία το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» το οποίο είχε διδαχτεί στον Ajax, ο οποίος αποτέλεσε και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά «σχολεία» του πλανήτη. Το ποδόσφαιρο αυτό απέδωσε τίτλους στη βασίλισσα της Καταλονίας, η οποία ήδη κατά την πρώτη θητεία του Luis van Gaal, είχε φέρει στην κυριολεξία τον μισό Ajax ο οποίος κατά τα έτη 1994-1997, ήταν από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Με αυτήν λοιπόν τη λογική, ένας άλλος Ολλανδός, παλαίμαχος μεγάλος ποδοσφαιριστής που έκανε λαμπρή καριέρα ως παίκτης σε Ajax και Milan, ο Frank Rijkaard, έγινε ο προπονητής της εμπιστοσύνης του Joan Laporta. Με ποδοσφαιρικό ηγέτη τον Ronaldinho, η Barcelona ανακατάλαβε τα πρωτεία στο ισπανικό πρωτάθλημα και το 2004-2005, κατακτώντας και το ισπανικό Super Cup. Μια μεγάλη και λαμπρή εποχή για την ομάδα της Βαρκελώνης, είχε μόλις ξεκινήσει. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, η Barcelona αποτινάσσει από πάνω της τη μεγάλη της ασυνέπεια σε πολλούς τελικούς κορυφαίων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων γεγονός που έδινε το δικαίωμα στους οπαδούς της Real να αποκαλούν την καταλανική ομάδα ως “looser”. Μετά από μια τρομερή πορεία σε ομίλους και νοκ άουτ παιχνίδια, η Barcelona, συναντά στο μεγάλο τελικό την Arsenal και την κερδίζει με 2-1. Την ίδια χρονιά παίρνει πάλι το ισπανικό πρωτάθλημα και συμπεριλαβανομένου του εκπληκτικού ποδοσφαίρου που παίζει, γίνεται η καλύτερη και ωραιότερη -στο «μάτι»- ομάδα στον κόσμο. Η επόμενη χρονιά, στοιχειοθετεί τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα που έχει καθ’ όλη την ιστορική της διαδρομή η Barcelona. Οι χρονιές 2006-2007 και 2007-2008 ήταν στείρες από άποψη τίτλων. Δεν ήταν λίγοι που πίστεψαν πως η τρίχρονη πορεία της βασίλισσας της Καταλονίας δεν ήταν κάτι άλλο πέραν μιας φούσκας. Τα αμέσως επόμενα χρόνια απέδειξαν όμως πως ήταν απλά μια νηνεμία πριν την καταιγίδα.

Tα records του Guardiola και οι συζητήσεις για το αν αυτή η Barca είναι η καλυτερη ομάδα όλων των εποχών.
real-madrid-vs-barcelona-live-score-spanish-primera-division   Το 2008, αναλαμβάνει προπονητής ο πρώην ποδοσφαιρικός θρύλος Pepe Guardiola και απομακρύνει από την ομάδα τον Ronaldinho, χτίζοντας την νέα ομάδα πάνω στο νεαρό Lionel Messi και στους κορυφαίους κεντρικούς Xavi και Iniesta. Παρόλη την πίεση 2 προηγούμενων αποτυχημένων χρόνων και την απειρία του Guardiola στην προπονητική τόσο υψηλού επιπέδου, (ήταν στην Barcelona B προπονητής πριν αναλάβει την ανδρική ομάδα) έτσι απλά, κατέκτησε το treble..Το θέαμα σε συνδυασμό με την ουσία, δε θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο ραντεβού από ότι είχαν στην Barcelona εκείνης της χρονιάς, η οποία κέρδισε την προκάτοχο του Ch. L., Manchester United στον τελικό της διοργάνωσης με 2-0 και κατέκτησε πολύ εύκολα τις δυο εγχώριες διοργανώσεις.. Ακολούθως κέρδισε το Super Cup Ευρώπης, το αντίστοιχο στην Ισπανία και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων, κατακτώντας το sextuple. Το 2010, η Barcelona αποκλείστηκε από την Internazionale του Murinho στα ημιτελικά της διοργάνωσης αλλά κράτησε τα σκίπτρα στην Ισπανία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα με συγκέντρωση 99 βαθμών, κάτι που δεν είχε γίνει πάλι ποτέ και το Super Cup για 9η φορά. Ο Sandro Rosell , διαδέχτηκε τον Joan Laporta στην προεδρία το 2010 και με το τον Guardiola να συνεχίζει να είναι στον πάγκο, ο Lionel Messi, συνεχίζει και εκείνη τη χρονιά να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, η φανέλα των Blaugrana, «βάρυνε» κι άλλο αφού κατέκτησε πάλι το Ch. L., πάλι στον τελικό με την Manchester United στο στάδιο Wembley, αφού πρώτα απέκλεισε τη Real του Murinho ενώ κατέκτησε για 21η φορά στην ιστορία της το ισπανικό πρωτάθλημα, συντρίβοντας τη Real με 5-0. Τον Αύγουστο, η Barcelona κατέκτησε το ισπανικό Super Cup κερδίζοντας τη Real , παίρνοντας έτσι μια ρεβάνς για την ήττα της στον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας με 1-0. Όσον αφορά το Super Cup Ευρώπης…τα γνωστά…2-0 στον τελικό την Porto και τον περασμένο Δεκέμβρη…κατέκτησε πανεύκολα και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων ξεπρνώντας σε επίσημους τίτλους τη Real (74 τίτλοι για Barca έναντι 73 για Real)..13 τίτλοι σε 3 χρονιές…Τι άλλο record χρειάζεται για να την πούμε τη μεγαλύτερη ομάδα όλων των εποχών; Δυο από τους μεγαλύτερους προπονητές στον κόσμο, ο Marcelo Lipi και ο Sir Alex Ferguson, έχουν παραδεχτεί ότι η Barcelona από το 2008 και μετά, αποτελεί τη μεγαλύτερη ομάδα όλων των εποχών.

   015782065-EX00Πιο συγκεκριμένα, από το 2005-2006 μέχρι και σήμερα, η επίσημη αγαπημένη της Καταλωνίας αποτελεί μια ποδοσφαιρική δυναστεία που όμοιά της μπορεί να συγκριθεί με άλλες δυναστικές εποχές άλλων μεγάλων ποδοσφαιρικών δυνάμεων όπως της «μισητής» Real της δεκαετίας του 1950, του Ajax, της Bayern Munich και της Liverpool της δεκαετίας του 1970, όπου κυριολεκτικά και κατά σειρά όπως αναφέρθηκαν οι ομάδες, η μία δυναστεία διαδεχόταν την άλλη με συνεχόμενα κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης(3 συνεχόμενα ο Ajax [1971-1973], 3 η Bayern Munich [1974-1976], 2 η Liverpool [το 1977 και το 1978 και το 1981 και το 1984]. Από το 1989 και μέχρι το 1994 δεσπόζει η Milan που κατακτά 2 συνεχόμενα κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης (1989-1990) και ένα το 1994. Έτσι λοιπόν, η Barcelona, κατακτά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (Champions League από το 1993) το 2005-2006, το 2008-2009 και αυτό του 2010-2011. Στην Ισπανία καθιερώνεται ως πρωταθλήτρια με συνεχόμενες κατακτήσεις (2004-2005, 2005-2006, 2007-2008, 2009-2010, 2010-2011), καθιστώντας από το 2004 και μετά τη Real ως δεύτερη δύναμη στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Το 2008-2009, κατακτά και το treble (record από μόνο του καθώς δεν το έχει κατακτήσει άλλη ισπανική ομάδα) και τελικά το sextuple, κατακτώντας ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει στον κόσμο, έχοντας πάρει το UEFA Super Cup, το αντίστοιχο ισπανικό, καθώς και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων. Ο Lionel Messi, σπάει το ένα record πίσω από το άλλο και έχει γίνει ήδη ο μεγαλύτερος scorer όλων των εποχών στην Barcelona (243), ενώ σε Ισπανία και Ευρώπη πετυχαίνει κατά μέσο όρο πάνω από 40 τέρματα τη χρονιά τα τελευταία 4 χρόνια (ενδεικτικά, φέτος έχει πετύχει 41 -μέχρι τώρα- στο πρωτάθλημα και 14 στο Ch.L, 2 στο ισπανικό κύπελλο, 3 στο ισπανικό Super Cup, 1 στο ευρωπαϊκό Super Cup και 2 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων…σύνολο 63 και ακόμη υπάρχουν κάποια παιχνίδια). Η δημιουργικότητα, οι απίστευτες τελικές του πάσες, το εμπνευσμένο dribbling ability του και η ασύλληπτή του επιτάχυνση, τον καθιστούν εξ ορισμού τέλειο επιθετικογενή παίκτη που παίζει το ίδιο καλά ως οργανωτής και πλάγιος επιθετικός. Από το 2009, σαρώνει όλα τα ατομικά βραβεία. Είτε το θέλουμε είτε όχι, παρόμοιο παίκτη το διεθνές ποδόσφαιρο δεν έχει δει. Και λέω δεν έχει δει γιατί μπορεί να υπήρξε και ελέω έλλειψης εικόνας…να μην τον είχαμε δει. Εν πάσει περιπτώση, η συγκεκριμένη Barcelona, ίσως είναι η πιο ολοκληρωμένη ομάδα όλων των εποχών.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΝΔΕΚΑΔΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΨΗΦΙΣΕΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ F.C BARCELONA ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ SPORT TO 2008.
barcelonabesteleven    Πολύ κουβέντα μπορεί να γίνει για μια ομάδα από την οποία πέρασαν φοβεροί και τρομεροί παίκτες με απίστευτες ικανότητες, κυρίως από τη μέση και μπροστά. Η δική μου γνώμη είναι ότι από αυτήν την 11άδα, δεν μπορώ να φανταστώ πώς λείπει ο Xavi, όσο για τον Migueli, δεν τον έχω προλάβει, όπως πολλοί φαντάζομαι οπότε σε όλους στριφογυρνά το ερώτημα: «Πόσο καλύτερος ήταν από τον Pique;» Άλλοι θα έβρισκαν χώρο για τον Rivaldo ή/και για τον Ronaldo και τον Koeman.

ΟΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΗΣ F.C BARCELONA
Πρωταθλήματα Ισπανίας : 21
Κύπελλα Ισπανίας : 25
Super Cup Ισπανίας: 10
Champions League/European Champions Cup: 4
European Cup Winners’ Cup/UEFA Cup: 4
Inter-cities Fairs Cup/UEFA Europa League: 3
UEFA Super Cup: 4
FIFA Club World Cup: 2

ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΑΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ
Luis Suarez (ESP) (1960)
Johan Cruyff (NED) (1973, 1974)
Hristo Stoichkov (BUL) (1994)
Rivaldo (BRA) (1999)
Ronaldinho (BRA) (2005)
Lionel Messi (ARG) (2009, 2010, 2011)

Αλέξανδρος Δρίβας
barcelona-vs-real-madrid-3

Starlight

Facebook Comments