Starlight

Τελικά η Κρίση τσάκισε τις Τέχνες;

 
Είναι μια ερώτηση η οποία πλανάται εδώ και πολύ καιρό και συγκεκριμένα από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση. Από την στιγμή που γύρισα από το εξωτερικό (Ολλανδία) το 2011 έχω κάνει πολλές φορές την συζήτηση, με συναδέλφους και μη, εάν οι τέχνες καταρρακώθηκαν από την κρίση. Με μια επιπόλαιη ματιά μπορούμε να πούμε απόλυτα και με σιγουριά ότι οι τέχνες σχεδόν καταστράφηκαν. Αλλά μήπως δεν είναι όλα τόσο χάλια; Μήπως έκανε και κάτι καλό αυτή η κρίση; Όπως;
 
krisitechnes01 
Καταρχάς, έφερε συσπείρωση στον καλλιτεχνικό κόσμο. Η δουλειά των καλλιτεχνών ποτέ δεν ήταν εύκολη, ακόμα και την εποχή των παχιών αγελάδων, πόσο μάλλον τώρα, την εποχή των ισχνών. Παρατηρώ μια συσπείρωση στους μουσικούς κύκλους, όσο και στον κύκλο των ηθοποιών. Στις εμφανίσεις τους στηρίζουν ο ένας τον άλλο, παρίστανται και στηρίζουν τους συναδέλφους τους.
 
Έχουν συνειδητοποιήσει ότι η στήριξη πρέπει να ξεκινήσει από τους ίδιους και να επεκταθεί στον κόσμο. Διαφημίζουν εμφανίσεις,εκδηλώσεις, παραστάσεις συναδέλφων τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έτσι ώστε να αυξήσουν το κοινό τους.  Κατακρίνουν μαγαζάτορες ή επιχειρηματίες, οι οποίοι είναι αναξιόπιστοι ή δεν τηρούν συμφωνίες σε οικονομικό ή εργασιακό επίπεδο και προτρέπουν συναδέλφους να μην εργαστούν εκεί.  Λειτουργούν σαν ομάδα, σαν ένα άτυπο συνδικάτο προασπίζοντας οι ίδιοι τα συμφέροντα τους, δημιουργώντας καλύτερες συνθήκες και προϋποθέσεις για το μέλλον τους.
 
krisitechnes02
 
Δεύτερον, η κρίση έκανε πολλούς καλλιτέχνες να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους και να δουλέψουν πιο σκληρά για την τέχνη τους. Να γίνουν καλύτεροι στην τέχνη τους. Να βελτιωθούν, αναζητώντας με υψηλότερες αξιώσεις εργασία στον δύσκολο - ελέω κρίσης - καλλιτεχνικό κόσμο. Τους έκανε πιο δραστήριους, πιο επιχειρηματικούς, πιο ευρηματικούς και σίγουρα πιο ποιοτικούς. Οι καλλιτέχνες πλέον ψάχνουν να βρουν χώρους και τρόπους να εκφραστούν που παλαιότερα δεν θα έδιναν σημασία. Σχεδόν πουθενά σήμερα δεν ακούς την λέξη "αρπαχτή". Αρπαχτή για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια δουλειά, ελάχιστης καλλιτεχνικής σημασίας, η οποία θα του αποφέρει ένα καλό μεροκάματο.  Οι περισσότεροι  καλλιτέχνες θέλουν να παρουσιάζουν δουλειές καλά δουλεμένες με χαρακτήρα και ποιότητα. Δουλεμένες δουλειές για να έχουν και απαιτήσεις, όσον αφορά την τέχνη τους απέναντι στους μαγαζάτορες ή επιχειρηματίες.  Σε αυτόν τον δύσκολο καιρό ξεχωρίζει η φύρα από το στάρι.
 
krisitechnes03
Όσοι δουλεύουν, προσπαθούν και αξίζουν γίνονται καλύτεροι και δουλεύουν. Πως να το κάνουμε δηλαδή; Δεν γίνεται να γίνουν όλοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, ζωγράφοι κλπ κλπ. Πάνε οι εποχές που τα μοντέλα γίνονταν ηθοποιοί, τραγουδιστές και ό,τι άλλο τους κατέβαινε στο κεφάλι. Μετρημένα κουκιά πλέον. Αξίζεις και το κυνηγάς; Θα δουλέψεις. Δεν αξίζεις; Ψάξε για κάτι άλλο. Εδώ πάνε να εκλείψουν πλέον και οι «γλάστρες» - κράχτες έξω από τα μαγαζιά…

Επίσης, η κρίση αφύπνισε ακόμα και τους ίδιους τους μαγαζάτορες και επιχειρηματίες. Προς μεγάλη μου έκπληξη, είδα μαγαζάτορες και επιχειρηματίες να έχουν ένα επιχειρηματικό πλάνο για τον χώρο τους και ένα όραμα σε ποιο καλλιτέχνη να το διαθέσουν. Σχεδόν εξαφανίστηκαν οι αρπαχτές από μαγαζάτορες και πλέον διαθέτουν το χώρο τους, σε μόνιμη βάση, σε καλλιτέχνες που έχουν ένα ποιοτικό πρότζεκτ και πιστεύουν ότι θα έχουν διάρκεια στην δουλειά τους για όλο το χρόνο. Ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τους πελάτες τους και προσπαθούν να καλύψουν τις καλλιτεχνικές ανάγκες αυτών στο έπακρο. Φυσικά, υπάρχουν και μαγαζάτορες που ζητάνε από καλλιτέχνες να φέρουν κόσμο για να τους γεμίσουν τα άδεια - υπό κανονικές συνθήκες μαγαζιά τους - αλλά αυτοί πολύ σύντομα ή θα αλλάξουν νοοτροπία ή επάγγελμα…
 
krisitechnes04
Σε καμία περίπτωση με το παραπάνω κείμενο δεν θέλω να χρυσώσω το χάπι, ούτε να χαρακτηρίσω την κρίση σαν κάτι θετικό. Απλά θεωρώ ότι ΕΓΙΝΕ! Από εκεί και πέρα εμείς τι κάνουμε; Πέφτουμε σε κατάθλιψη και καθημερινή μιζέρια; Η αισιοδοξία μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Ακόμα και ένα τέτοιο γεγονός όπως η κρίση, εκτός από τα πάρα πολλά αρνητικά επέφερε και κάποια θετικά στον καλλιτεχνικό κόσμο. Γι αυτό, κατά την προσωπική μου άποψη, θα πρέπει να βάζουμε το κεφάλι κάτω, να δουλεύουμε σκληρά για την τέχνη μας και σίγουρα θα αμειφτούμε. Ο πρώτος μου καθηγητής έλεγε «Η μουσική είναι δίκαια, όσο κοπιάσεις θα αμειφτείς». Είχε απόλυτο δίκαιο. Εγώ θα προσθέσω «Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό»…
 
Θεοδόσιος Κοσμίδης

* Ο Θεοδόσιος Κοσμίδης είναι απόφοιτος με Bachelor από το Music Coservatorium in Maastricht (Ολλανδία) με ειδίκευση στην παιδαγωγία και σήμερα διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Μπορείτε να επισκεφτείτε την προσωπική του σελίδα εδώ, ενώ έχετε τη δυνατότητα να τον δείτε ζωντανά με τη μπάντα του κάθε Πέμπτη στο JazzPoint (Ακαδημίας Αθήνα).
 

Facebook Comments

Starlight