Starlight

loogoo

Γειτονιές της Θεσσαλονίκης: Άνω Πόλη

 

anwpoli3   Στη γειτονιά μου ανθίζουν όλες οι εποχές. Όταν βρέχει, όπως τώρα, μυρίζει χώμα και νερό. Όταν βγαίνει ο ήλιος, μυρίζουν τα γιασεμιά και οι ντάλιες, ενώ τα καναρίνια στο απέναντι μπαλκόνι, κελαηδούν τραγουδιστά σημαίνοντας την παύση της μπόρας. 

   Η Άνω Πόλη είναι η γειτονιά κάθε ταινίας βγαλμένη από την ‘ελληνική’ γραφικότητα της υψομετρικής διαφοράς των πόλεων. Είναι η γειτονιά των καλλιτεχνών - λένε- αλλά και των γιάπηδων που μόλις χτυπήσει το κουδούνι του σχολάσματος, επιστρατεύουν την ομορφιά της για να χαρούν τη ζωή εντός της πόλης. Στα χαμόσπιτα με αναρτημένες τις ανακοινώσεις κατεδαφίσεως βρίσκουν στέγη οι γάτες και τα ποντίκια. Μα τι τυχερές αυτές οι γάτες, σκέφτηκα. Τα ποντίκια όχι…

   Στην Άνω Πόλη ζω τα τελευταία 13 χρόνια, κι άμα δεν ήταν αυτή, θα βρισκόμουν μάλλον σε κανένα χωριό να καλλιεργώ ντομάτες (με προσωπικό κηπουρό εννοείται).

   Καθώς ανηφορίζω στην οδό Ολυμπιάδος, η ψυχολογία μου αλλάζει και σκέφτομαι ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημα, όσο ο τόπος που ζεις μυρίζει λουλούδια, γεμιστές ντομάτες και πιπεριές και σπέρμα από τις σεξουαλικές επιδόσεις των ζώων στο απέναντι πάρκο.

   Η ζωή είναι διαφορετική εδώ. Έχει μια μελαγχολία αλλά και μια γλύκα. Ένα μυστήριο πίσω από τα κλειδαμπαρωμένα ξύλινα παραθυρόφυλλα, αλλά και μια οικειότητα στις αυλές με τις γηρασμένες κυρίες που καθαρίζουν φασολάκια και σπάνε αμύγδαλα για να ετοιμάσουν το γλυκό. Είναι γειτονιά, με την έννοια που τη μάθαμε στο γλωσσάρι του δημοτικού, όταν αυτές είχανε αλάνες και τα παιδιά παίζαμε τζαμί, τσανταλίνα μανταλίνα και μπουκάλα για το πρώτο φιλί.

anwpoli   Καλά μπορεί να τα παραλέω λιγάκι, γιατί ούτε στην Άνω Πόλη είδα να παίζουν σήμερα τσανταλίνα μανταλίνα, αλλά είδα ένα ζευγαράκι να χαμουρεύεται στα χαμόσπιτα, είδα περαστικούς να ποτίζουν τις τεράστιες γλάστρες στα πρεβάζια και οικογένειες να κατεβαίνουν για το κυριακάτικο τραπέζι στο «Ίγγλις», στην ταβέρνα της γειτονιάς για να τιμήσουν την φάβα και το ημίγλυκο κρασάκι. Σήμερα, καθώς ανέβαινα την ανηφόρα της οδού Μουσών, για να φτάσω σπίτι μου, συγκεντρωμένη στην αναπνοή μου, αφού αυτό το γαμημένο το τσιγάρο μου ‘χει σαπίσει τα σωθικά, βρήκα τρία βιβλία του bookcrossing, όλα με θεματολογία για την επαναστατική αριστερά και τα δικαιώματα του εργάτη στο καπιταλιστικό σύστημα. Μαθήματα κομμουνισμού στην Ά. Πόλη; Why not; Η μετάδοση ιδεών είναι κάτι που ξεκίνησε από το πεζοδρόμιο.

anwpoli2   Τώρα που σταμάτησε να βρέχει, αλλά και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, θα βγω στο μπαλκόνι και με μια ζακέτα στην πλάτη μου, θα ρεμβάσω τη θέα που απλώνεται μπροστά μου… στο ένα μάτι ο Άγιος Παύλος και στο άλλο η θάλασσα μέχρι το Μέγαρο Μουσικής και τα παράλια της Κρήνης. Θα γεμίσω τον εγκέφαλό μου με καπνό, αλλά θα τον αδειάσω από έννοιες και υπαρξιακά προβλήματα που κανείς μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να μου λύσει. Κι όταν σουρουπώσει θα μετρήσω τις κόκκινες κουκίδες στις λεωφόρους που ξεμακραίνουν και κάπως έτσι θα μου θυμίσουν ότι είναι Σαββατόβραδο και η ομορφιά της πόλης κρύβεται εδώ, στη γειτονιά μου, αλλά και αλλού, στα μπαρ, τα φαγάδικα και τις παρέες.

   Πάντως αν σηκώσουν και τα γαμημένα αυτοκίνητα (μαζί και το δικό μου) που κατακλύζουν τα πλακόστρωτα, θα εισηγηθώ να κηρυχθεί η ΑΝΩ ΠΟΛΗ ο φετινός πιο in ταξιδιωτικός προορισμός για σύντομες εξορμήσεις. «Μπακ του μπέιζικς! Δατς δε σπίριτ!», που λέει κι ο φίλος μου ο Στάθης. Είναι σίγουρα αρκετά για να ζήσουμε ακόμη και σε μια χρεοκοπημένη χώρα…


Κατερίνα Νικολακούλη
Φωτογραφίες: Στεφανία Διακάκη

Starlight

Facebook Comments