Starlight

loogoo

Η Εξομολόγηση Ενός Συγγραφέα


exomologisi03   Θυμάμαι αμυδρά, την πρώτη παιδική γραφομηχανή που είχαν πάρει δώρο οι γονείς μου στο μικρότερο αδελφό μου. Εκείνος της φέρθηκε σκληρά, σα να ήταν ένα ακόμη παιχνίδι που έπρεπε να βασανίσει. Εγώ όμως ένιωσα μια έλξη, μια περίεργη επιθυμία να ενωθώ μαζί της. Την έβλεπα πεταμένη σε μια γωνιά, πολλές φορές ανάποδα γυρισμένη... και τη συμμάζευα. Πολύ γρήγορα ο αδελφός μου τη βαρέθηκε κι εγώ βρήκα την ευκαιρία να την κάνω δική μου. Έγραψα τις πρώτες παιδικές μου ιστορίες, κάπου στις αρχές του '90, χρησιμοποιώντας το μελάνι και την αγάπη της. Πραγματικά, ξόδευα ώρες ατελείωτες χτυπώντας με λαχτάρα και ενθουσιασμό τα μικροσκοπικά της πλήκτρα. Ο κύλινδρος, πάνω στον οποίο στηριζόταν το χαρτί, κουνιόταν ρυθμικά, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη χορογραφία στα παιδικά μου μάτια. Έπλαθα κόσμους μαγικούς και γύμναζα το μυαλό και τη φαντασία μου χωρίς να το καταλαβαίνω. Ο καιρός περνούσε γρήγορα κι εγώ μεγάλωνα παρέα με εκείνη την αθώα γραφομηχανή, ώσπου τα πλήκτρα σταμάτησαν να χτυπάνε και ο κύλινδρος έσπασε. Στενοχωρήθηκα πολύ. Ο πατέρας μου την έβαλε σε μια κούτα και την ανέβασε στο πατάρι. Θαρρώ πως ακόμη εκεί πρέπει να είναι, στο πατρικό μου, δίπλα στην κούτα με τα υπόλοιπα καλούδια μου. Έτσι ξεκίνησα να γράφω, απλά, λιτά και όμορφα, με μια παιδική, άσπρη γραφομηχανή, η οποία μάλιστα δεν ήταν καν δική μου. Πολλά από εκείνα τα γραπτά έχουν σωθεί χάρη στη σωτήρια παρέμβαση της μάνας. Ιστορίες αστείες, γεμάτες παιδική ανεμελιά και προβληματισμούς. Αυτές οι ιστορίες, μαζί με άλλα πράγματα που δημιούργησα, θα περάσουν στα χέρια των παιδιών μου όταν γεράσω. Δεν έπαψα ποτέ να γράφω, να δημιουργώ, να αφηγούμαι, να εκφράζω αυτά που νιώθω με έντονο τρόπο. Η συγγραφή είναι για εμένα η πανάκεια, ο οργασμός του μυαλού, το ξέσπασμα και η εκτόνωση των συναισθημάτων μου. Όταν γράφω νιώθω ελεύθερος, γεμάτος και μοιράζομαι τους προβληματισμούς ή τις απόψεις, που εκτροχιάζουν τη λογική μου. Λατρεύω να ανακατεύω αγάπη με μίσος, άμυνα με επίθεση, λογικό με παράλογο και να μαγειρεύω κείμενα με περίεργη γεύση και υφή. Κάποιοι με ρωτάνε, γιατί οι ιστορίες που αφηγούμαι είναι μελαγχολικές, στενόχωρες και υπερβολικές. Τους απαντώ ότι το μόνο πράγμα που κάνω, είναι να αφηγούμαι αυτά που βλέπω γύρω μου, να περιγράφω με τρόπο γλαφυρό το σκατένιο κόσμο που, αναγκαστικά, μοιραζόμαστε. Έχω γράψει μυθιστορήματα, πολιτικά/ιστορικά κείμενα, ποιήματα και άλλα πολλά, με αρωγό μου το συναίσθημα. Ποτέ χωρίς αυτό. Κάθε κείμενο, κάθε ιστορία, ελευθερώνει κάτι διαφορετικό από μέσα μου και με παρασύρει μαζί του. Πολλές φορές, όταν αναγκάζομαι να αποχωριστώ κάποιον ήρωα που δημιούργησα με αγάπη, δακρύζω, θυμώνω και αναθεματίζω τη φαντασία μου.
 
exomologisi01   Τελευταία εστιάζω στις ανθρώπινες σχέσεις, στο δράμα της απώλειας και το καταστροφικό εγώ. Κάνω άνευρους κύκλους γύρω από την κόκκινη λέξη, η οποία σπανίζει στις ημέρες μας, και ελευθερώνω συναισθήματα χωρίς φειδώ. Δίνω δύναμη στις λέξεις, μερικές φορές περισσότερο απ' όσο πρέπει, καρατομώντας την ορμέμφυτη ανάγκη για λύτρωση. Οι ήρωές μου είναι ευαίσθητοι, πονόψυχοι και θυσιάζουν την ευτυχία τους γι αυτό που αγαπούν. Προσπαθώ με λύσσα να δημιουργώ ευτυχισμένο, απαλό, φινάλε στα γραπτά μου, όμως, η έμπνευση μου, η φαντασία μου, δε μου το επιτρέπουν. θεωρώ πως το «happy end» απάδει προς την πραγματικότητα που βιώνουμε, πως δεν είναι πια ρεαλιστικό στις μέρες μας. Έτσι λοιπόν, ομολογώ πως δίνω μια πίκρα στο φινάλε, μια διαπεραστική δυσθυμία στη γεύση του αναγνώστη. Κάποιοι βιάζονται να με κρίνουν αυστηρά, να με αποκαλέσουν υπερβολικό, πικρόχολο. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος αντιθέσεις. Πλούτος και φτώχεια, μαύρο και άσπρο, σκοτάδι και φως, αλτρουισμός και ιδιοτέλεια, ήθος και ανηθικότητα! Απ όλα αυτά, κι άλλα πολλά, αντλώ έμπνευση και γράφω τις ιστορίες που κάποιοι βρίσκουν υπερβολικές. Άνθρωποι καθημερινά σκοτώνονται δίπλα μας, πόλεμοι κατακρεουργούν άδικα λαούς, ισχυροί αφέντες εκμεταλλεύονται τους φτωχούς βιοπαλαιστές, έφηβοι βασανίζονται ασύστολα από ψευτονταήδες και γενικά, ένας πλανήτης καταρρέει. Κι όμως, εγώ είμαι υπερβολικός, εγώ πνίγω τις ιστορίες μου στην υπερβολή και τη μελαγχολία! Ας ξυπνήσουν κάποιοι ονειροπόλοι κι ας συνειδητοποιήσουν ότι δε ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Όταν αφηγούμαι ιστορίες μυστηρίου, έρωτα, τρόμου, φαντασίας, ή φιλοσοφώ, δεν γίνεται και δεν πρέπει να βάζω όρια. Κάθε φορά που ξεκινώ μια ιστορία ανοίγω το δικό μου ασκό του Αιόλου και είναι αδύνατον να δαμάσω τους ανέμους της φαντασίας μου. Κλείνω τα μάτια και όπου με πάνε. Κάπως έτσι έγραψα και την πρώτη, ώριμη ιστορία μου το 2000. Αυτή είναι χαραγμένη μέσα μου και μου θυμίζει μια πικρή στιγμή της ζωής μου. Όποτε μπαίνω στον πειρασμό να την ξαναδιαβάσω, νιώθω τη στυφή γεύση του πόνου, το ειρωνικό γιατί και το  όξινο φινάλε, το οποίο είναι ικανό να με διαλύσει ακόμη και σήμερα, δεκαέξι χρόνια μετά. Την αγαπώ και τη μισώ ταυτόχρονα, γι αυτό και ποτέ μου δεν μπήκα στον πειρασμό να τη διορθώσω, να την ανακαινίσω και να τη δημοσιεύσω. Την αφήνω εκεί, μέσα σε ένα μπαούλο, χωριστά από τις άλλες, ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα ξεθωριάζει τα αιχμηρά φύλλα και θα ''σβήσει'' το ανεξίτηλο μελάνι. Συχνά αναρωτιέμαι, ποιον κοροϊδεύω, ποιον καταριέμαι για ό,τι είναι εγκλωβισμένο σε εκείνες τις σελίδες; Κάποια μέρα ελπίζω να βρω το θάρρος και να κάνω αυτό που πρέπει χωρίς ενδοιασμούς.
 
exomologisi02   Πριν από αρκετό καιρό είχα έρθει σε επαφή με εκδοτικούς οίκους, περιοδικά και έγινα συνδαιτυμόνας με ισχυρές προσωπικότητες. Ήθελαν τα κείμενά μου κι εγώ τη δόξα που πρόσφεραν, αν έπαιζα το παιχνίδι τους. Μόνο που εγώ δεν ήμουν καλός παίκτης, δεν είχα διάθεση για παζάρια, ούτε μπορούσα να πουλήσω τα πιστεύω μου. Βλέπετε ήταν πολύ ακριβά και κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τα αγοράσει. Λογικό, η αγορά βρομούσε από σπουδαία ταλέντα, σαφώς ανώτερα από εμένα και πιο έξυπνα (ή μήπως τελικά όχι;)... Μου ζήτησαν να γίνω το φερέφωνο τους, να γράφω χωρίς να σκέπτομαι, να υιοθετήσω τις απόψεις τους, να μη διαφωνώ με τους αναγνώστες και να παίζω το παιχνίδι της υποκρισίας για να είμαι μέσα στα πράγματα. Ευχαρίστησα τους σπουδαίους αυτούς ανθρώπους για τον πολύτιμο χρόνο που μου είχαν αφιερώσει και έφυγα όσο πιο μακριά μπορούσα. Σιχάθηκα όλη αυτή την ψευτοκουλτούρα, τα ανθρώπινα καλούπια της απροσωπίας, την αναίσχυντη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Έτσι λοιπόν, επέλεξα να κάνω αυτό που έκανα πάντοτε. Να χαρίζω δωρεάν τα κείμενά μου, τα βιβλία που έγραψα, τις σύντομες ιστορίες μου, χωρίς να αναζητώ τη δόξα και τον πλούτο. Ακόμη κι έτσι όμως, σύννεφα και μπόρες επιτέθηκαν στις προθέσεις μου. Κακόβουλοι ''κήνσορες'' με πολέμησαν επειδή έγραφα με αγάπη τα απυρόβλητα κείμενα μου. Θύμωσα με κάποιους ανθρώπους (άλλους τους θεωρούσα φίλους, άλλους ισάξιούς μου, άλλους ανθρώπους με ήθος), ενοχλήθηκα πάρα πολύ με τις όξυνες καταστάσεις, τις αισχρές ύβρεις και τα χυδαία ψέματα, που με θράσος αράδιαζαν κάποιοι ουτιδανοί αγύρτες για εμένα. Δεν τους κράτησα κακία, ούτε ανταπέδωσα τα πυρά τους. Έδειξα κατανόηση. Πολλές φορές, η ζήλια και η κακία μας παρασύρουν σε ακραίες πράξεις ή συμπεριφορές. Άλλωστε πώς είναι δυνατόν να απαιτώ να καταλάβει κάποιος εμένα ή τα γραπτά μου, τη στιγμή που απέχουμε χιλιόμετρα σε σκέψη και κουλτούρα; Πως, όταν εγώ γράφω ξεκάθαρα και ανοιχτά κάποια πράγματα κι εκείνοι τα διαστρεβλώνουν με το γλισχρο μυαλό τους; Αυτή ήταν η αιτία που έκανα στην άκρη και αποφάσισα να μην ξαναγράψω, να μη μοιραστώ συναισθήματα και κομμάτια της ψυχής μου με ανθρώπους που δεν το άξιζαν. Έτσι κι έγινε. Για μεγάλο χρονικό διάστημα σταμάτησα να δημοσιεύω τα κείμενα μου και αποφάσισα να κλειδώσω την έμπνευση μου σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Σύντομα όμως έγινε κάτι, μια αναπάντεχη έκπληξη, ένα μικρό θαύμα και όλα άλλαξαν. Χωρίς να το καταλάβω, επέστρεψα στον κόσμο της συγγραφής και έγραψα με τόσο πάθος, τόσο ενθουσιασμό, που κατάφερα να δημιουργήσω τα καλύτερα κείμενα μου. Τρία στο σύνολο! Αυτά και το μάγκνουμ όπους μου θα μείνουν για αρκετό καιρό ακόμη αδημοσίευτα μέχρι τη στιγμή που θα νιώσω ότι πρέπει να τα μοιραστώ.
 
 
   Σήμερα, αρκετό καιρό μετά, κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή μου και γελάω με όσα έγιναν στο παρελθόν. Αφήνω τις αναμνήσεις να με διδάξουν και ακολουθώ το ορμέμφυτο μου. Παραδόξως, είμαι ακόμη εδώ, ανάμεσά σας και αμβλύνω με το δικό μου τρόπο τον πόνο και τη θλίψη που όλο και περισσότερο αυξάνεται σε τούτο τον άγευστο κόσμο. Όταν γράφω, όταν κάνω κατάθεση ψυχής, χρησιμοποιώ απλά και υγιεινά υλικά, όπως πάθος, ζήλο, αυθορμητισμό, αβροφροσύνη, απείθεια στα πρέπει... Πλέον ξέρω πολύ καλά τι ζητώ από εμένα, ποιος είμαι και μέχρι που μπορώ να φτάσω, αν το θελήσω. Όμως έχω την οικογένειά μου, το μικρό μου στούντιο, την ασταμάτητη έμπνευση και τη δυνατότητα να ζωντανεύω οτιδήποτε γεννιέται στο μυαλό μου. Με λίγα λόγια, έχω όλα όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος, πλούσιος συναισθηματικά και υγιής. Γιατί να αναζητήσω ανθρώπινες δοξασίες, κίβδηλα χειροκροτήματα και λαμπερά φώτα διασημότητας; Μου αρκεί που ξέρω ποιος είμαι, που όσοι με διαβάζουν το κάνουν επειδή το αξίζω κι όχι επειδή με προώθησε κάποια εταιρία. Αφήνω πίσω μου ανούσιες παρεξηγήσεις, αξιολύπητες ύβρεις και συνεχίζω να κάνω αυτό που ξέρω για όσους ξέρουν. Ο υποφαινόμενος δε θεώρει τον εαυτό του τίποτα σπουδαίο, δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Αντιθέτως, τον θεώρει αγράμματο, κουτό, ανάξιο και τυχερό! Τυχερό που, ενώ δε γνωρίζει τίποτα, μπορεί και πλάθει κόσμους μαγικούς με τη φαντασία του. Σέβομαι απεριόριστα τις γνώμες και τις κριτικές  των αναγνωστών ακόμη κι όταν είναι αβάσιμες. Μαθαίνω από αυτές, γίνομαι καλύτερος. Ο κόσμος διαβάζει γρήγορα, λαίμαργα, τσαπατσούλικα, δεν έχει χρόνο για χάσιμο κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές παρεξηγεί τα γραπτά λόγω απροσεξίας. Πολλές φορές δέχομαι μηνύματα (καλοπροαίρετα αλλά και κακοπροαίρετα)από ανθρώπους που με ρωτάνε για πράγματα που ήδη έχω εξηγήσει μέσα σε κάποιο κείμενο. Άλλες φορές με κατηγορούν, επειδή διάβασαν κάποιο σημείο ενός κειμένου, ότι είμαι μίζερος, κακός, εκδικητικός κλπ. Τους απαντώ με αγάπη και κατανόηση. ότι είναι απλά ένα κείμενο, μια καλλιτεχνική κατάθεση, μυθοπλασία, μια διαφορετική οπτική γωνία από τη δική τους. Άλλωστε, εγώ μέσα από κάθε κείμενο μου πολεμώ αυτό το αχόρταγο εγώ, το οποίο ευθύνεται για τα δεινά του κόσμου τούτου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η αγάπη μου για τα πλήκτρα ήταν μεγάλη και ιδιαίτερη. Μια ζωή καθισμένος πάνω από ένα πιάνο και μια γραφομηχανή, σπαταλούσα ώρες για να γράψω ιστορίες και μουσική. Τις χάριζα, τις αφιέρωνα σε όσους το άξιζαν και μιλούσα μέσα από την τέχνη που ήρθε απρόσμενα στη ζωή μου. Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι εκείνο τον οχληρό, μα πανέμορφο, ήχο της γραφομηχανής καθώς μου ψιθύριζε... τσακ, τσακ, τσακ...
 
John Emmans
 

Starlight

Facebook Comments