Starlight

Γύρω-γύρω DONUTS

 
   Θα ονόμαζα το άρθρο “Διατριβή στα donuts της Αθήνας”, αλλά είπα να πρωτοτυπήσω. Όπως και να ‘χει, μου αξίζει ένα βραβείο εφευρετικότητας μόνο και μόνο για την πρωτοτυπία του τίτλου. Λέμε τώρα.
 
donut   Το έβλεπα παντού: στον ύπνο μου, ως φανταστική ύπαρξη στις βιτρίνες φούρνων και ζαχαροπλαστείων, και όμως δεν ήταν πουθενά. Για μία στιγμή κατέληξα να πιστεύω πως το άπιαστο αυτό ντόνατ βρίσκεται μόνο στο εξώφυλλο της ταινίας των Simpsons για να με βασανίζει, και ότι δεν πρόκειται ποτέ να φάω και εγώ ένα τέτοιο: αφράτο, με σοκολατένια γέμιση και ροζ γλάσο με χρωματιστά μπιρμπιλόνια. Έκτος αν στο e-bay, εκτός από τις αμέτρητες κουλότητες που πουλάει ο κάθε κακομοίρης για να βγάλει το ψωμάκι του, κάνουν και express shipping κατεψυγμένων προϊόντων στην Ελλάδα. Όλα αυτά μέχρι που ανακάλυψα το Small Donut Shop, στην οδό Πετράκη στο Σύνταγμα. Eίναι ένα μικρό, απλό μαγαζάκι με μικρή ποικιλία ντόνατς, αλλά με το που τα βλέπεις θες να τα φας όλα. Mε 80 σεντς παίρνεις ένα ντόνατ γίγα, το μπουκώνεις και ξεχνάς τα πάντα: τη δίαιτα, τον γκόμενο που θα σε κράξει που δεν τηρείς τη δίαιτα, το καλοκαίρι που θα καταρριέσαι την ώρα και την στιγμή που έσπασες την δίαιτα, και so on. Έχεις φτάσει στο σημείο να τρως ντόνατ και να μην νιώθεις καμία απολύτως τύψη μετά, οπότε τι σε νοιάζει; 
 
 
donut3   Η όλη ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι ο κακός ο θεούλης σε δαιμονίζει με την λιγούρα των ντόνατς για μία δυο βδομάδες, σε αναγκάζει να φας ντόνατς για να σου φύγει η λύσσα και μετά τσακ, εμφανίζει out of the blue άλλο ένα ντονατάδικο (κατά το: μανάβικο), μπροστά στα αθώα ματάκια σου. Μένεις εμβρόντητος (κοινώς, μαλάκας), με ανοικτό το στόμα, δεν σταματάνε να σου τρέχουν τα σάλια και γενικά νιώθεις κάπως σαν να σου ρίχνουν αστερόσκονη στη μούρη (ακούστηκε λίγο σαν “σκατά στην μούρη σου”, αλλά δεν το είπα υπό αυτήν την έννοια, αλήθεια): Ανακάλυψα το Small Donut Shop, μόλις μερικές ώρες μετά από όταν έφαγα πρωινό στα Dennis Donuts της Πανόρμου. Αλλά μπορείς να πεις όχι σε δεύτερο ντόνατ; Δεν μπορείς. Σταματάς αναγκαστικά όμως για να μην σου βγει από τα ρουθούνια. Λέμε τώρα.
 
   Συνεχίζοντας την διατριβή στην γευσιγνωσία ντόνατς, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα περίφημα Nanou Donuts, για τα οποία γίνεται τρελό σούσουρο το τελευταίο διάστημα. Πήραμε και εμείς τα γνωστά κατεψυγμένα σακουλάκια των μικρών τεμαχίων που σε ένα βράδυ παίρνουν θερμοκρασία δωματίου και είναι πανέτοιμα για φάγωμα το πρωί, ή όποτε θες να τα φας τέλος πάντων (χεστήκαμε). Τα Nanou donuts είναι χαριτωμένα, υπό την έννοια ότι τρώγονται ευχάριστα, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει such a big fuss για κάτι της τάξεως ‘τίποτα-το-τρομερό’. Και δεν ξέρω τι μου τι σπάει περισσότερο: ο κοσμάκης που βάζει ζάχαρη στα σκατά μπας και γίνουν λουκουμάδες, ή το attitude που σου βγάζει ένα μαγαζί όταν ανοίγει μόνο για δύο ώρες την ημέρα. Μαγαζί έχετε, δεν υπογράφετε αυτόγραφα. Στην τελική όμως, χεστήκαμε (ξανά, και πιο ευγενικά).

donut2   Θα μου πείτε εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ γράφεις για donuts μωρή γαϊδούρα; Ναι, έτσι είναι. Ο καθένας το βιολί του, βρέξει χιονίσει. Αν ήταν να έγραφα για τίποτα πιο σοβαρό, θα είχα ήδη πάρει μια υπέροχη κοτρόνα, θα την κρεμούσα στον λαιμουδάκο μου και θα έβρισκα μία άλλη, εξίσου υπέροχη κοτρόνα για να πηδήξω κάπου στον Πειραιά. Αλλά στην τελική, και ο κόσμος ολόκληρος να καιγόταν, εγώ θα είχα βρει μία ωραία θεσούλα με θέα και θα χάζευα τρώγοντας donuts μέχρι να μπουχτίσω. Πράγμα που γίνεται και τώρα, αν το καλοσκεφτείς.
 
   Anyway. Παρά την απερίγραφτη απόλαυση που προσφέρουν οι αμέτρητες αυτές θερμίδες, τα donuts κουβαλάνε και ένα κουσούρι. Αυτό που δεν μου αρέσει στην υπόθεση ντόνατς, είναι αυτό που συμβολίζουν τα λεγόμενα ντονατάδικα: τα μαγαζιά των εποχιακών trend-foods επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι οι Έλληνες δεν θα μάθουμε ποτέ από τα λάθη μας. Το πρώτο κύμα ήταν τα μικρά café με τα ακόμη μικρότερα cupcakes και λοιπές χαριτωμενιές, μετά ήρθαν τα παγωμένα γιαούρτια, και τώρα άρχισαν τα donuts. Όσο μικρά και αν είναι αυτά, οι προσδοκίες για τα λεφτά που θα αποφέρουν είναι πολύ μεγαλύτερες τους. Ναι, ουυυ, πλάκες χρυσού.
 
   Γενικά, είναι αυτή η απερισκεψία και αδιαφορία που σκοτώνει την Ελλαδίτσα, αλλά εμάς τι μας νοιάζει; Χα χα. Τελός πάντων. Αισιοδοξία. Ίσως ξανάρθουν οι παλιές καλές εποχές των Dunkin’ Donuts στην Γλυφάδα. Donut είναι, και γυρίζει (μώρε, άσε μας!).
 
Χριστίνα Τσίμα

Starlight

Facebook Comments