Starlight

Augustend

 

greece20steps 

   lesbiankissuntitledΚατά το weekend. Σύνθετη λέξη που σημαίνει «η τελευταία ανάσα πριν ξαναρχίσουν τα κουσούρια». Λέμε τώρα.
 
   Θα μπω κατεύθειαν στο ψητό χωρίς προλόγους και πολύ μπλα-μπλα. Πήγαμε με μία φίλη σε ένα μπαρ και αργότερα ανακαλύψαμε ότι είναι gay bar (ε, και;). Όχι το ότι να αράζεις σε gay bar –χωρίς να είσαι αναγκαστικά gay, είναι κακό, αλλά είναι το σκάλωμα που σε φρικάρει. Οι υποψίες μας όμως ήταν βάσιμες: Πρώτον, στο ακριβώς από πίσω τραπέζι καθόταν ένα ζευγάρι λεσβιές που μπαλαμουτιάζονταν κανονικότατα. Δεύτερον, με μια ματιά τριγύρω διαπιστώσαμε ότι σε κανένα τραπέζι δεν καθόντουσαν άτομα διαφορετικού φύλου. Α, και στις τουαλέτες στον κάτω όροφο υπήρχαν κάτι αφίσες από τύπους με τάνγκα. Με αυτά και αυτά  λοιπόν δεν μας πείραζε που όλοι μας κοιτούσαν σαν να μας φώναζαν «Πόσο καιρό τα ‘χετε;»/«Γιατί δεν κουτουπώνεστε και ‘σεις; Μην ντρέπεστε!», και άλλα τέτοια. Anyway. Το μπαρ λέγεται Rooster, έχει φυσιολογικές τιμές, και βρίσκεται στην πλατεία Αγ. Ειρήνης μέσα στο κέντρο της πολής για όσους και όσες ενδιαφέρονται.
   535796 459696884058294 253207464 nΑρκετά κοντά, στην οδό Κολοκοτρώνη είναι το Booze. Εκτός από κόσμο, τo Booze φιλοξενεί και διάφορα events. Eίναι ένας πολυχώρος με πολλές αίθουσες, άλλες με μακριά ενιαία τραπέζια, και άλλες με καναπέδες και πολυθρόνες. Έχει cozy ατμόσφαιρα, παίζει δυνατή μουσική όταν βραδιάζει, και σε προωθεί πολύ στο socializing. Το καλό με αυτό το μέρος είναι ότι μπορείς να πας εκεί και απλά να αράξεις χωρίς απαραιτήτως να πρέπει να πάρεις κάτι –η μπάρα είναι εκεί για σένα και περιμένει. Πράγμα που σε γλιτώνει και από την αμηχανία του «Τι θα πάρετε;»/«Δεν θα πάρω κάτι, ευχαριστώ».

   Λιγουλάκι πιο πάνω, στο νούμερο 7, η οδός Βουλής στεγάζει το Seven Jokers, ένα χαλαρό μπαράκι με ωραία μουσική και ατμόσφαιρα, που λέει πολύ για after, αν δεν γουστάρεις να τρέχεις μέχρι τη Μαβίλη π.χ. και βρίσκεσαι καραντάν μες το κέντρο. Της Αθήνας! Καλοκαίρι πράγμα.
 
   Παραδόξως, φέτος το να μείνει κανείς στην Αθήνα καλοκαίρι, ντάλα δεν μεταφράζεται αυτομάτως ως: είμαι άτυχος/μανιοκαταθλιπτικός/broke/παρανοϊκός/whatever, αλλά ως «ΟΥΟΥΒΡΗΚΑΔΟΥΛΕΙΑΑΑΑ!». Και είναι πράγμα αξιέπαινο, το να βρεις δουλειά σε μία χώρα που η ανεργία χτυπάει κόκκινο, που τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, που μας έχουν κόψει το ρεύμα και το νερό, που, που, που, που. Είναι γνωστό ότι πλέον στην Ελλάδα ισχύει το ‘Ο καθένας κάνει την δουλίτσα του –ΑΝ ΕΧΕΙ.’, όπως και το ότι στην περίπτωση κωλοφαρδίας της αρκούδας πληρώνεται κιόλας. Χα, δεν βαριέσαι.
 
   opWalking with God pic 4Κατά τα άλλα, τα πράγματα και η ζωή στην Αθήνα κυλάνε με τους ίδιους ρυθμούς πάνω-κάτω: τα μαγαζιά κλαίνε και για αυτό η Γη καταπίνει επιχειρήσεις , ώστε να γλιτώσουν μερικά καημένα ανθρωπάκια από τα χρέη.  Οι κοτρόνες στον Πειραιά είναι σε έλλειψη γιατί όλο και περισσότεροι πηγαίνουν να κρεμαστούν. Και το τέλος του κόσμου πλησιάζει, για ακόμη μία φορά (εννοείται). Από την άλλη, τα ενεχυροδανειστήρια και τα μαγαζιά «ό,τι-πάρετε-(σχεδόν)-δωρεάν-γιατί-είναι-όλα-μπουρούχες», άντε και τα Frozen Yogurt, που είναι ακόμη της μόδας, κάνουν  χρυσές δουλειές, και σιγά-σιγά ο κοσμάκης αρχίζει να γυρίζει πίσω. Kάποιοι περιμένουν αγωνιωδώς τους Red Hot Chili Peppers, την ίδια στιγμή που άλλοι περιμένουν (ακόμη πιο) αγωνιωδώς μπας και πληρωθούν. Τα crews από αλλοδαπούς που πουλάνε αηδίες on the road επανδρώνουν ξανά κάθε σημείο της πόλης χωρίς να νιώθουν από κρίση, και οι τουρίστες απτόητοι κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας βγάζοντας επιφωνήματα σε κάθε (παράδοξο) θέαμα. Όταν δηλαδή ο μέσος τουρίστας διαπιστώνει ότι ναι, υπάρχει ζωή σε αυτό το μέρος, πως να μην (εξακολουθεί να) φοράει την φωτογραφική περιδέραιο;
 
   op165405 454280457933270 1167171279 nΦίλος που εδώ και ένα χρόνο έχει μετακομίσει στην Αμερική, ακούει συνεχώς ερωτήσεις του τύπου: «Στην Ελλάδα είχατε ρεύμα;» και «Αν κυκλοφορήσεις στο Σύνταγμα πόσες είναι οι πιθανότητες να παραμείνεις ζωντανός;». Άντε τώρα να εξηγήσεις σε κάποιον εκτός Ελλάδος (alien) ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες (απολύσεις, περικοπές, χαράτσια, έκτακτες εισφορές και άλλες τέτοιες αηδίες), η Ελλάδα δεν είναι τσιγαρισμένο Μεξικό και ότι οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν -χωρίς να μελαγχολήσουν μάλιστα (ου-ά-ου!!!).
 
   Το ηθικό δίδαγμα της υπόθεσης: η Αθήνα εκτός από ένα μεγάλο κρεβάτι (‘τι-μας-λες-κουκλίτσα;’) είναι και ένα μεγάλο τηγάνι. Αλλά κακά τα ψέματα, θα βγούμε ασπροπρόσωποι. Γιατί έχουμε τηγανιστεί ξανά, πολλές φορές, και γιατί το καλοκαίρι θα ξανάρθει. Κάποτε!

Χριστίνα Τσίμα
31350.max1024

Facebook Comments

Starlight