Starlight

loogoo

Αντέχω ακόμα, μάτια μου, αντέχω

 
anteho214
 
   Εσύ αντέχεις; Έχεις αντοχή; Και βέβαια έχεις. Αντέχεις να ξυπνάς το πρωί, να πηγαίνεις στην δουλειά. Αντέχεις να γυρνάς κατάκοπος στο σπίτι και να έχεις πάλι κάτι να κάνεις. Αντέχεις να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους είτε σου ταιριάζουν είτε όχι. Αντέχεις να εμπλέκεσαι σε καταστάσεις δύσκολες και στρεσογόνες. Εκτός από αυτή την αντοχή σου λοιπόν στα καθημερινά δρώμενα, έρχομαι να σου συστήσω και την αντοχή του σώματός σου. Αναπόσπαστο κομμάτι της φυσικής σου κατάστασης.
 
anteho218
   Στην μία πλευρά η μυϊκή αντοχή και στην άλλη η καρδιοαναπνευστική, είναι οι δύο κυρίες που χρειάζεται το σώμα σου για να ανταπεξέλθει στην καθημερινή καταπόνηση.

   Η μυϊκή αντοχή είναι η ικανότητά σου να κάνεις το ίδιο πράγμα όσες περισσότερες φορές μπορείς ή συνεχόμενα με τη λιγότερη δυνατή κούραση. Σκέψου τις υπέροχες σακούλες του υπερκαταστήματος που κουβαλάς. Νιώθεις τα χέρια σου να μουδιάζουν και να πονάν. Δεν έχουν την ικανότητα οι μύες να σε βοηθήσουν, να ανεχτούν το βάρος της εργασίας που τους έχεις δώσει να πραγματοποιήσουν γιατί δεν είναι δουλεμένοι.
 
anteho217
   Η καρδιοαναπνευστική αντοχή με απλά λόγια είναι η δυνατότητα της καρδιάς και των πνευμόνων να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καθημερινών δραστηριοτήτων χωρίς να ζητάνε να σταματήσεις. Φαντάσου όταν ανεβαίνεις τις σκάλες σε έναν όροφο. Πόσες φορές πρέπει να σταματήσεις για μια ανάσα; Ή όταν τρέξεις να προλάβεις το λεωφορείο, νιώθεις την καρδιά σου να πάει να σπάσει; Απλά καθημερινά πραγματάκια που λύνονται με λίγη προσπάθεια.
 
anteho216
   Δύο διαφορετικές αντοχές, οι οποίες συνθέτουν τη μία και έχουν νόημα στην καθημερινότητά σου. Η μια εξαρτάται από την άλλη και ταυτόχρονα εξασκούνται, γυμνάζονται ξεχωριστά. Το περπάτημα, το τρέξιμο, το κολύμπι κ.α. συντελούν για τη βελτίωση της αερόβιας αντοχής σου. Όσο για τη μυϊκή αντοχή, απαιτούνται πολλές επαναλήψεις με μικρή αντίσταση.

   Το πρώτο λιθαράκι τοποθετήθηκε! Η απόφαση για την αξιοποίησή του είναι δικιά σου. Κίνητρο η γνώση και το θέλω σου.

Μαρία Σέρτσου
 
anteho215
Αντί επιλόγου: όταν ήμουν γύρω στα είκοσι πέντε, νομίζω ότι ήταν πριν πάω φαντάρος, παίζαμε μπάσκετ (μην φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, για επίπεδο γειτονιάς μιλάω) εκεί στο γηπεδάκι, πίσω από το σχολείο και κάπου στο παιχνίδι κάναμε πατάτα στην επίθεση και η αντίπαλη ομάδα έφυγε στον αιφνιδιασμό. Ήμουν τουλάχιστον δέκα μέτρα πίσω από τον επιτιθέμενο με τη μπάλα, πάτησα όμως μία απίστευτη τρεχάλα και τον πρόλαβα στο μπάσιμο. Δεν ξέρω αν έφταιγε η φασαρία που έκανα τρέχοντας ή η υπερβολική σιγουριά του, αλλά το έχασε το καλάθι… Κάποιος συμπαίχτης μου μου φώναξε «Πώς τρέχεις έτσι, ρε; Κουράστηκα μόνο που σε είδα»… Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να πατήσω ανάλογο γκάζι, για να προλάβω το λεωφορείο αυτή τη φορά. Έκανα περίπου ογδόντα μέτρα, το πρόλαβα μεν αλλά πρέπει να κατέστρεψα πολλά κύτταρα εκείνο το πρωινό και να έφτασα στο παρατσάκ να αρχίσω να καίω σάκχαρο αντί για οξυγόνο. Το άρθρο της Μαρίας μου θύμισε πολύ συγκεκριμένα πράγματα και την ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό. Έχω την αίσθηση πως η αντοχή και οι συνιστώσες του δίπολου που η ίδια αναφέρει είναι αυτό ακριβώς που ψάχνουμε για να φέρουμε στα ίσια τα ταλαιπωρημένα από το χρόνο και από τα «ναι» σώματά μας. Ξέρω πολύ καλά πως ποτέ ξανά δεν θα γίνω ο πιτσιρικάς που έτρεχε να προλάβει το καραβάκι από το μόλο του Αγίου Νικολάου σε κείνον του Βασιλείου και τα κατάφερνε… Μπορώ όμως να προσπαθήσω να μην αγκομαχάω κάθε φορά που χρειάζεται να τρέξω αντί να περπατήσω. Μπορώ, έτσι; Εσείς;

Κώστας Κούλης
 

Starlight

Facebook Comments