Starlight

loogoo

Παιδιά, Σκατά και Σύννεφα

315931 250147428379637top

... Δεν πιάνονται

   312745 225241804203533 547357898 nΜετά από πολλή ώρα βαθύ στοχασμού, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί απ’τα μέρη. Το Γκάζι, για παράδειγμα, δεν θα ήταν το Γκάζι που ξέρουμε αν δεν μάζευε καλό (λέμε τώρα) κόσμο. Ή ίσως οι πορτοφολάδες, οι βιζιτούδες, οι χρήστες, οι τσιγγάνες και ό,τι άλλο κυκλοφορεί και ανήκει στην κατηγορία ‘κατουράω-το-πεζοδρόμιο’,  προτιμούν αλλά μέρη στο κέντρο.  Είναι και αυτοί όμως άνθρωποι, και για όλα υπάρχει κάποιος λόγος. Όταν δηλαδή ο άλλος σου λέει ότι έχει εφτά παιδάκια και τουλάχιστον έναν άρρωστο συγγενή στο νοσοκομείο, να ξέρεις ότι αυτός είναι ο λόγος που η (πουτ*** η) ζωή τον πέταξε στο πεζοδρόμιο. Και, ναι, το δικό ΣΟΥ ψιλό, είναι αυτόν που θα τον σώσει από την θανάσιμη πείνα (overdose) και θα τον κρατήσει στο θαύμα της ζωής (κέντρα αποτοξίνωσης, οίκοι ανοχής, και άλλα τέτοια) ...

   Anyway. To Γκάζι, μου φαίνεται να αστραφτοκοπάει ακόμη και αυτήν την εποχή που είναι μισο-άδειο. Βρήκαμε λοιπόν ευκαιρία (είναι μισο-άδειο λέμε!), να κάτσουμε στο συμπαθητικό Roof 45, την ταράτσα του 45 μοίρες, που υπό κανονικές συνθήκες γίνεται της τρελοκακομοίρας και δεν πρόκειται να βρεις να κάτσεις ούτε του Αγίου Ποτέ. Παίζει σωστή μουσική και μπορείς να αράζεις για ώρες κοιτώντας την φεγγαράδα (φσσσσς!), alone, με παρέα, ή ακόμη και με το αμόρε. Βέβαια, όταν είσαι με το αμόρε δεν πίνεις μπιρόνια σε ταράτσες στο Γκάζι, γιατί αυτά τα πράγματα ανήκουν σε πολύ πρώτα στάδια, όταν ακόμη δεν έχει προχωρήσει το πράγμα. Αν και κάποτε το πράγμα παύει να προχωράει από μόνο του: Πέφτεις στο σημείο να προσπαθείς να πείσεις τον άλλον ότι είναι ωραία όταν δύο (ή και περισσότεροι) ανθρωποι βγάζουν τα ρουχαλάκια τους, και ακόμη πιο ωραία όταν βγάζουν και τα ματάκια τους. Όσον αφορά τους άντρες, μην περιμένεις να καταλάβουν. Δεν είναι μέρος της γοητείας τους.

   Από το Γκάζι, λίγο πιο δίπλα, στο (ελαφρώς κατουρημένο) Μοναστηράκι: ένα άλλο φεγγάρι πήγαμε στο «Στο Βάθος Κήπος». Το μαγαζί είναι καλά χωμένο (βάθος), αλλά μόλις περάσεις την είσοδο (κήπος) θα καταλάβεις τι παίζει. Μαζεύει ωραίο κόσμο, και έχει καλές τιμές. Εγώ το λάτρεψα επειδή έχει άμμο, κούνιες, ΚΑΙ αιώρα. Για μία στιγμή νόμιζα ότι βρισκόμουν σε κάποιο εξωτικό νησί, και η συνειδητοποίηση ότι ήμουν στο τροπικό (ουουου) Μοναστηράκι ήταν κάπως λυπητερή (ξενερουάζ).

   Εξίσου λυπητερό είναι ότι φοβάμαι να γράφω πια κείμενα με τις συνηθισμένες μου μπαρούφες μέσα, γιατί θα με πάρετε με τις κοτρόνες. Εδώ ο κόσμος καίγεται και εγώ σας λέω που νυχτοπερπατώ;;; Αλλά, χαλάλι. Έτσι και αλλιώς, είναι μερικά δευτερόλεπτα δώρο, από εσάς, για εμένα. Για να μπορώ και εγώ να λέω τις αρλούμπες μου και να μην χρειάζεται να τρέχω στους ψυχολόγους. Πίσω στο θέμα μας, όμως: στην αρχή, όλοι είχαν πάθει παράκρουση με την κρίση. Τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που την έχουμε αγκαλιάσει για τα καλά: αν δεν αναφερθεί κάτι σχετικό με μνημόνια, χαράτσια, ανύπαρκτους μισθούς, κλπ, σε έστω και ένα κείμενο, θα πάθετε αμόκ. Παρόλα αυτά εξακολουθώ να γράφω χωρίς καμία απολύτως ντροπή (!).

   tumblr lj13ywEtyv1qhk4yeo2 400 1Για να κλείσουμε λοιπόν το κείμενο σε μία πιο ανεβασμένη νότα (ταμ-ταρα-ραααάμ!), καθώς γυρνούσα με το μετρό, μπήκε μέσα μία παρέα. Τρία αγόρια, ένα κορίτσι, όλοι κάπου γύρω στα δεκαεφτά. Με το που ξεκίνησε το μετρό τα αγόρια αφινίασαν και άρχισαν να κάνουν κάτι σαν χορευτικο-ακροβατικά, ας το πούμε. Και όχι του τύπου pole dancing/εκδιδόμαστε τζάμπα, αλλά περισσότερο κάτι σαν ταρζανικά: Κρατιόντουσαν από τις λαβές και τις μεταλλικές μπάρες και έκαναν τούμπες στον αέρα, κάνοντας πολύ θόρυβο σε κάθε τους «προσγείωση». Πείτε με σκατοπερίεργη, αλλά είμαι της απόψης ότι πρέπει να έχουμε μία ορισμένη συμπεριφορά σε μέρη όπως είναι το μετρό, οι βιβλιοθήκες, οι γκαλερί και so on. Και το να φέρεσαι σαν κινούμενο τσίρκο είναι εκτός αυτών των πλαισίων. Η κοπέλα τους τραβούσε βίντεο και φωτογραφίες και αυτοί συνέχιζαν ανενόχλητοι και περήφανοι. «Σταματήστε ρε! Γιατί αυτά που κάνετε εσείς, εμείς θα τα πληρώσουμε στα χαράτσια!», τους φώναξε ένας άντρας μετά από λίγο. Τα παιδιά ψιλογλάρωσαν, άλλα ένα από αυτά αποκρίθηκε «Μα, δεν χαλάσαμε και κάτι!». Τότε ο άντρας πλησίασε απειλητικά με ένα βλέμμα μεσ’ το μίσος. Δεν πρόλαβα να δω τι συνέβη γιατί είχα φτάσει στη στάση μου, οπότε έφυγα βιαστικά.

   «Γιατί δεν τα βάζει με κάποιον της ηλικίας του, ο μαλάκ**!», άκουσα μία φωνή να λέει και ταυτόχρονα συνειδητοποίησα ότι η παρέα βρισκόταν από πίσω μου. Τους κοίταξα περιφρονητικά, βγήκα από το μετρό και εξαφανίστηκα. Όμως ακόμη και όταν απομακρύνθηκα, σκεφτόμουν αναλυτικά το περιστατικό και δεν ήξερα με ποιον και γιατί να πρωτο-τσαντιστώ; Με τον εαυτό μου, που απλά κοιτούσα και έπρεπε να περιμένω κάποιον άλλον να κάνει παρατήρηση στα παιδιά; Με τα ακατάρτιστα αυτά παιδιά που θεωρήσαν ότι έπρεπε να χαλάσουν πρώτα κάτι για να σταματήσουν τον πανζουρλισμό και on top of that είναι έτοιμα να αντιμιλήσουν και να αντισταθούν σε οποιαδήποτε υπόδειξη κάποιου μεγαλύτερου;  Ή με τον άξεστο αυτόν άντρα που θεώρησε ότι με τη βαναυσότητα θα κατάφερνε καλύτερα τον σκοπό του;  

Χριστίνα Τσίμα
gkazi600 163087 3f9159

Starlight

Facebook Comments