Starlight

loogoo

Υπερασπίσου το παιδί!


75282 313900435357083 100002113879168 711570 521568305 n    Piaget, Pavlov, Thorndike,Vygotsky, Bruner, Bandura, Hull, Watson, Tolman (αυτό λέγεται και name dropping btw) είναι λίγοι μόνο από τους παγκοσμίως γνωστούς φήμης ψυχολόγους που έχουν ασχοληθεί με την παιδική-παιδαγωγική ψυχολογία –πάνω στο μοντέλο των τεσσάρων σταδίων της ανάπτυξης της σκέψης έχει μάλιστα δομηθεί το βασικό και κυρίαρχο εκπαιδευτικό σύστημα ανά τον κόσμο. Δεν χρειάζεται όμως να κουράσω το μυαλό σας με έννοιες όπως ενδογενής-εξωγενής κονστρουκτιβισμός, μεταμνήμη, κάθετη-οριζόντια μεταφορά μάθησης και πάει λέγοντας. Schenk με λένε, και απλά λόγω μιας ιδιαίτερης αδυναμίας μου προς τα παιδιά και επειδή εγώ όπως και όλοι μας έχουμε υπάρξει κάποτε παιδιά, αποφάσισα να αφιερώσω αυτό μου το κείμενο σε ό,τι πιο όμορφο υπάρχει εκεί έξω. Επιτρέψτε μου λοιπόν, να χρησιμοποιήσω παράλληλα και κάποια προσωπικά βιώματα, σε μια προσπάθειά μου να γίνω όσο πιο κατανοητή γίνεται.

   Σαν παιδί, ήμουν πολύ εσωστρεφές, ευαίσθητο και για κάποιους λόγους φοβισμένο. Έκρυβα όμως έναν γερό άσσο στο μανίκι μου, που όσοι τύχαιναν να με γνωρίσουν τότε, δεν θα μπορούσαν ποτέ τους να φανταστούν ότι θα εξελισσόμουν σε μία γυναίκα γεμάτη αυτοπεποίθηση και «εγωισμό». Αυτός ο άσσος ήταν ο μπαμπάς μου. Ένας άντρας που από τα 44 του που εισέβαλα εγώ στη ζωή του επέλεξε να αφοσιωθεί στην διαπαιδαγώγησή μου επιστρατεύοντας περίσσια αγάπη, φροντίδα, υπομονή και στοργή. Δεν ευθύνεται (μόνο) το σύνδρομο της Ηλέκτρας γι’ αυτή μου την αδυναμία απέναντι στον μπαμπά. Οι λόγοι είναι βαθύτεροι.  
190368 112693025477826 4327237 n   Από τότε που έχω αναμνήσεις, θυμάμαι έναν άνθρωπο που με σεβόταν και με αντιμετώπιζε σαν μια οντότητα ισάξιά του. Πάντα είχε χρόνο για να ακούσει αυτά που ήθελα να του πω και που οι άλλοι τα θεωρούσαν «παιδαριώδη» και πάντα συζητούσε μαζί μου. Με κοίταζε στα μάτια και αφήναμε ο ένας να χαθεί στα λόγια του άλλου. Εγώ πάντα μαγευόμουν από τις γνώσεις του σε διάφορους τομείς όπως Ιστορία, Λογοτεχνία, Μουσική κτλ. καθώς και από τις ιστορίες από τη ζωή του και αισθανόμουν τυχερή και ξεχωριστή που αφιέρωνε τόσο χρόνο για να μου ξετυλήξει τα μυστικά του. Όλα αυτά βέβαια, χωρίς να λείπουν τα σαχλά παιχνιδάκια, οι αγκαλίτσες, τα φιλάκια και όλα εκείνα που ειδικά ένα παιδί έχει ανάγκη. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, ο μπαμπάς μου κέρδισε επάξια τον σεβασμό μου. Γιατί, τον σεβασμό, και ειδικά από ένα παιδί, δεν τον απαιτείς, αλλά τον κερδίζεις! Κάνοντας λοιπόν τα πιο γλυκά πράγματα για ‘μένα, όπως το να γυρίσει μες στη νύχτα στο μέρος όπου είχαν διασκορπιστεί τα λουλουδάκια μου απο απροσεξία μου και να τα μαζέψει ένα προς ένα από το δρόμο και να μου τα φέρει μόνο και μόνο για να δει τη φατσούλα μου να γελάει, άρχισα να χτίζω έναν κόσμο στο μυαλό μου, όπου τα άτομα που θα επέλεγα να είναι δίπλα μου στη ζωή μου, θα ήταν εξίσου άτομα που με σέβονται και με αγαπάνε –υγ τα λουλουδάκια εκείνα υπάρχουν ακόμα αποξηραμένα. Για το υπόλοιπο της ζωής μου, δεν θα ζητιάνευα ποτέ την αγάπη κανενός και όπως και ο μπαμπάς μου, τον σεβασμό θα τον κέρδιζα από τους γύρω μου με τις πράξεις μου και τη συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους.
525906 315146421899151 100002113879168 714334 754909895 n   Έτσι λοιπόν συνέχισα να μεγαλώνω, ποτέ σαν κακομαθημένο όμως, γιατί οι μεγαλύτερες μου ευτυχίες αποτυπωνόταν στις ξεχειλωμένες μπλούζες του μπαμπά μου, όπου κάτω από αυτές τρύπωνα βρίσκοντας καταφύγιο, ή στο γράπωμα του χεριού του όταν πηγαίναμε βόλτα και εγώ γύριζα το κεφάλι μου ψηλά πολύ ψηλά προς το κεφάλι αυτού του καλοκάγαθου γίγαντα και του ‘λεγα απλά «Ich liebe Dich Papi», δηλαδή «Σ’ αγαπάω μπαμπάκα!». Ρούχα, παιχνίδια, παγωτά... Όλα αυτά μου φαινόντουσαν αδιάφορα. Είχα τον μπαμπά μου και όταν η φαντασία μου μπερδευόταν με τη δικιά του, μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα! Γι’ αυτό ίσως και ποτέ μου να μη ζήτησα τίποτα από τους γονείς μου, παρά μόνο το να μπω σε ένα ωδείο για να δοκιμάσω την τύχη μου στο πιάνο, μιας και έπαιζε και ο μπαμπάς. Και από εκεί που αρχικά στο δημοτικό λόγω του χαρακτήρα μου οι πάντες είχαν πεπειστεί ότι «το παιδί δεν τα παίρνει τα γράμματα», ξαφνικά πήρα φόρα! Μπορεί να παρέμεινα ντροπαλή και «αντικοινωνική» προς τα υπόλοιπα παιδιά στο δημοτικό αλλά στην πορεία και με τη βοήθεια του μπαμπά, ανακάλυψα το τι είμαι πραγματικά ικανή να καταφέρω!  

564815 330353637036600 139469106125055 808890 466160649 n   Έμαθα μέσω αυτού του ανθρώπου, να αγαπάω τον αθλητισμό, να αγαπάω τα βιβλία, να ενθαρρύνω τη φαντασία που κρύβω μέσα μου, να πολεμάω γι’ αυτά που μου ανήκουνε, να μη φοβάμαι τίποτα και κανέναν, να ‘μαι ανεξάρτητη, να ‘χω εγωισμό, να ‘χω αυτοπεποίθηση. Σε κάθε μου αποτυχία στα σχολικά μου χρόνια, ήταν αυτός που με σήκωνε από το πάτωμα και μου έριχνε τα πιο σωστά «χαστούκια». Και κάθε φορά που ήθελα να συμβουλευτώ κάποιον, αυτός πάντα μου έλεγε ψύχραιμα την άποψή του και όταν διαφωνούσε μαζί μου, έκλεινε με τη φράση «Αυτή είναι η άποψη μου, ελπίζω να μην κάνεις αυτή τη χαζομάρα που λες, αλλά η απόφαση είναι δική σου και πρέπει να την πάρεις στα χέρια σου όπως και τη ζωή σου». Και σχεδόν πάντα, αυτός ο καλός εγκεφαλικός παίχτης, κατάφερνε να με πείθει ότι η δικιά του άποψη είναι η σωστή και αυτή που πρέπει να ακολουθήσω. Η μάνα μου –που όσο και να την λατρεύω, πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν ήξερε ποτέ της πώς να με χειριστεί- όταν διαφωνούσε με μια άποψή μου ή ήθελε να με μαλώσει για κάτι που ‘χα κάνει, το μόνο που μου θύμιζε ήταν τον σωσία του Hitler –έχει και το κατάλληλο ύψος, το μουστάκι πρέπει μόνο να το αφήσει να ανθίσει. Γι’ αυτό στην ουσία, η άποψη του μπαμπά μου και μόνον ήταν σεβαστή από μέρους μου. Και πάντα όταν συνέβαινε κάτι κακό, απευθυνόμουν στον μπαμπά, ο οποίος μου ‘λεγε «από τη στιγμή που έχει συμβεί, οι φωνές και οι υστερίες δεν βγάζουν πουθενά –πρέπει να δούμε πως θα το ατνιμετωπίσουμε με ψυχραιμία!
   Και μη νομίζετε πως ο μπαμπάς ήταν  για ‘μένα ο αλάνθαστος υπεράνθρωπος! Είχε φροντίσει από νωρίς να με ενημερώσει για όλα τα μεγάλα λάθη που είχε κάνει στη ζωή του και να γίνει έτσι ο πιο αγαπημένος μου αντι-ήρωας. Υπήρξαν ακόμη και φορές που είχε έρθει να μου ζητήσει συγγνώμη συνειδητοποιώντας ότι είχε σφάλει απέναντί μου –τι κι αν ήμουν απλά ένα παιδί!

   Ώσπου ήρθε η στιγμή να φύγω για να σπουδάσω στην Αθήνα και την ημέρα που έφευγα μου είπε «Τώρα πρέπει να κόψω τον ομφάλιο λώρο. Από ‘δώ και πέρα θα φτιάξεις τη δικιά σου ζωή. Δεν θα σε πάρω ποτέ τηλέφωνο –οτιδήποτε όμως χρειαστείς να με πάρεις αμέσως εσύ! Σ’ αγαπάω» και κατευθύνθηκε βιαστικά μέσα στο σπίτι.
    Έμαθα να σέβομαι το παιδί, αυτό το πλασματάκι που αγαπάει ανιδιοτελώς και αυθόρμητα, να του δίνω την μέγιστη αγάπη και όταν γνωρίζω κάποιον να προσπαθώ να καταλάβω τα παιδικά του βιώματα που τον οδήγησαν σε αυτό που είναι σήμερα. Γιατί αυτά που έχουμε ζήσει σαν παιδιά, μας στιγματίζουν για όλη μας τη ζωή –όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας τον μικρό μας εαυτό, όλοι μας κι ας μην το ξέρουμε, λειτουργούμε βάσει του παιδιού που κρύβουμε μέσα μας! Και κάθε φορά που βλέπω κάποιον να δέρνει παιδί, η ψυχή μου σκίζεται στα δύο και θέλω να ορμήξω και να αγκαλιάσω όσο πιο σφιχτά μπορώ το παιδί –κι ας με πούνε τρελή. Είναι εύκολο και δειλό κάποιος να ξεσπάει πάνω σε κάποιον που ξέρει ότι δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του! Και κάθε φορά που κάτι με στεναχωρεί, μου αρκεί να μου χαμογελάσει ένα παιδάκι στο δρόμο για  να μου φτιάξει όλη μου η μέρα.

   «Δεν φοβάμαι τον θάνατο, γιατί ξέρω ότι θα συνεχίσω να ζω μέσα σου μικρή μου Ingrid» Wolfgang Wilhelm Schenk, ο μέντορας και το alter ego μου.

Ingrid Αμαλία Schenk

Starlight

Facebook Comments