Starlight

Αθάνατη Ελληνίδα Μάν(ν)α Εξ Ουρανού

   Μάνα ρε! Μάνα! Τι μαμά και αηδίες!

   ΟΚ...  Τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε.  Σε αυτή την ενότητα λοιπόν, θα ασχοληθούμε με την ψυχοσύνθεση της ελληνίδας μάνας και τον αντίκτυπο που επιφέρει η διαταραγμένη αυτή ψυχοσύνθεση στην ψυχολογία των παιδιών της και πολλές φορές και των γύρω παρευρισκομένων –ξέρετε... οι παράπλευρες απώλειες...
   200523 112689402144855 4183247 nΗ Eλληνίδα μάνα λοιπόν, είναι μια σταθερή στο χρόνο αξία, που κρατάει τα βασικά χαρακτηριστικά της, είτε την συναντήσουμε στην Κάτω Ραχούλα, είτε στην Αθήνα, είτε στη Στοκχόλμη, είτε στο Κεμπέκ... Γιατί η Ελληνίδα μάνα, σε όποια γωνιά της γης και να μεταναστεύσει, θα κάνει μπαμ. Έχουμε και λέμε...

   Τάπερ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η Eλληνίδα μάνα πρέπει να ‘χει κλείσει συμφωνία με τον διάολο, που πάνω-κάτω γράφει τα εξής «Εγώ, η Ελληνίδα μάνα, με σώας τας φρενας (προσωπικό σχόλιο on mode: αχχχμμμμ....) δηλώνω και ορκίζομαι ότι κάθε μήνα, μαζί με τη περίοδο, θα αγοράζω τουλάχιστον κι από ένα τάπερ.  Και όταν μου κοπεί και αυτή λόγω ηλικιακών συνθηκών, και πάλι θα αγοράζω τάπερ μία φορά τον μήνα, είς μνήμην αυτής. Έτσι θα εξασφαλίζω την φύλαξη της βρόσης των αγαπημένων μου προσώπων, τα οποία θα πρέπει να σεβαστούν τον φετιχισμό μου αυτό και απλά να δέχονται τη φροντίδα και τη στοργή που εσωκλείω μέσα σε κάθε τάπερ». Και από τότε, Ι.Χ., φορτηγά, αεροπλάνα, νταλίκες, βυτιοφόρα, λιμουζίνες, τρακτέρς, καταμαράν, ελικόπτερα, μαούνες ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΣ «ΚΤΕΛΣ» (όπως είχε πει και ενας φίλος, όταν κάποτε έδωσε κατευθυντήριες σε κάτι έρμους Άγγλους τουρίστες. ΚΤΕΛΣ λοιπόν...) έχουν κατακλειστεί από τάπερς σε κάθε λογής χρώματα και σχήματα και έχουν κάνει τον γύρο της Ελλάδας και ενίοτε και του κόσμου. Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, ταπεράκια στα πελάγη αρμενίζουνε καλέ. Τετράγωνα, κυκλικά, σε σχήμα ρόμβου, μπανάνας κτλ κτλ... Γιατί στο μυαλό της μάνας, ο γιος ή η κόρη που έχει φύγει για να σπουδάσει, το μόνο που ξέρει να μαγειρεύει είναι μακαρόνια με κέτσαπ -καλά... όχι πως αυτό δεν ισχύει κιόλας... αλλάς ας μην το κάνουμε θέμα και αυτό! Εγώ την γλίτωσα... Βλέπετε, τη δικιά μου την μάνα, μάλλον την χάλασε ο αυστριακός μπαμπάς. Η ανεπρόκοπη, έξι χρόνια τώρα στην Αθήνα και δεν μου ‘χει στείλει ποτέ τίποτα σε τάπερ, κι ας ξέρει πολύ καλά πως η σχέση μου με τη μαγειρική είναι καθαρά και μόνον πλατωνική. Όλα αυτά τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής έχω αρκεστεί σε κάτι σαλάμια Λευκάδος –που φυσικά δεν τα ‘χει φτιαξει η ίδια-, κάτι λαδοκούλουρα –που φυσικά δεν τα ‘χει φτιάξει η ίδια-, άντε και καμιά λαδόπιτα –που ενίοτε την έχει φτιάξει η ίδια.
189064 112688475478281 342681 n   Αναπάντητες κλήσεις παντού. Είσαι νέος βρε παιδί μου. Το αίμα σου βράζει σαν μπόιλερ. Οπότε είτε είσαι κάπου εκεί έξω και ρεμαλιάζεις με τα λεφτά που σου στέλνουν οι γονείς σου (μεταξύ μας τώρα, ειδικά οι φοιτητές αυτό κάνουν), είτε περιμένεις το γκομενάκι που γνώρισες χτες να σου στείλει μήνυμα –αν και πλέον, μάλλον περιμένεις με την μάπα κολλημένη στην οθόνη του υπολογίστη να σου στείλει στα inbox στο fb –αρχικά υπήρχαν τα γράμματα, ύστερα ήρθε το σταθερό, μετά το κινητό και πλέον ζούμε στην εποχή του fb. Στο θέμα μας... Παραδρομίσαμε. Αν είσαι έξω και δεν το σηκώσεις, γιατί όπως προαναφέραμε ρεμαλιάζεις, τότε φιλαράκι τη γάμησες. Γιατί το μυαλό της ελληνίδας μάνας, στην περίπτωση που το παιδί της (αρσενικό ή θηλυκό) δεν σηκώσει ΕΣΤΩ ΜΙΑ φορά το κινητό, φτιάχνει σενάρια που μέχρι και ο αείμνηστος Χίτσκοκ θα ζήλευε. Μέχρι να κάμει ο θεός και να το σηκώσεις, μετά από 837892 αναπάντητες κλήσεις, στο μυαλό της μάνας σου θα έχουν περάσει καρέ εικόνες από τα τελευταία στιγμιότυπα της ζωής σου πάνω στη γη, ή αν το σηκώσεις πάνω στο μισάωρο μπορεί να μην έχεις πεθάνει μέσα στο μυαλό της, αλλά προφανώς θα είσαι βιασμένη κάπου σε ένα χαντάκι, ξυλοδαρμένος από χούλιγκανς και δεν ξέρω και ‘γώ τι άλλο. Και αν έχει περάσει ένα ολόκληρο 24ωρο, τότε είναι ικανή να πάει να βρει την Νικολούλη κατ’ ιδίαν για να της ζητήσει γονυπετής να ξαμολύσει τα λαγωνικά της για να βρουν τα ίχνη σου. Τώρα, αν απλά περιμένεις μήνυμα από γκόμενο-γκόμενα και ξαφνικά με θλίψη διαβάζεις γραμμένο στην οθόνη του κινητού σου σε ντίτζινταλ μορφή το κωδικό όνομα «Μαμά» ή «Μάνα», ε απλά σκέψου ότι το γκομενάκι θα σε πάρει αργότερα. Δε σε ξέχασε καλέ. Απλά η μάνα σου τηλεφωνεί περισσότερες φορές και από τηλεφωνήτρια σε δημοσκοπήσεις. Και η μάνα μου κάποτε, βάραγε την μία κλήση πάνω στην άλλη. Αφού ένα βράδυ της είπα «Χαλάρωσε ρε μάνα με τα τηλέφωνα. Στο τέλος θα σε πιάσω γκόμενα». Αν και τον τελευταίο χρόνο τα ‘χει κόψει τα πολλά τηλεφωνήματα. Τι να πω...; Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε διάσταση. Διαζύγιο πάντως δεν της δίνω!
   Πεθεριλίκι. Ου καλά! Εκεί δίνει ρέστα! Και η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι... Είσαι νέος- νέα και μόλις έχεις πάρει το πτυχίο σου, μ’ αίμα, δάκρυα και ιδρώτα –της μάνας σου πάντα. Και ξεκινάει η μερμούρα «Ε τώρα πήρες το πτυχίο σου, σιγά-σιγά να βρεις και μια καλή δουλειά, άιντε να βρεις και κάνα καλό-ή γαμπρό-νύφη». Με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, μπορείς να της πεις «Τι καλό-ή γαμπρό-νύφη μου λες ρε μάνα; Εδώ καλά-καλά δεν έχουμε δουλεια!». Αλλά αυτή δεεεεεν τα λογαριάζει αυτά. Ειδικά άμα είσαι και κορίτσι, πρέπει να σε ξεφορτωθεί νωρίτερα να μην της μείνεις και στο ράφι.  Άμα είσαι το καναμένο της αγόρι, ε, κάπως πάει κι έρχεται. Πρέπει να παντρευτείς! Τέλος! Και κάνεις λοιπόν το λάθος και παντρεύεσαι... Μετά τι; Μετά έρχεται η γνωστή ιστορία της πεθεράς που έχει άποψη για τα πάντα και πρέπει να την επιβάλει κιόλας –αυτή και τα τάπερ! Περαστικά... (Μάνα, δεν αναφέρομαι σ’ εσένα.  Το ξέρω ότι δεν τρέφεις φρούδες ελπίδες οτί θα ξεστραβωθεί κάποιος και για ‘μένα.)

  Ηλεκτρική σκούπα 7 η ώρα τα χαράματα. Τιιιιιιιι; Χαράματα; 7 η ώρα δεν είναι χαράματα! Εσύ εισαι τεμπέλης και υπναράς! Και αν τολμήσεις να εκφέρεις αντίθετη άποψη, θα αποκεφαλιστείς δια απαγχονισμού. Είναι μια λογικότατη ώρα. Τέτοια ώρα βγαίναν κάποτε και τα παραπληγικά Teletubbies –κρίμα που τα κόψανε... κι ήταν τόσο καμμένα... Σκασμός και μην γκρινιάζεις λοιπόν, γιατί ούτως ή άλλως, και να θέλεις, με το παρατεταμένο ΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒ, φίλος, δεν υπάρχει περίπτωση να σε ακούσει ούτε ο θεός ο ίδιος, όσο και να προσεύχεσαι και να εκλιπαρείς για ελεημοσύνη ετούτη τη δύσκολη ώρα.

   Google translator on mode now! Θα της πεις μία πρόταση, στις 10 λέξεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι 5 θα της είναι γνωστές. Και το χειρότερο; Θα κουνάει το κεφάλι της σαν να καταλαβαίνει και στο τέλος, θα σε κράξει, ακόμα και αν της έχεις πει καλή κουβέντα! Γιατί το πιο λογικό είναι ότι θα νομίζει ότι την βρίζεις. Οπότε προετοιμάσου να ακούσεις τον εξάψαλμο και άγιος ο θεός. Και αν είσαι και καμένος με παιχνίδια όπως Lineage, RPG, Dota κτλ, τότε είναι που δεν θα συνενοηθείτε ποτέ.

    Αυτά τα υπονοούμενα που μας σκοτώνουν... Είσαι έτοιμος να βγεις να ξεσκάσεις και τσουπ! Πετάγεται η μάνα «Που πας...;». Της απαντάς «Ε να ρε μάνα, με καλέσανε σε ένατ τραπέζι...». Εκείνη, σε κοιτάζει με το πιο δήθεν κουταβίσιο της βλέμμα και σου λέει «Καλά να περάσεις... Εγώ εδώ θα μείνω, μοναχούλα...  Και μην φοβάσαι για τους ληστές.  Δεν θα πάθω τίποτα...». Εννοείται πως δεν θα σου πει ευθέως ότι θέλει να ‘ρθει μαζί σου –μην ξεχνάς, πάνω απ’ όλα είναι γυναίκα! Είναι στη φύση της...
   Θα μπορούσα να συνεχίσω αυτή την παραπληγική λίστα. Αλλά ο τηλεοπτικός χρόνος μάς πιέζει και μόλις με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι πρέπει να συντομεύω. Πριν όμως πάρω τον πούλο από ‘δώ, θέλω να πω δυο-τρία πράματα ακόμα –υπομονή συντρόφια...

   Όλοι μας έχουμε τσακωθεί με τις μανάδες -ή αν προτιμάτε- μαμάδες μας. Και εγώ δεν αποτελώ στην προκειμένη την εξαίρεση στον κανόνα. Ειδικά για κάποια μεγάλη χρονική περίοδο της ζωής μου, εγώ και η μάνα μου τρωγόμασταν συνέχεια. Πάντα θυμάμαι όμως τα λόγια του μπαμπά, που προσπαθούσε κάθε φορά που τσακωνόμασταν να μας μονιάσει και ειδικά εκείνη τη μία φορά που μου είπε ψύχραιμα αλλά αυστηρά «Δεν με νοιάζει αν έχεις δίκιο εσύ ή η μάνα σου. Στη μάνα σου δεν θα μιλάς ποτέ άσχημα, και άδικο να ‘χει!  9 μήνες σε κουβάλαγε μέσα της και αυτό δεν θα μπορούσε να το κάνει ποτέ κανένας άλλος για ‘σένα! Και πουτάνα να ‘τανε –που δεν είναι- έχει περάσει τα πάνδεινα για ‘σένα!». Η αλήθεια είναι ότι είχα και έχω μία ανεξέλεγκτη αδυναμία στον μπαμπά, αλλά πάντα όταν ήμουνα μικρό, με τσάντιζε η χαζή ερώτηση «Ποιον αγαπάς καλύτερα, τη μαμά ή τον μπαμπά;» που πάντα, προς έκπληξη των ακροατών μου που περίμεναν ν’ ακούσουν «Τον μπαμπα!» εγώ απαντούσα «Και τους δύο. Απλά τον καθέναν με διαφοτερικό τρόπο». Δεν θέλω να προβώ σε λεπτομέρειες, γιατί ως γνωστόν, τα εν οικω μη εν δημω.  Όμως αυτό δεν με εμποδίζει να δηλώσω για μία ακόμη φορά υπερήφανα κόρη της Παρασκευής Κοντογιώργη και δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου για τη μάνα μου!  

   Είναι οι μανάδες μας που μπορούν να διασχίσουν την ίδια την κόλαση για να μας μεγαλώσουν μέσα στον πιο όμορφο παράδεισο.

   «Τα χρόνια που μεγάλωνες για ‘μενα
   Να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα»
   Και PS, συγγνώμη αν σας κούρασα με τον μελό επίλογο. It was not in my intentions.  ust happened… 
   ... Μάνααααααααα! Στάσου! Μύγδαλαααα!

Ingrid Αμαλία Schenk
546549 316389395106886 117260548353106 757004 2090740820 n

Facebook Comments

Starlight