Λογοτεχνία & Τέχνη

loogoo

Λογοτεχνία και τέχνη τελευταία άρθρα

Game Review: The Last Of Us

 
   Ήλθε λοιπόν η ώρα του “The last of us”. Θα μου πείτε, «Εδώ βγήκε το “Left Behind”, εσύ ακόμα αυτό παίζεις»; Ε, εμείς το πάμε λίγο πιο χαλαρά από τους καμένους αυτής της Γής.
 
Από πού να ξεκινήσεις για ακόμα μία φορά…
 
thelastofus
 
   “The last of us”, ένα ακόμα game της Naughty Dog, η οποία αυτή τη φορά επέλεξε ένα «πολυφορεμένο» σενάριο για να μας καταπλήξει. Ένα survival horror game, πού μαζί με το Tomb Raider, θεωρούνται τα καλύτερα  του 2013. Όπως όλα τα game επιβίωσης, έτσι και σε αυτό βλέπουμε εγκαταλελειμμένες πόλεις, κατεστραμμένα κτήρια και ένα σκηνικό «πόλης φάντασμα». Το σενάριο έχει ως εξής… O Joel ζει με τη κόρη του Sarah σε μία πόλη, η οποία δέχεται επίθεση από τον ιό Ophiocordyceps Unilateralis και μετατρέπει του ανθρώπους σε ζόμπι. Σε αυτό το σημείο ο Joel χάνει τη κόρη του από τη σφαίρα ενός στρατιώτη (ίσως και αστυνομικού, σε αυτή την περίπτωση η σφαίρα εξοστρακίστηκε).
 
thelastofus01   Έπειτα μεταφερόμαστε αρκετά χρόνια μετά, με το Joel να ζει με την Τess, μία παλιά του γνώριμη. Η προσπάθεια επιβίωσής τους συνυπάρχει, όπως είναι φυσικό, με την κατοχή όπλων και υλικού. Εκεί συναντά την Ellie, ένα 14χρονο κορίτσι, το οποίο είναι το μέσω ανταλλαγής έτσι ώστε o Joel και η Τess να πάρουν στα χέρια τους ένα κλεμμένο φορτίο όπλων.

   Η Εllie είναι ένα κορίτσι το οποίο έχει γενικά ζόρικο χαρακτήρα και είναι  λίγο τσαμπουκάς (όπως κάθε κορίτσι που έχει περάσει πολλά και, πιστέψτε με, η συγκεκριμένη έχει περάσει πολλά), αλλά κρατά την παιδική αθωότητα και τρυφερότητα.
 
thelastofus02   Αρχικά ο Joel είναι δύσπιστος γι αυτή την αποστολή και δεν θέλει να ρισκάρει τη σωματική του ακεραιότητα, αντιμετωπίζοντας ζόμπι όπως τους μολυσμένους (Infected η απλή μορφή) και τους Clickers (προχωρημένο στάδιο μεταμόρφωσης), για ένα «μυξιάρικο». Δεν θέλει τίποτα κοντά του που να του θυμίζει τη χαμένη του κόρη. Παρόλα αυτά, η ανάγκη για επιβίωση τον αναγκάζει να υποχωρήσει. Η αρχική παγωμάρα γίνεται λατρεία και αγάπη για τη μικρή. Γενικά είναι μία τρυφερή ιστορία που αναφέρεται στην πατρική στοργή. Φυσικά αυτό που λέω είναι κάτι γενικό, αλλά είναι αυτό που νιώθω. Όποιος μπαμπάς παίξει αυτό το game (χωρίς την παρουσία του παιδιού του φυσικά, γιατί είναι άνω των 18), πιστεύω θα συγκινηθεί πολύ. Μία σχέση ουσίας «πατέρα-κόρης».
 
   Μέσα από αυτό το παιχνίδι αρχίζεις και αναρωτιέσαι τι στάση θα κράταγες σε μία παρόμοια περίπτωση. Η μικρή στα μάτια του Joel βρήκε τον πατέρα που ποτέ δεν είχε. Προσωπικά η πραγματική αγάπη του Joel φαίνεται στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού, όπου πραγματικά οι απόψεις διίστανται για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Για μένα το τέλος είναι απλά ιδανικό. Άλλωστε η ανθρώπινη ζωή δεν κοστολογείται.   
 
thelastofus05   Αρκετά με το story του παιχνιδιού. Ας ασχοληθούμε με το ζουμί της υπόθεσης. Είναι ξεκάθαρο ότι το δυνατό σημείο του game είναι το σενάριο, το οποίο ήδη αναφέραμε, το τρομερό voice acting, το απλά ιδανικό casting ηθοποιών, το φοβερό gameplay και οι κομμένες σκηνές που  πραγματικά αξίζουν χρυσό φοίνικα. Τα ηχητικά εφέ του παιχνιδιού (φωνές των Infected-Clickers) σου κόβουν την ανάσα.
 
   Ένα από τα αρνητικά του παιχνιδιού είναι ότι συναντάμε αρκετά bugs. Aξέχαστο θα μείνει το σημείο που κολλήσαμε στο τοίχο έτσι ώστε να παίξουμε stealth mode και όλη η οθόνη έγινε άσπρη τοποθετώντας τον χαρακτήρα μας μέσα στον τοίχο. Επίσης σε ένα ακόμα σημείο όπου αφήσαμε στο άλογο τη μικρή Ellie και όταν γυρίσαμε να την πάρουμε αυτή απλά ΕΛΛΕΙΠΕ και έπρεπε να κάνουμε restart την παιχνιδομηχανή μας.

 
thelastofus3   Ενοχλητικό σημείο του παιχνιδιού είναι ότι στις σκηνές μάχης δεν επικρατεί  η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο υπόλοιπο παιχνίδι εκτός μάχης (σασπένς-horror ατμόσφαιρα). Επίσης το σύστημα μάχης «κόλαγε» στο γέμισμα των όπλων, καθώς δεν μπορούσες να πυροβολήσεις αν δεν γέμιζες πλήρως την θαλάμη των όπλων. Τα γραφικά με μία πρώτη ματιά φαίνονται χάρμα οφθαλμού, παρόλα αυτά είναι εμφανείς οι ατέλειες. Το στατικό περιβάλλον σε πολλά σημεία του παιχνιδιού μειώνει τη μαγεία του.
 
   Πολλοί αναφέρουν ως μειονέκτημα το lipsync, αλλά, συγνώμη παιδιά, δεν θα ακολουθήσω τη δική σας συνταγή. Δεν παρατήρησα κανένα πρόβλημα, καθώς οι χαρακτήρες κοιτούν σε διάφορα σημεία και δεν παρατηρεί κάνεις κάτι (είναι σαν το αλάτι στο φαί. Δεν το βλέπεις αλλά είναι νόστιμο). Το υγρό στοιχείο στο παιχνίδι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά πάντως, σε αντίθεση με το χέρσο περιβάλλον που είναι στατικό. Όπως σε κάθε survival game που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και σε αυτό χρησιμοποιούμε για όπλα ό,τι βρούμε κάτω. Τούβλα, μπουκάλια, ρόπαλα αποτελούν  το οπλοστάσιό μας, στο οποίο έρχονται να προστεθούν καραμπίνες, shotgun, handgun, τόξα κ.α. (καλά, μην παίρνετε θάρρος, το τόξο δεν είναι σαν της αλανιάρας Lara Croft). Για το Multiplayer του παιχνιδιού δεν θέλω καν να μπω στο κόπο να σχολιάσω, καθώς το θεωρώ απαράδεκτο για ένα τέτοιο παιχνίδι να υπάρχει (εντάξει, Naughty Dog, σε αγαπάμε, αλλά δεν μας έπεισες στο κομμάτι third person shooting) τόσο άσχημα σχεδιασμένο και οργανωμένο. Το “The last of us” έχει συνολική διάρκεια 12-15 ώρες και δυστυχώς έχει κυκλοφορήσει  μόνο για το Playstation. Το ΑΙ του παιχνιδιού είναι σε άριστο επίπεδο. Το εκνευριστικό είναι ότι τα ζόμπι σε τσακίζουν αλλά δεν αγγίζουν-σχεδόν αγνοούν τους npc που σε βοηθούν σε διάφορα σημεία του παιχνιδιού.

thelastofus04   Ήρθε η ώρα για  το αγαπημένο μου σημείο. Η μουσική! Για ακόμα μία φορά διάβασα και άκουσα πολλά. Για ακόμα μία φορά πιστεύω ότι όσοι ασχολούνται με τη μουσική κρίνουν εν θερμώ πολλά soundtrack και πολλούς δίσκους. Πώς λοιπόν κρίνουμε έναν καλλιτέχνη; Αρκεί ένα μόνο κομμάτι να χαρακτηρίσει έναν δίσκο αριστούργημα;

   Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το γεγονός ότι η εταιρεία επέλεξε έναν καλλιτέχνη όπως ο Gustavo Santaollala (Brokeback mountain, Βabel, Μy blueberry nights, Τhe insider, 21 grams, Τhe motorcycle diaries).
 
   Η μουσική του “The last of us” είναι πολύ πολύ όμορφη. Πειράζει όμως που εγώ περίμενα κάτι παραπάνω; Θέλεις να ονομάζεις κάτι ως «αριστούργημα»; Ένα αριστούργημα δεν μπάζει από πουθενά. Η μουσική είναι άξια συγχαρητηρίων αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα θεοποιήσω ούτε θα βλέπω φαντάσματα με αυτόν τον ήχο. Είναι σαν τους μαθητές του 18. ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΟ 20! Ξέρεις ότι κάτι λείπει. Προσωπικά κρατάω το ομώνυμο τραγούδι του παιχνιδιού ως το πιο συγκινητικό. Κιθάρες, βιολιά, τύμπανα, κλακέτες κ.α. συνθέτουν κάτι πολύ όμορφο, αλλά από καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς περιμένεις να κάνουν το βήμα παραπάνω. Άλλωστε ο συγκεκριμένος συνθέτης έχει αποδείξει ότι είναι ή του ύψους ή του βάθους. Επιμένω ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είναι πολύ όμορφο, απλά αναζητάς την τελειότητα σε κάτι το οποίο άξιζε να πιάσει τη τελειότητα.

thelastofus06
   Ήταν φυσικά η πρώτη του απόπειρα να γράψει μουσική για ένα video game και για αυτό το μόνο που θα του ευχηθώ είναι καλή επιτυχία στο επόμενο! Άλλωστε έχει αποδείξει ότι αξίζει σε έργα όπως το Ainadamar (όπερα αφιερωμένη στη δολοφονία του Λόρκα).

 
   Αυτά για την ώρα. Ό,τι και να γράψει κάποιος είναι μία ακόμα άποψη. Εύχομαι να διασκεδάσετε το παιχνίδι όπως το διασκέδασα. Να δακρύσετε όπως δάκρυσα και να κρατήσετε τελικά μόνο την δική σας άποψη. Ελπίζω να σας βοήθησα!
 
   Κάπου άκουσα ότι η ιστορία του παιχνιδιού μοιάζει με το παιδικό “Nemo”. Μην κρίνεται εν θερμώ. Απλά σκεφτείτε!
 
Αντώνης Γκόγκας
 

Noizy's Tech Corner