Mindfield

loogoo

disκλαίειmer

 
Δεν φοβήθηκα τις λέξεις ποτέ.

   Μόνο τα λόγια φοβήθηκα, που έβγαιναν από τα σκοτάδια των ανθρώπων. Εκτός από Συμπαντική επιταγή για εσωστρέφεια, αυτή η εποχή του εγκλεισμού σε φέρνει απόλυτα αντιμέτωπο με αλήθειες. Όχι απαραίτητα δικές σου. Αλλά αλήθειες των ανθρώπων που έχεις επιλέξει να σε συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής. Ή αλλιώς… απόλυτα αντιμέτωπο με τις επιλογές σου. Ούτως ειπείν, οι αλήθειες ξεγυμνώνονται μπροστά στα γουρλωμένα μάτια σου. Αλήθειες, τις οποίες ίσως να γνώριζες, αλλά ήθελες να τις αγνοήσεις πεισματικά λόγω της ζωής, που πάντα σε οδηγούσε σε δύσβατες περιοχές, τις οποίες κατάφερες να προσπεράσεις λόγω δύναμης ή και τύχης!
 
tsakomos2045

   Κάνεις ένα ακόμη λάθος, που δε θέλεις να παραδεχτείς… γιατί πολύ απλά απορείς για το πόσο αφελής, αλαφροΐσκιωτος, ανόητος ή κορόιδο μπορεί να πιάστηκες! Είναι βαρύ, αγάπη μου. Το ξέρω καλά. Δεν ξέρεις ποιον ακριβώς θέλεις να χαστουκίσεις. Τον εαυτό σου; που δέχτηκε να πιαστεί σε μία φάκα με ακριβό τυράκι... ή τον άλλο; που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου; Και εδώ ακριβώς έρχομαι και λέω «Γιατί να ανταποκρίνεται ο άλλος στις προσδοκίες σου»; Ο άλλος, χαρά μου, πάντα ο άλλος είναι. Έχει τα δικά του προβλήματα να ασχοληθεί. Θέλει την ησυχία του ο άνθρωπος. Κάνε αυτά που πρέπει να κάνεις, σιώπησε και όλα θα πάνε καλά!

   Αν έχεις κάνει και το λάθος να έχεις δείξει πλήρως τα συναισθήματά σου; Αν είσαι αυτή που ένιωσε περισσότερα; Ειδικότερα, αν τόλμησες να δώσεις περισσότερα από όσα μπορούσες; Καλή τύχη σου εύχομαι! Και καλή πτώση! Μην έχεις την ψευδαίσθηση πως ο άλλος δίπλα σου θέλει να κάνετε όλα αυτά που βλέπεις στις ταινίες του Χόλυγουντ! Όχι, καλή μου... δε θέλει να κάτσετε μπροστά στο ψυγείο, να αλειφτείτε με βούτυρο και να γλύφει από τις ρώγες σου ζελέ φράουλα. Λυπάμαι. Θέλει «πολύ απλά» σώβρακα σιδερωμένα, φαγητό μαγειρεμένο και σπίτι καθαρό. Αυτά αρκούν. Θέλει «πολύ απλά» να αφήσει τo αποτύπωμα του πισινού του στον καναπέ, βλέποντας “La casa de papel” κλάνοντας. Απλά... “Hijo de puta” και πατατάκια!

   Α, ναι! Κλάνει! Τόσο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, που τις έκρυβε στα πρώτα είκοσι ραντεβού! Τόσο, που να σκέφτεσαι πως λογικά αν τις μαζέψει και τις ελευθερώσει με μιας, απογειώνει αερόστατο! Όταν επιτρέπεις κάτι να γίνει έστω και ΜΙΑ φορά, τότε έχεις βάλει την αόρατη υπογραφή σου να συμβαίνει για πάντα, εις τους αιώνες των αιώνων. Και αυτή είναι μία υπογραφή που δε μπορείς να πάρεις πίσω... Αν για ΜΙΑ φορά είπες συγνώμη για κάτι που δεν έφταιγες, γιατί ήθελες να εκτονώσεις μία ένταση... Μάθε πως δε θα ξανακούσεις ποτέ αυτή τη λέξη από τον άλλο. ΠΟΤΕ.
 
tsakomos2047

Αν για ΜΙΑ φορά σου μίλησε άσχημα και το δέχτηκες, θα ξαναγίνει! Πολλές φορές! Και κάθε επόμενη φορά θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη...
Αν για ΜΙΑ φορά επέτρεψες να σε χτυπήσει, θα ξαναγίνει! Απλά, δε θα ξέρεις αν σε κάθε επόμενη θα είναι μπροστά τα παιδιά σου ή αν θα προλάβεις να φτάσεις σε νοσοκομείο ή αν θα βγεις.

   Όχι, μην μπερδεύεσαι! Ο σύντροφός σου δεν είναι η φιλενάδα σου! Δε θα κάτσει να μιλήσει μαζί σου για τα νυχάκια σου και τη ρίζα που έχει κατέβει δυο δάχτυλα στα μαλλάκια σου, ούτε θα κάτσει να ασχοληθεί με βαθύτερα θέματα. Κουράζουν αυτά. Θέλει ανάλαφρα θέματα. Τις τιμές στο σούπερ μάρκετ, τι θα μαγειρέψεις αύριο, αν ήταν νόστιμο το φαγάκι σου και τέτοια ανάλαφρα! Μην περιμένεις “τρόπους”, ούτε να κάτσει να αναλογιστεί ποιον άνθρωπο έχει απέναντί του. Απλά κάνε αυτό που ξέρεις εσύ καλύτερα να κάνεις. Διάβασε ένα βιβλίο, βάλε μουσική στα ακουστικά και μην περιμένεις να κάτσετε μαζί να παίξετε παιχνίδια και να χορέψετε υπό τους ήχους μίας υπέροχης μουσικής. Αυτά πάνε! Δια παντός! Ίσως τα ξανακάνει κάποτε, σε μία άλλη που θα θέλει να πιάσει γκόμενα. Και φυσικά, ξέρεις... θα κρατήσουν τόσο-όσο… Δεν κρατάνε και πολύ αυτά. Παραγνωρίζονται οι άνθρωποι.

   Παραδέχομαι! Είναι “μαέστροι” κάποιοι. Ξέρουν τι θέλεις, πώς θα το σερβίρουν και πώς θα σε κάνουν να χάσεις τον εαυτό σου, σε τέτοιο βαθμό, που δε θα θέλεις καν να κοιτάξεις στον καθρέφτη, από φόβο μήπως το είδωλο δεν είναι πια δικό σου.

   Άνθρωποι που πιστεύουν πως είσαι κάτι σαν πλαστελίνη. Θα σε “πλάσουν” στο σχήμα που φαντάστηκαν. Που ούτε καν πλησιάζει αυτό που είσαι εσύ. Ξέρεις, είναι κάτι άτομα... που έχουν φάει σφαλιάρα στη ζωή και πιστεύουν πως δεν είναι άξια να γνωρίσουν κάτι καλύτερο, κάτι αξιόλογο. Με αποτέλεσμα, όταν σε γνωρίζουν, να προχωράνε καθαρά στρατηγικά. Εσύ δηλαδή ανοίγεις τους κήπους της καρδιάς σου και ο άλλος κάνει τους υπολογισμούς του. Άδικο! Αλλά έτσι πάει. Είναι άνθρωποι, που δεν ξέρουν τι πάει να πει “έρωτας”. Φοβούνται μην παρασυρθούν από κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν. Και να θυμάσαι... αυτός ο “έλεγχος” είναι ύπουλο πράγμα. Γιατί επεκτείνεται σε όλα. Σε όλα. Αν αναπνέεις όπως θέλουν, αν γελάς όπως θέλουν, αν μασάς όπως θέλουν. Ακόμη και πόση πιπεριά βάζεις στο φαγητό σου ή πώς θα το μαγειρέψεις. Τι ώρα ξύπνησες, αν γελάς όταν ξυπνάς, αν κοιμάσαι ήρεμα ή όχι.  Γιατί “αυτό” είναι “έτσι” και όχι “αλλιώς”.

   Είναι εκείνη η μερίδα των ανθρώπων, που όσα καλά και να τους κάνεις... Όσα και να τους προσφέρεις, όσα με όση ειλικρίνεια διαθέτεις, εκείνοι θα εστιάσουν σε εκείνο που δεν έκανες. Σε εκείνο που δεν έδωσες. Είναι εκείνη η μερίδα των ανθρώπων, που αν τους κάνεις κάτι χίλιες φορές, αλλά όχι μία φορά, θα σου πουν πως δε το έκανες ποτέ. Είναι άνθρωποι που δεν κοιτάνε ποτέ μέσα τους. Γιατί βιώνουν μία ψευδαίσθηση πως ό,τι κάνουν είναι καλώς καμωμένο. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Νάρκισσοι. 
 
tsakomos2048
   Φταις εσύ αν κάτι πάει στραβά. Φταις γιατί σου μίλησαν κάπως, φταις γιατί τους οδήγησες στο να σε χτυπήσουν, φταις γιατί φάγανε, γιατί ήπιανε, γιατί ... υπάρχεις. Ό,τι και να τους πεις για τον εαυτό σου, εκείνοι θα ακούν μέσα τους αυτό που θέλουν να ακούσουν. Γιατί φοβούνται να πουν ή να σκεφτούν πως κάνουν λάθος. Και όσο σε υποβάλλουν σε δοκιμασίες και δε φεύγεις, τόσο χειρότερα για σένα. Μην μπερδεύεσαι. Αν σου δείχνουν με τις πράξεις (ενδεχομένως και με τα λόγια) πως δεν τους ενδιαφέρει αν θα μείνεις ή θα φύγεις, είναι γιατί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ δε τους ενδιαφέρει αν θα φύγεις! Με λίγα λόγια, δε βρέχει. Σε φτύνουν! Δεν έχει σημασία τι νιώθεις μέσα σου εσύ, γιατί είναι πολύ απασχολημένοι να σκέφτονται τι νιώθουν μέσα τους οι ίδιοι. Και θα στο πω... όσο μαγειρεύεις, σιδερώνεις, πλένεις, καθαρίζεις, δε μιλάς και λες πάντα “ναι”, είσαι η καλύτερη του χωριού! Η Θεά τους.  Αν τολμήσεις να δείξεις κάτι από αυτό που σε πιέζει, σε πνίγει, σε τρώει μέσα σου... τότε γίνεσαι η “γκρινιάρα”.

   Αυτό όμως που οι άνθρωποι αυτοί αγνοούν, είναι μια πολύ απλή αλήθεια. Είναι τόσο σίγουροι για τον εαυτούλη τους, που δεν βλέπουν πως κάθε φορά, με κάθε άσχημη συμπεριφορά, σβήνουν και ένα λαμπάκι λάμψης από μέσα σου. Βάζουν ακόμη μία τρικλοποδιά στον εαυτό τους. Κάποια στιγμή λοιπόν, αναπόφευκτα, βυθίζεσαι στο σκοτάδι. Και μάντεψε! Όταν έρθει εκείνη η στιγμή, που θα έχεις να διαλέξεις μεταξύ σκοταδιού και ζωής... θα διαλέξεις “ζωή”. Ο χρόνος που θα επιλέξεις για να γίνει αυτό, είναι ανάλογος της ηλιθιότητάς σου. Δηλαδή, της φρούδας ελπίδας σου πως κάτι – έστω και την τελευταία στιγμή – μπορεί να αλλάξει. Μπορεί και όντως φαινομενικά, κάτι να έχει αλλάξει για λίγο! Μην παρασυρθείς. Δεν είναι για πολύ.

   Αυτό που δεν ξέρουν, είναι πως εκείνες οι συμπεριφορές που σε πλήγωναν αρχικά, τώρα δε σημαίνουν τίποτα. Γελάς μέσα σου. Έτσι δεν είναι; Εκεί που επέμενες, δε σπαταλάς πλέον περισσότερα από μερικά λεπτά του χρόνου σου. Ούτε και δίνεις σημασία σε “τερτίπια”. Η στιγμή και η δύναμη, είναι θέμα σχετικό. Και να ξέρεις… κάποια πράγματα έρχονται νομοτελειακά. Όταν κάποιος – κάτι – δεν είναι για σένα... με κάποιον τρόπο απομακρύνεται από τη ζωή σου, ανοίγοντας δρόμο για μία άλλη προσωπική πορεία. Για άλλες επιλογές. Το θέμα είναι να αποτινάξεις από πάνω σου τα συναισθήματα που έχεις. Και όταν βλέπεις να σου φέρεται άσχημα, ξεδιάντροπα, χωρίς να σκιρτάει μέσα του καν για το αν θα σε χάσει... τότε είναι ώρα να πεις αντίο. Μην περιμένεις να δεις τα χειρότερα.
 
tsakomos2049

   Μην φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να κοιμηθείς γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει η επόμενη μέρα... Μην φτάνεις σε σημείο να ανέχεσαι τον εξευτελισμό, να θίγεται η αξιοπρέπειά σου. Μη φτάνεις σε σημείο να αναρωτιέσαι ποια είσαι γιατί δε σε αναγνωρίζεις πια. Μη φτάνεις σε σημείο να προσπαθείς να ελέγξεις ακόμη και τις συσπάσεις του προσώπου σου ή τις εκφράσεις σου γιατί δεν ξέρεις τι θα πυροδοτήσεις στον άλλο και πώς θα αντιδράσει. Μη φτάνεις σε σημείο να μην μπορείς να πεις τη γνώμη σου, γιατί θα πρέπει να απολογηθείς γι' αυτή. Μη συμβιβάζεσαι με την ανασφάλεια! Μην αρκείσαι σε τίποτα λιγότερο από ό,τι αξίζεις. Γιατί είναι δικό σου το σφάλμα να πιστεύεις πως δεν αξίζεις το καλύτερο. Ακόμη και αν αυτό είναι η παρέα του εαυτού σου και μόνο ή και δύο φίλων να συντροφεύουν τα βράδια σου! Μην ανησυχείς πως δε θα τα καταφέρεις! 
 
tsakomos2046
 
Και κλείνω με ένα κείμενο της Αγαπημένης μου Φρίντα ...
 
Αξίζεις μια αγάπη που να σε αγαπά ξεχτένιστη,
με τα πάντα και τις αιτίες που σε σηκώνουν βιαστικά,
με τα πάντα και τα δαιμόνια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε κάνει να νιώθεις σίγουρη,
που να μπορεί να καταναλώσει όλο τον κόσμο αν περπατάει χέρι με χέρι με σένα,
που να νιώθει πως οι αγκαλιές σου πάνε τέλεια με το δέρμα της.
 
Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου,
που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου,
και που δεν βαριέται ποτέ να διαβάζει τις εκφράσεις σου.
 
Αξίζεις μια αγάπη που να σε ακούει όταν τραγουδάς,
που να σε στηρίζει στα ρεζιλίκια σου,
που να σέβεται ότι είσαι ελεύθερη,
που να σε συνοδεύει στο πέταγμά σου,
που να μην την τρομάζει η πτώση.
 
Αξίζεις μια αγάπη που να πάρει τα ψέματα,
που να σου φέρει τον ενθουσιασμό,
τον καφέ
και την ποίηση.

Σοφία Κοντού

Πριν το λιθοβολισμό, ξεκαθαρίζω πως αναφέρομαι σε μία πολύ συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων και όχι σε όλους. Φυσικά υπάρχουν και άνθρωποι που σκέφτονται αλλιώς. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι.
 
 

Mindfield