Mindfield

loogoo

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Πίνε

 
Οδηγία (μία) προς ναυτιλομένους: πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε το παρακάτω κείμενο, εστιάστε στην ετυμολογία της λέξεως, η οποία καταλαμβάνει ιδιαίτερα μεγάλο χώρο στην εν γένει αφήγηση ή/και περιγραφή.

Κράκουλη – η: < αρχαία ελληνική κράκουλλη < κγουάκχουλη < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *kra-kou-lee* (πολύ παγωμένη άλλως μπιγιόντ crack cool)

   Καλοκαιράκι ισούται με ενυδάτωση, μπανάκια, παγωτά και όμορφα ηλιοβασιλέματα. Υπάρχει πιο καλή ενυδάτωση του οργανισμού από την κράκουλη μπύρα; Όχι, υπάρχει; Τόνοι μπύρας καταναλώνονται τα καλοκαίρια με σκοπό να «δροσίσουν» τον διψασμένο κοσμάκη. Ο ένας τόνος σίγουρα καταναλώνεται από εμένα, να το ξέρετε. Μάταια η διαιτολόγος μου ζητά να την κόψω. Της έχω ασκήσει βέτο. Τη ζάχαρη στον καφέ και την κράκουλη μπύρα ΔΕΝ τις κόβω, κάνε ό,τι αλχημείες θέλεις με το μενού (που ποτέ δεν ακολουθώ), αλλά αυτά θα είναι μέσα.

   Είσαι λοιπόν στην παραλία, η ώρα έχει πάει δώδεκα το μεσημέρι και ο καφές έχει τελειώσει. Ο ήλιος καίει και τζουπ (τσουπ, ντουβάρι!) μία σκέψη διαπερνά το μυαλό. Μπύρα! Καλέ, μόνη της ήρθε, μην με μαλώνετε, κάτι σαν δεκατιανό, βρε παιδί μου... Θα με σκοτώσει η διαιτολόγος, να μου το θυμηθείτε – θα σε σκοτώσει κάνας φιλόλογος μάλλον. Και η μια γίνονται δυο και τα λοιπά και τα λοιπά. Αν η παρέα είναι καλή και περνάς υπέροχα, έχεις καλύψει με το παραπάνω όλη τη διατροφή με βύνη εκείνη τη μέρα.
 
pine2059
   Πάμε τώρα στις εξόδους και στα φεστιβάλ. Η κατανάλωση, σύμφωνα με τα λεγόμενα των μαγαζατόρων (κατά των αλιγατόρων), έχει μειωθεί. Φταίει η αντικαπνιστική καμπάνια. Δεν αντιλέγω ότι έγινε για καλό. Παραβιάζαμε την ελευθερία των μη καπνιστών και τώρα οι άλλοι παραβιάζουν την ελευθερία αυτών που καπνίζουν. Φυσικά και βγαίνω έξω να καπνίσω, φυσικά και πολλές φορές θα χάσω μέρος από το live μιας μπάντας. Τώρα που συζητάνε ότι θα είμαστε και καθήμενοι λόγω του ιού, θα παίρνω ταπεράκι με κεφτεδάκια μαζί σαν να πηγαίνω για πικ νικ. Ίσως εκεί η μύρα (σ.υ.υ.: οι λέξεις μοίρα και μπύρα έγιναν ζευγάρι επιτέλους) να έχει μια μικρή άνοδο.

   Δεν θα γίνω στρίντζω, αλλά έτσι θα σωθούμε από τον ιό; Μπήκατε ποτέ στο μετρό σε ώρα αιχμής; Όταν μπείτε θα καταλάβετε τι εννοώ. Είδατε στις ειδήσεις τις συναθροίσεις και τον κόσμο που μαζεύεται; Τις είδατε. Την κίνηση στα πεζοδρόμια, που είναι λες και γίνεται διαδήλωση; Όχι όμως. Από μια καλοκαιρινή συναυλία σε εξωτερικό χώρο θα την πατήσουμε. Από ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε ήδη. Που βγαίνουμε έξω ή πάμε σπίτια τους. Είδα και τις drive in εκδηλώσεις. Αλήθεια τώρα, θα παίζουν οι χψ maiden και θα κάθομαι να τους δω από το αυτοκίνητο ή σε καρέκλα; Καλά κρασιά!
 
pine2063
   Ξέφυγα… Το θέμα μας είναι η μπύρα. Το θέμα μας είναι τα όμορφα καλοκαίρια μας, τα παραλιακά μας διαμάντια και οι παρέες που τα απαρτίζουν. Πίνετε υπεύθυνα, όσο γίνεται, κάντε κοντινές αποστάσεις με τα πόδια, εκεί δεν έχει αλκοτέστ. Χαλαρώστε, σκεφτείτε όμορφα πράγματα, πλατσουρίστε στα καταγάλανα νερά.

Καλό μας καλοκαίρι!
Μαίρη Ζαρακοβίτη

   Όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, σιχαινόμουν δύο πράγματα. Τη μουσική και το αλκοόλ. Και όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές γελάνε από μέσα τους, γελάνε απ’ έξω τους και κάνουν νόημα στους δυο τους, εκεί στο θεωρείο. «Τα γουρούνια στο διάστημα πότε βγαίνουν; Γιατί με τούτον εδώ βαρεθήκαμε ήδη». Η σκέψη και μόνο ότι κάποιος κεφάρει πίνοντας νερό με κριθάρι και λυκίσκο, μου έφερνε αναγούλα. Η μουσική πήρε την εκδίκησή της σχετικά νωρίς, ένα χρόνο μετά. Η μπύρα περίμενε καρτερικά τέσσερα χρόνια. Και μετά έκατσε κι εκείνη στο θεωρείο…
 
pine2060
   Μεγάλωσα στη Σαλαμίνα, στο νησί που το τυρόψωμο λέγεται πλατέτσι, ο χαζός αποκαλείται δεύτερος, στο νησί που το όνομα Αίας ΔΕΝ κλίνεται (ο Αίας, του Αία και δεν θέλω γελάκια, εδώ μιλάμε για την εσάνς μιας ολόκληρης κουλτούρας) και η μπύρα χαρακτηρίζεται από το πόσο παγωμένη είναι. Όταν είναι ζεστή ή χλιαρή, τότε βλαστιμ… τηηηην αποκαλούμε ζεστή ή χλιαρή. Όταν είναι παγωμένη, τότε την αποκαλούμε παγωμένη. Όταν όμως είναι του θανάτου παγωμένη… Τότε κερδίζει το μέγα τίτλο. Τότε (και μόνο τότε) έχει το δικαίωμα να αποκαλείται κράκουλη. Γιατί το ποτήρι ή το μπουκάλι είναι στο παρά-τσακ να κάνει «κρακ» από τη συστολή. Και γιατί εκείνος ή εκείνη που δεν ξέρουν, εντυπωσιάζονται με τη λέξη. Ιδίως μάλιστα όταν εκείνη προφέρεται με τη γνήσια Κουλουριώτικη προφορά (κrάκουΛΙη), η οποία της προσδίδει κύρος, σπύρος, φύρος και μπύρος (ο γκόμενος της μπύρας).

   Το να πίνει κάποιος έχει λογική, για μένα τουλάχιστον, μόνο όταν πίνει με παρέα, όταν δεν το κάνει κάθε μέρα και όταν δεν γίνεται χάλια. Όταν δεν γίνεται χάλια συνέχεια δηλαδή. Βγήκες με την παρέα σου, πέρασες τη γραμμή, μέθυσες… Δεν θα σε μαλώσουμε. Θα τα ακούσεις από τους γονείς σου, τους δικούς σου, τη συμβία σου ή το σύζυγό σου, ανάλογα με την ηλικία που το βιώνεις. Το να βρεθείς με τους φίλους σου και να πιείτε από τρεις μεγάλες βαρελίσιες (ΚΑΚΩΣ, ΠΟΛΥ ΚΑΚΩΣ αν υπάρχουν μικρές, να καταγγελθεί ο/η κτήτωρ και να κλείσει το μαγαζί), συνοδεύεται από πολλές αφηγήσεις, περισσότερες πλάκες και ελαφρά συγκίνηση στο τέλος. Είναι στη λογική του ανταμώματος και της μοιρασιάς θυμικών. Είναι κάτι που σας ενώνει, μέσα στην αφέλειά του, μέσα στην αφέλειά σας. Όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, η υπερβολή παραμένει αυτή που καλό θα είναι να λείπει. Αν όμως κάποια στιγμή αριβάρει… Δεν θα σας μαλώσουμε πολύ.
 
pine2061
   Κάποτε καμαρώναμε που ΔΕΝ πίναμε κόκα-κόλα, που απείχαμε από τα αναψυκτικά, εκτός – ίσως – της πορτοκαλάδας χωρίς ανθρακικό. Σήμερα, έχουμε δοκιμάσει διάφορες μπύρες¸ από διάφορες χώρες και σχολιάζουμε υπέρ, κατά και εμπειρίες. Παιχνίδι το ένα, παιχνίδι και τ’ άλλο. Η ηλικία πάλι κάνει τη διαφορά. Όταν είσαι είκοσι και ανακαλύπτεις τα σφηνάκια, θεωρείς ότι έγινε κάτι μοναδικό. Όταν μάλιστα, μετά από χρόνια, φτάνεις σε βρετανικές καταστάσεις τύπου Chilly Willy (ο κουμπάρος μου ο Λάμπρος πρέπει να γελάει τώρα), τότε – εφόσον τηρήσεις τις προϋποθέσεις – θεωρείς ότι είσαι πλέον μαυροζωνάς-και-βάλε στο αλκοόλ. Ναι, στραβάδι εξακολουθείς να είσαι, αλλά δεν θα σου χαλάσουμε το χατίρι. Όταν απλά σηκώνεις το χέρι σου προς τη σερβιτόρα και εκείνη «απαντά» φέρνοντάς σου ένα μεγάλο ποτήρι κράκουλη, τότε πλέον ξέρεις ότι είσαι στην ελίτ των καταναλωτών. Όταν στην ξαπλώστρα μιλάς συνέχεια για Maiden με το αδέρφι σου και ο σωστός service guy έρχεται και σε ρωτά αν θέλεις μπύρα, χωρίς να σε έχει δει ποτέ στη ζωή του, τότε χαμογελάς αμήχανα και ίσως πιο καλοσυνάτα από ποτέ.

   Εμείς οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Μας αρέσει να κάνουμε ζημιά. Δεν αγαπάμε την ησυχία. Τρωγόμαστε και μάλιστα πάμε να πείσουμε ότι δεν μας αρέσει… Τράτζικ, που θα ‘λεγε και η Τασούλα. Με τη βοήθεια του κράκουλου ζύθου όμως και τη βοήθεια εκείνων που αγαπάμε και μας αγαπούν, υπάρχει μια περίπτωση να κατανοήσουμε και κάτι περισσότερο. Όπως όταν εκείνοι οι δύο μου είπαν, πάνω στη δεύτερη μπύρα, ότι περιμένουν παιδί και αγκαλιαστήκαμε για κάνα μισάωρο. Όπως όταν, στη χμμμ-ναι σφήνα, εκείνοι οι δυο μας είπαν ότι θα παντρευτούν και γίναμε κουβάρι όλη η λασποπαρέα. Όπως όταν εκείνοι οι δυο έγιναν τόσο χάλια, που έπρεπε να καθαρίσουμε τα πατώματα και το κάναμε με γέλια και πειράγματα και ελαφρύ παράπονο που δεν μαγνητοσκοπούνταν η όλη σκηνή. Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, ζύθος ευφραίνει ψυχήν Ροκά-Χαρντορκά-Μεταλλά-καιταλοιπαλλά και όσοι διαβάσετε αυτό το κείμενο και κάπου το αναφέρετε στην παρέα σας με συμπάθεια… Τότε είστε κι εσείς σαν εμάς. Δίνετε σημασία στον άνθρωπο, στα όμορφα πράγματα, σε εκείνη την αγκαλιά, που τόσο πολύ θα σας λείψει στο μακρινό μέλλον.

Κώστας Κούλης

pine2065
 

Mindfield