Mindfield

'Το Πρόσωπο Για Πέταμα'

faceless
   facearticle4Ο άνθρωπος πρέπει να μοιραστεί και τις πιο στοιχειώδεις ανέσεις της ζωής του με τους άλλους για να τις απολαύσει. Και για να τους κρατήσει κοντά του αυτούς τους άλλους, είναι έτοιμος να κάνει πολλές παραχωρήσεις στις κρίσεις και στο γούστο του: να μπει στο δικό τους διανοητικό ορίζοντα, να συμμεριστεί τα συναισθήματά τους, να παραδεχτεί τις προτιμήσεις τους.

   Όλοι το έχουμε ζήσει αυτό ως ένα βαθμό. Κάποιοι επειδή φοβούνται τη μοναξιά, άλλοι επειδή βρίσκουν σε κάποιον ξεχωριστές ιδιότητες που πράγματι αξίζουν παραχώρησεις και θυσίες. Όπως και να’χει, ισχύει ότι όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπινη συντροφιά, αν όχι σε όλες μας τις δραστηριότητες, οπωσδήποτε σε κάποιες από αυτές.

   Ωστόσο, το παράδοξο είναι, ότι ενώ κάποιο άτομο μπορεί να σημαίνει τα πάντα για μας, ακόμη και αν δεν έχει ιδιαίτερα χαρίσματα, (πχ απλά και μόνο επειδή είναι συγγενής μας), η πλειοψηφία των ατόμων που μας περιβάλλουν μας είναι παντελώς αδιάφορη.

   Αν μάλιστα δε διαθέτουμε αγνό ανθρωπιστικό πνεύμα, μας είναι και ανυπόφορη! Έτσι γινόμαστε ατομικιστές, όχι με την έννοια ότι μας νοιάζει μόνο και Μόνο ο εαυτούλης μας, αλλά το δικό μας προσωπικό σύμπαν: η δουλειά μας, τα λεφτά μας, οι άνθρωποί μας! Όλα τα άλλα δε μας αφορούν.

   facestarlight3Αν φέρεσαι και εσύ έτσι, όχι δεν είσαι κακός και ψυχρός άνθρωπος.

   Η στάση αδιαφορίας, η ατομιστική συμπεριφορά, είναι ένα μέτρο πρόνοιας, ένα είδος άμυνας του ψυχικού μας μηχανισμού απέναντι στο πλήθος και την ένταση των ερεθισμάτων που δεχόμαστε καθημερινώς από την πολυκοσμία. Αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να αντιδρά συναισθηματικά σε κάθε πρόσωπο από εκείνα που αναγκάζεται να συναντά και να σχετίζεται σε μία πόλη, το πνεύμα μας θα πάθαινε τέτοια υπερφόρτιση από πληροφορίες και εντυπώσεις, ώστε θα πέφταμε σε μίαν απερίγραπτη διανοητική κατάσταση.

   Πράγματι, προσπαθήστε να σκεφτείτε τον εαυτό σας να «δίνει τη ψυχή» του σε κάθε άτομο που συναναστρέφεται. Ο φούρναρης, η ταμίας στην τράπεζα, η ταμίας στο σούπερμάρκετ, οι συνάδελφοι, η πωλήτρια, ο μεσίτης κτλ ... Αν όλοι αυτοί από απλούς φορείς υπηρεσιών γίνουν σημαντικά άτομα για σας, σκεφτείτε το πλήγμα που θα υποστεί ο ψυχισμός σας! Οι στεναχώριες τους θα γίνουν και δικές σας, τα προβλήματά τους, δικά σας. Παλιότερα που οι κοινωνίες ήταν οργανωμένες σε μικρές πόλεις και χωριά, και οι ρόλοι δεν ήταν λειτουργικοί, ήταν εύκολο να λειτουργούμε σα «μεγάλες οικογένειες». Σήμερα όμως, οι τεράστιες μεγαλουπόλεις, το πλήθος των ατόμων και των εμπειριών δε μας επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Πρόκειται για ένα βάρος που δεν μπορούμε να αντέξουμε ως οργανισμοί.

   facestarlight2Συγκεκριμένα η ζωή στην πόλη έχει ως βασικό χαρακτηριστικό ότι το μεγαλύτερο μέρος των σχέσεων μέσα στην κοινωνία μας καθορίζεται από όρους λειτουργικούς. Όσο δεν μπαίνουμε στα προσωπικά προβλήματα των ατόμων, τότε τα άτομα της ίδιας ειδικότητας μπορούν στα μάτια μας να αντικατασταίνουν ο ένας τον άλλον. Έτσι δημιουργείται το «πρόσωπο για πέταμα». Όλοι μας όταν λαμβάνουμε καθαρά λειτουργικό ρόλο, γινόμαστε για τους άλλους, ένα πρόσωπο για πέταμα. Μας χαρακτηρίζει ένας απρόσωπος ρόλος που ο καθένας μπορεί να αντικαταστήσει.

   Ο αριθμός των ατόμων, που μπορούν να χωρέσουν στο ψυχισμό κάποιου είναι διαφορετικός για τον καθένα μας και εξαρτάται από πολλά χαρακτηριστικά μας.

   Εσείς έχετε αναρωτηθεί πόσα ερεθίσματα μπορείτε να αντέξετε; Πού τελειώνει το προσωπικό σας σύμπαν και πόσα πρόσωπα για πέταμα προσπερνάτε κάθε μέρα;

Μαρία Λώλου
faceless

Mindfield