Mindfield

Όποιος Κάηκε Από το Χυλό, Πετάει Το Γιαούρτι ...

aaa634661933335664FA12B3C247520    Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες από την δημόσια επιστολή του Πέτρου Κωστόπουλου, με την οποία ο άλλοτε αυτοκράτορας των ελληνικών περιοδικών, ομολογεί την αποτυχία του. Ο Πέτρος Κωστόπουλος, δεν ήταν μόνο εκδότης άλλοτε επιτυχημένων περιοδικών. Από πολλούς είχε χαρακτηριστεί ως ο «αρχιερέας του life style». Είτε διαφωνούμε, είτε συμφωνούμε με το life style και με τους τρόπους προώθησής του, είτε θεωρούμε χαλαρωτικό ή εμετικό οτιδήποτε αφορά τη show bizz, ο συγκεκριμένος άνθρωπος, επηρέασε αποφασιστικά τον ελληνικό τύπο και όχι μόνο, από τη δεκαετία του 1990 και μετά.

aa11   Η αν μη τι άλλο ειλικρινής προσπάθεια του πρώην μεγαλοεκδότη να φύγει με ψηλά το κεφάλι, δεν έπεισε τους περισσότερους Έλληνες πολίτες. Διαβάζοντας σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που σήμερα διεκδικούν τα σκίπτρα «δημοσκοπικής φωτογραφίας», η χαιρεκακία βασίλευε. Ο Κωστόπουλος, προσπάθησε να μιλήσει για τον εαυτό του ανθρώπινα σε μια εποχή που τα αντανακλαστικά των συμπολιτών του, είναι ανύπαρκτα και σε μεγάλο βαθμό, δικαιολογημένα. Δε με αφορά και ιδιαίτερα το αν ήταν μια ηρωική έξοδος για τον Κωστόπουλο ή μια καλή επίκληση στο συναίσθημα που θα αποτελέσει θεμέλιο για μια νέα αρχή. Αυτό που με απασχόλησε, ήρθε και έδεσε με το ακόμη πιο πρόσφατο γεγονός, του προπηλακισμού του Γιώργου Νταλάρα με γιαούρτια, σε μια συναυλία.

aa374202   Η κοινωνική οργή για τα ιστορικά χαμηλά της οικονομικής και πολιτικής παρακμής της χώρας, φαίνεται εδώ και καιρό με πολλούς τρόπους. Το ζήτημα που προκύπτει: Γιατί η χαιρεκακία, το μίσος και η δημόσια προπηλάκιση αντί της απάθειας; Μικρές αφορμές καμιά φορά φανερώνουν μεγάλες αλήθειες. Ο τρόπος που εκδηλώνεται το μίσος και η οργή στη χώρα μας για τα λεγόμενα θέματα «ήσσονος σημασίας», είναι τα πειστήρια μιας χρεοκοπίας. Οικονομικής; Ναι. Πολιτικής; Ναι. Πολιτιστικής; Ναι. Αισθητικής; Πάλι ναι. Στην περίπτωση του Κωστόπουλου, δύο πράγματα μπορώ να σκεφτώ. Αφενός, την τρομακτική υποκρισία μέρους της ελληνικής κοινωνίας, η οποία αφού πρώτα υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες πληθώρα περιοδικών «χαλαρών θεμάτων και ηθών», αφού φιλοξένησε μια «συνήθεια που έγινε λατρεία» Big Brother 1,2,3, Bar και όλα εκείνα τα κανιβαλικά θεάματα που συνοψίσθηκαν στην αγγλική φράση reality shows, που έγινε ένα αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό κάθε ηλιθιότητας, ξεσπά στο σύμβολο που εμπεριείχε αυτά τα θεάματα. Χοντρικά, όταν όλοι «είχαμε», γλεντοκοπούσαμε παρέα. Τώρα που δεν έχουμε, περιμένουμε μια κανίβαλο Νέμεσι που κατάσχει πολυτελή σπίτια στη Φιλοθέη και στη Μύκονο. Η μερίδα αυτών των ανθρώπων, που εκφράζουν αυτή τη μικροψυχιά, δεν είναι οι πραγματικοί αδικημένοι της καθημερινής αρρώστιας που βιώνουμε εδώ και τρία χρόνια πλέον. Θα ρισκάρω και θα πω ότι είναι αυτοί που ένιωσαν προδομένοι από τον Κωστόπουλο και τον κάθε Κωστόπουλο. Είναι αυτοί που δεν αντέχουν καλοκαίρι χωρίς Μύκονο, βράδυ χωρίς νυχτερινή έξοδο και πλέον είναι άνεργοι και δεν μπορούν να πουν «εγώ τα βγάζω, όπου θέλω τα χαλάω». Με λίγα λόγια, αυτοί που χρειαζόντουσαν κάποιον να τους υποδείξει ..τι τους αρέσει. Το κοπάδι.

aaimagesCAHWRIKH   Ο Γιώργος Νταλάρας είναι μια άλλη ιστορία. Ξεκινώντας από το παρόν και πηγαίνοντας προς τα πίσω, ο Γιώργος Νταλάρας, είναι ο σύζυγος της Άννας Νταλάρα, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ που ψήφισε το Μνημόνιο. Η Άννα Νταλάρα, κατηγορείται από τον κόσμο ότι ζει ζάμπλουτη ζωή και κάνει αγορές πολυτελών ακινήτων σε μια εποχή που οι κάδοι σκουπιδιών μετατρέπονται μέρα με τη μέρα σε εστιατόρια. Από την άλλη πλευρά, ο Γιώργος Νταλάρας, λατρεύτηκε από το ελληνικό κοινό όσο λίγοι καλλιτέχνες και τοποθετήθηκε στο πάνθεον των Ελλήνων μουσικών. Τα τραγούδια του, οι παλαιότερες απόψεις του, τον έχουν κατατάξει στους «λαϊκούς» τραγουδιστές, που εκφράζουν λαϊκές ανησυχίες. Όλα αυτά, μέχρι και το προχτές. Οι απόψεις που εξέφρασε λίγες μέρες πριν, συνοψίζονται στο ότι συμφωνεί με τη μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Συμφωνεί με το Μνημόνιο. Το ίδιο βράδυ, ο Γιώργος Νταλάρας, θα τραγουδούσε σε συναυλία, εκφράζοντας τη λαϊκή αγανάκτηση. Παράδοξο και αυτό; Καθόλου. Εμφανίζεται και γιαουρτώνεται. Οι πτυχές του γεγονότος, δεν απονέμουν δικαιοσύνη σε κανέναν. Η εποχή των άκρων δυστυχώς εκτυλίσσεται καθημερινά στη χώρα. Από τη μια έχουμε τους αλήτες που ξεδίνουν έναντι όλων και οι οποίοι είναι υποκινούμενοι και από την άλλη τους υποστηρικτές τέτοιων πρακτικών που ξαφνικά θυμήθηκαν ή αποφάσισαν ότι ο Γιώργος Νταλάρας δεν είναι αυτός που νόμιζαν. Εν τέλει, ίδια κατάσταση με τον Κωστόπουλο. Σε είχα Θεό όσο ζούσαμε στον παράδεισο, στην κόλαση που ζούμε όμως μου κάνεις αναγκαστικά κακό.. Από την άλλη ο Γιώργος Νταλάρας, ούτε καν σκέφτηκε ότι είναι ασυμβίβαστη η πρωινή δημόσια δήλωσή του, με τη βραδινή καταπράϋνση λαϊκών βασάνων μετά μουσικής. Αυτό, λέει πολλά. Νοοτροπία δεκαετιών, πέφτει σαν χάρτινος πύργος. Δύσκολο πολύ όμως να μάθεις πιάνο ενώ παίζεις τόσα χρόνια κιθάρα.

   Εν πάσει περιπτώσει. Η χρεοκοπία του ομίλου Κωστόπουλου, και η αποκαθήλωση του Νταλάρα σαν λαϊκό εκφραστή, έχουν μια κοινή συνισταμένη. Τη χρεοκοπία ενός σκεπτικού. Ενός σκεπτικού που βαφτίσαμε ιλαρό, αστείο και χαλαρό. Η γνώμη μου είναι ότι η βλακεία γενικά, έπρεπε να αντιμετωπιστεί πιο σοβαρά. Η βλακεία δεν έχει πλάκα. Η βλακεία είναι επικίνδυνη. Τελικά, δεν ήμασταν και τόσο χαλαροί όσο νομίζαμε. Το μέγα πλήθος που οργίστηκε επειδή τα όνειρα που του φανερώθηκαν στο Nitro γκρεμίστηκαν. Αυτό, έκανε ένοχο τον Κωστόπουλο. Ένα κοινωνικό στριπτίζ που ωφελεί μόνο για κοινωνιολογική ανάλυση.

aaantalaras1   Κλείνοντας, ξανατονίζω ότι δε μιλάω για τους πραγματικά αναξιοπαθούντες για τα πραγματικά θύματα της λαίλαπας. Αυτούς, άλλωστε και κάποιους άλλους λίγους, δεν τους αφορούσε ποτέ η ζωή των συγκεκριμένων προσώπων, όχι από κάποια ανωτερότητα, αλλά από την ακολουθία μιας άλλης ζωής. Αισθητικά και αποψεολογικά, δεν τίθεμαι θετικά διακείμενος και για τα δύο πρόσωπα. Η ζωή όμως είναι σαν το αρχαίο ελληνικό δράμα. Ο καθένας στο τέλος παίρνει αυτό που του αξίζει. Δεν χωρά εκδίκησης, ούτε μοίρας. Ο Πέτρος Κωστόπουλος, ήταν ένας ευφυής επιχειρηματίας, που απλά ακολούθησε τη γενική φούσκα όλης της ελληνικής οικονομίας και πόνταρε σε τουλάχιστον ιλαρά προϊόντα. Ο Γιώργος Νταλάρας, προτίμησε να έρθει κοντά με τον κόσμο με «παραπονεμένα λόγια», τα οποία δε στήριξε. Το κοπάδι που πιο πάνω περιέγραψα, δημιούργησε θεούς για τους οποίους ήταν σίγουρο, ότι μπορεί να τους  κάνει παλιάτσους όταν χρειαστεί και να τους γιαουρτώσει. Να που χρειάστηκε.. Ίσως τελικά να είχαμε μια κοινωνία που παρήγε περισσότερη υποκρισία από αυτήν που μπορούσε να καταναλώσει.

Αλέξανδρος Δρίβας

Facebook Comments

Mindfield