manoAmano

loogoo

manoAmano XVII: Stranger in a Jet City land

 
   Σήμερα, γιατρέ μου, θα πάμε ταξίδι. Μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Όχι, όχι, μην μου λες αυτά τα χαζά για τις εποχές της κυραντίνας. Δεν χρειάζεται - εδώ και καιρό - να γράψω στο χαρτί… Και όχι, όχι (ξανά), ποτέ δεν έστειλα μηνύματα. Σιγά μην τους έκανα τη χάρη.

   Μια χαρά ήταν το χαρτάκι έτσι; Περιεκτικότατο και γλαφυρό. Μέχρι και την ημερομηνία γεννήσεώς σου τους έλεγες. Η Χρύσα γελούσε όταν με έβλεπε να συμπληρώνω. «Πρόλαβες και τη διάλυση των Beatles, αγάπη»; Χαμογελάω σαρδόνια και απαντώ χωρίς να την κοιτάξω. «Και αυτό πρόλαβα, νταλκά μου. Και τον θάνατο του Ντε Γκωλ και τον θάνατο της Τζόπλιν και τον θάνατο του Χέντριξ και τον πρώτο δίσκο των Black Sabbath»… Καλά, αν το πάρεις εντελώς χρονολογικά, μόνο τη διάλυση των Beatles πρόλαβα. Αλλά μια και χρεώνομαι όλη τη χρονιά… Ας την απολαύσω!
 
jetcity2114

   Τεσπά, πάμε στο θέμα μας (νομίζω δηλαδή). Γιατρέ μου, μόλις προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Sea-Tac της πολιτείας Washington. Δυστυχώς, μαζί με μας προσγειώθηκαν κι άλλα τέσσερα-πέντε αρεόπλανα με Γιάπωνες (κάποιοι ποιητές θα με μηνύσουν χωρίς έλεος) και περιμέναμε στο emigration καμιά ώρα και βάλε. Τεράστια η ουρά, αλλά έτερος τρόπος δεν υπάρχει. Στον γκισέ ο ευγενέστατος μεσόκοπος κύριος με κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια και στη συνέχεια εξέτασε προσεκτικά το διαβατήριό μου. «Από Ελλάδα; Μάλιστα… Περάσατε καλά στους Ολυμπιακούς»; Άντε, σου έδωσα ξερά και τη χρονιά! Μη βρέξει σε έχω, γιατρουλάκο μου. Στη συνέχεια μαθαίνω πως πρέπει να κάνουν οι βαλίτσες μου ένα ταξιδάκι γύρω-γύρω το αεροδρόμιο και να πάνε στην ειδική αίθουσα ελέγχου αποσκευών. Μόνες τους. Μόλις έχω παραλάβει, αλλά μνιτς. Ο κανονισμός είναι κανονισμός και αν μου αρέσει!

   Τα βάζω τα πράγματά μου, που λες, στο ειδικό βαγόνι που έχουν για τις αποσκευές και περιμένω κάνα μισάωρο. Στο μεσοδιάστημα μιλάω με γονείς και γνωστούς, να ξέρουν ότι έχω προσγειωθεί, αλλά ότι είμαι ακόμα στο αεροδρόμιο δε. Και όλα αυτά τρεις και κάτι μόλις μήνες μετά το “The Terminal”. Το καλύτερο promo του έκανα του Θωμά, νεσπά; Η ώρα δεν περνάει εύκολα και όταν έρχονται πια οι βαλίτσες, ως κλασσικός Έλληνας που είμαι, τις ανοίγω για να δω ότι οι σωβρακοφανέλες και τα μπλουζάκια Ryche που έχω φέρει, είναι ακόμα εκεί. Και τότε περνάει από δίπλα ο μπάτσος/υπεύθυνος ασφαλείας του χώρου. Μου εξηγεί σε πολύ χαμηλούς τόνους ότι δεν επιτρέπεται να ανοίγουμε βαλίτσες μέσα στο αεροδρόμιο. «Καλά, με δουλεύει»; Του απαντώ πως δεν το γνώριζα και πως θα κλείσω αμέσως τη βαλίτσα.
 

   «Θα μπορούσα να δω το διαβατήριό σας»; Απαντώ με χαμόγελο, προσεχτικά πάντα, για να μην φανούν τα στραβά δόντια μου. Κι όταν ανοίγω το μπαγκπάκ… Τότε ο τύπος γίνεται μπαλίστικ! «Τι πας να κάνεις εκεί»; Και ετοιμάζεται να αγγίξει το όπλο του. «Καλά, σίγουρα με δουλεύει»! Από την ερώτηση στην εμφατική κατάφαση και από κει στη χαλαρή εξήγηση. Με αργό ρυθμό και όσο πιο αντί-τσιριχτά μπορούσα, του εξηγώ ότι άνοιξα το σάκο μου, αφού εκεί μέσα ήταν το διαβατήριό μου. Damn Yankees; Εννοείται! Ο τύπος τσεκάρει διαβατήριο και ξανά εμένα. Έχει δει τη βίζα μου και έχει ηρεμήσει. «Περάσατε καλά στους Ολυμπιακούς»; Βρε, δεν με παρατάς, λέω ‘γω!

   Γιατρέ μου, επιτέλους μπορώ να βγω από το αεροδρόμιο. Ούτε κι ο ίδιος ο Χανκς πίστευε ότι θα τα καταφέρω! Και όταν μου λένε πως για το ξενοδοχείο που θα διαμείνω υπάρχει λεωφορείο και μετά θα πρέπει να πάρω άλλο λεωφορείο… Ναι, ε; Με την πιάτσα των ταξί στα πέντε μέτρα; «Φίλε, πόσο πάει να με πετάξεις, με τα πράγματά μου» στο ξενοδοχείο τάδε; Και το κλείσαμε επιτόπου. Έκατσα μπροστά, έβαλα τη ζώνη μου και χάζευα. Ο τύπος δεν ήθελε κουβεντούλα και το εκτίμησα πολύ αυτό. Και κάποια στιγμή, όταν στον ορίζοντα φάνηκε το Space Needle… Εκεί ήθελα πολύ να κλάψω, εκεί ήθελα πολύ να σταματήσω το ταξί και να κάτσω κάνα πεντάλεπτο να χαζεύω και να σκουπίζω τα δάκρυα από τα πατομπούκαλα… Φυσικά και δεν το έκανα… Αλλά επιφυλάσσομαι. “Jet City, here I come” είχα γράψει κάτι μήνες πριν. Και προτίθεμαι να το ξαναγράψω. Και να το ξανακάνω…

Κώστας Κούλης