manoAmano

manoAmano XIX: SUD WYTAS F TWY

 
Απόψε είναι βαριά

   Το τελευταίο μου κείμενο ήταν γύρω στα τέλη Οκτωβρίου, όπου σας μιλούσα για τον Βαγγέλη, το πουλί μου, αυτό που του επιτέθηκαν ντε! Τελικά η περηφάνεια του ήταν μεγαλύτερη απ’ την ανάγκη του να ζήσει (κάτι που δεν το συναντάς σε πολλούς ανθρώπους, κάθε άλλο) και έφυγε για τον Παράδεισο των καναρινιών. Δεν άντεξε. Αλλά, στα καπάκια, άρχισα να μην αντέχω εγώ. Όχι ότι έφταιγε η απώλεια του Βαγγέλη. Όσοι έχετε χάσει ή κινδυνέψατε να χάσετε τη δουλειά σας, καταλαβαίνετε γιατί μιλάω. Ένα τεράστιο πέπλο αμφιβολίας για το μέλλον - στα 47 τρέχα γύρευε - και η θέληση και το πείσμα να κάνεις ό,τι μπορείς για να μην συμβεί το κακό, το αίσθημα ευθύνης προς ένα μαγαζί που σε ταΐζει 22 χρόνια - καλά, άγνωστη λέξη για πολλούς - και η πίεση που δέχεσαι λόγω θέσης - δερμάτινη καρέκλα είναι, δεν εννοώ αυτό- και κάποια προβλήματα οικογενειακά και φίλων που προέκυψαν, αλλά και η συνεχιζόμενη ιστορία με τον κορονοϊό και τους αμετάπειστους, είχε ως αποτέλεσμα δυο πράγματα. Αϋπνίες και διαλυμένο στομάχι. Και επειδή αυτό είναι καθαρά ψυχολογικό, κανένα φάρμακο δεν τα πιάνει. Εντάξει, άμα είναι στα γεράματα να πέσουμε στα βαριά, ας πέσουμε κατευθείαν απ’ την Ακρόπολη σαν τον Μιμίκο.

   Πάνε λοιπόν κι οι μπάντες, πάνε και τα θέατρα, καθώς ούτε διάθεση υπήρχε, ούτε κουράγιο να γράψω το οτιδήποτε, καθώς και στη δουλειά πήγαινα με το ζόρι. Κι ενώ κάθομαι κάτω, σκέφτομαι λογικά - μετά από μισό μπουκάλι Τζακ - και παίρνω τις αποφάσεις μου, ο Κοέλιο έρχεται να διαψευστεί πανηγυρικά. ΚΡΟΥΣΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!
 
varia2215

   Τα συναισθήματα δεν μπορούν να περιγραφούν, ούτε κατά διάνοια. Φόβος, οργή, ανησυχία, κατάθλιψη. Δεν είναι εύκολο, βλέπεις, να είναι κλεισμένοι στο σπίτι τρείς άνθρωποι, περιμένοντας το πότε και πώς θα νοσήσουν. Οι χειρότερες δύο εβδομάδες της ζωής μου, ξεκάθαρα. Είπαμε να αράξουμε, αλλά όχι κι έτσι, όχι με φόβο. Ήταν σαν να με έριξαν σε ένα κουτί ερμητικά κλειστό και με πέταξαν στη μέση του Ειρηνικού. Όλα μαύρα. Και οι μέρες περνούσαν βασανιστικά, έφτασα στο σημείο να παρακαλάω να κολλήσω, να τελειώνουμε. Αλλά ο Θεός μου είχε άλλη άποψη.

   Μέσα από το μαύρο κουτί, άρχισε να ψιλοακούγεται μια μελωδία. Στην αρχή ήταν σαν βόμβος, σε λίγο όμως ακουγόταν πεντακάθαρα "So, understand, don’t waste your time always searching for those wasted years. Face up, make your stand, and realize you’re living in the golden years".
 
varia2214

   Αυτό ήταν. Άρχισα να χτυπάω το κουτί δυνατά και - ως εκ θαύματος - έσπασε! Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι το ένα κρούσμα δεν κατάλαβε τίποτα εκτός από ξερό λαιμό, το άλλο με δυο μέρες μόλις 38,5 - το μόνο ανεμβολίαστο - και τις άλλες δέκα να πηδάει σαν κατσίκι, οι υπόλοιποι δεν κολλήσαμε καν. Η πίστη μου πως είχα πάρει τη σωστή απόφαση να κάνω ΤΟ ΜΠΟΛΙ επιβεβαιώθηκε. Γλυτώσαμε τα χειρότερα, δεν μπορεί τώρα να μας πάρει από κάτω. ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΑΡΘΗΚΑΝ.

   Γυρίζω λοιπόν σελίδα με έναν άνεμο αισιοδοξίας - εκτός αν γίνουν εκλογές και βγει ο-ξέρετε-ποιος - και βάζω μπρος τις μηχανές - σγα σγα, μην τις κάψω - και κοιτάζω μπροστά. Όπως λέει και το ανέκδοτο, ευτυχώς που δεν πληγωθήκαμε. Αν και την κατάθλιψη δεν τη λες τίποτα, αλλά αν έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω σου, είναι εφικτό. Όπως και ανθρώπους που θα κάνουν όση υπομονή χρειάζεται για να πάρεις τα ίσα σου. Άλλωστε, η στήλη μάλλον περίμενε εμένα… (σ.υ.υ.: τα μυαλά σου και ουάν πάουντ)

Κύριε διευθυντά, από βδομάδα ξεκινάμε!
ΜΟΝΟMAIDEN

Νάσος Κονίτσας
 


Joomla Social by OrdaSoft!