manoAmano

loogoo

manoAmano XI - Ψίθυροι στην πόλη

 
   Σε μια πόλη που προχωρά ασθμαίνοντας, το αποτρόπαιο θέαμα των κλειστών μαγαζιών παντού έχει δημιουργήσει ένα σκηνικό που θα συναντούσες σε φουτουριστική ταινία του 1980. Εστιατόρια, καφέ, μπαρ, χώροι συνάθροισης, παντού ρολά κατεβασμένα… Εκεί που κάποτε τα φώτα και η φασαρία κυριαρχούσαν, τώρα μόνο σκοτάδι και σιωπή. Το να περπατάς στην πόλη σου ήταν όμορφο πράγμα κάποτε. Εμένα βέβαια μου αρέσει ακόμα, αλλά εγώ δεν πάω καλά, είναι γνωστό αυτό πολλά χρόνια τώρα. Είπα λοιπόν να κάνω μια βόλτα στα γνώριμα στέκια μου, σ’ αυτά που ενάμισι χρόνο τώρα ακουμπάω την ψυχή μου και βγάζω το αποτέλεσμα στο χαρτί.

   Περνώντας έξω από το Eliart, άκουσα μια γνώριμη φωνή. Κοντοστάθηκα, απόρησα λίγο, αλλά μετά τον αναγνώρισα. Ήταν ένας Απρόσκλητος Επισκέπτης, απ αυτούς που έρχονται και φεύγουν δίχως να καταλάβεις τι συμβαίνει, γιατί ήρθαν, πώς βρέθηκαν εκεί. Λίγο πιο κάτω, μπροστά από τις Γραμμές, ακουγόταν η παράκληση «Δως μου της αγάπης γερακάρη, μύθο για να κρατηθώ» και η ανταπάντηση «ότι αγαπώ, είναι δικό σου». Αλλά και σε όλη την πόλη, ακριβώς το ίδιο πράγμα, το ίδιο μυστήριο. Έξω από το Μπιπ, κόσμος να παρατηρεί μαζεμένα Ατυχήματα.
 
psithiroi2144
 
   Στο Σημείο να έχουν μαζευτεί ζευγάρια και να χορεύουν αδυσώπητο Τango. Έξω από το Vault η Φελίτσε με τη Λίλλι να συζητάνε διάφορα «δικά τους» με τη Λαίδη Μακβεθ, στο Αργώ η κοντέσα Βαλέραινα, παρέα με διάφορους Ιερούς Ανθρώπους, να μιλούν για το Παλτό και τη Μεταγωγή. Στον Φούρνο ο Αμερικάνος με την παράξενη γλώσσα του, αναζητά την αγαπημένη του. Την ίδια στιγμή στο Olvio, η Τζένη με τον Μαρξ διάβαζαν τα γράμματα που έστελνε ο ένας στον άλλον και γελούσαν δυνατά, στο Ραντάρ η μπάντα ευχόταν σε όποιον περνούσε Γκουντ Λακ, στον Σταυρό του Νότου είπαν να κάνουν κάτι «έτσι, για το Ροκ», έξω από το Faust σταματούσε το 550 για να μαζέψει ιστορίες, ενώ από μέσα ακουγόταν η Σονάτα του Σεληνόφωτος. Πιο δίπλα στις Ροές, ξέφρενο πανηγύρι είχε στήσει η Μήδεια με τα παιδιά της, ενώ στην Αλεξάνδρεια γινόταν «Του Αριστοφάνη».

   Όχι, δεν τρελάθηκα, ούτε τα χω χαμένα. Όλοι αυτοί οι χώροι μπορεί να είναι κλειστοί, αλλά μιλάνε οι μνήμες, οι εικόνες, οι ήχοι στις αναμνήσεις μας. Ακόμα και οι μαρκίζες με τις παραστάσεις ξυπνάνε ποτάμια αναμνήσεων και προκαλούν ρίγη συγκίνησης. Η πόλη μας, αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη, αλλά συνάμα όμορφη πόλη μας, θα ξαναζήσει όμορφες στιγμές. Τα θέατρα και οι μουσικοί χώροι θα ξανανοίξουν, ο κόσμος θα μπορεί πάλι να κυκλοφορήσει ελεύθερος. Και οι χώροι τέχνης και πολιτισμού θα είναι εκεί, με τους ανθρώπους τους. Θα αντέξουμε. Διότι το θέατρο και η μουσική είναι μαγεία και στη μαγεία πάντα κάτι γίνεται στο τέλος και οι καλοί επιβιώνουν, νικάνε. Και θα νικήσουμε, θα το δείτε. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, βλέπετε…

Νάσος Κονίτσας
 

   Η πρώτη φορά που πήγα στο θέατρο… Τρίτη γυμνασίου, μία τάξη που δυστυχώς πέρασε και δεν ακούμπησε. Είχα ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις και μετά από ένα τρίμηνο είχα ήδη βαρεθεί. Δήθεν στραβωμένος που δεν πήρα τη σημαία για τέσσερα δωδέκατα και δήθεν επαναστάτης του φέους. Μόνο άσχημα έχω να πω για εκείνη τη χρονιά, που κυριολεκτικά την πέταξα στα σκουπίδια. Εκτός από το θέατρο. Όταν μας ανακοινώθηκε, είχα πει – κλασσικά – πως δεν επιθυμούσα να πάω. Άλλαξα γνώμη λίγη ώρα πριν έλθει το πούλμαν, να μας παραλάβει από το Αμπελάκι Σαλαμίνας, για να μας πάει στην Αθήνα.

   Ο Δημήτρης Ποταμίτης είχε ανεβάσει το «Ο Κύριος και ο Παρασκευάς», μία διασκευή πάνω στην ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου. Έκατσα όπου βρήκα. Νομίζω δηλαδή... Το θέατρο είχε κλείσει μόνο για σχολεία και δεν υπήρχαν αριθμημένες θέσεις. Ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι. Όταν έσβησαν τα φώτα… Τότε ξεκίνησε η μαγεία! Και πώς το ‘γραψε πιο πάνω ο Νάσος; Πάντα κάτι γίνεται στο τέλος και οι καλοί νικούν. Ευτυχώς δηλαδή…
 
psithiroi2145

   Από τότε μέχρι σήμερα και από τις παραστάσεις του τότε, στις παραστάσεις του πριν-κάτι-μήνες, οι ψίθυροι της πόλης αδημονούν. Περιμένουν καρτερικά. Ζυγίζουν κάθε μέρα τα δεδομένα. Ετοιμάζονται. Σιγοβράζουν. Θα μπορούσαν να είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Κάποιοι δεν το θέλησαν. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που δεν το θέλουν.

   Σε διάφορα σημεία στον Πειραιά, έχουν ξεμείνει αφίσες από παραστάσεις. Από συναυλίες. Από διάφορες εκδηλώσεις. Κάθομαι και τις χαζεύω. Βλέπω και το λογότυπο του περιοδικού μας στο κάτω μέρος, εκεί μαζί με των υπολοίπων και ξαναχαζεύω. Και σκέφτομαι ότι όλα αυτά θα ξαναγίνουν πραγματικότητα. Όταν με το καλό εμβολιαστούμε και όταν με το καλό στείλουμε στον αγύριστο την πανδημία, οι σκέψεις θα γίνουν εικόνες και μάλιστα ομιλούσες. Θα είμαστε άραγε τόσο ηλίθιοι και αλαζόνες και τότε; Κανείς δεν ξέρει…

   Η πρώτη παράσταση που θα πάμε, όταν με το καλό ελευθερωθούμε. Η πρώτη συναυλία που θα βρεθούμε μετά την πανδημία. Η πρώτη παρουσίαση βιβλίου, η πρώτη έκθεση ζωγραφικής, η πρώτη γενική, η πρώτη προ-ακρόαση… Σαν τον Αδάμ και την Εύα, αλλά χωρίς φίδια. Και με πολλά μήλα.

Κώστας Κούλης