manoAmano

loogoo

manoAmano VI: Στην τηλεόραση το είδες;

 
   Γιατρέ μου, η Χρύσα άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Εν προκειμένω (έτσι, για να δείξω ότι τιμάω τα πτυχία μου και την υποβόσκουσα υποκουλτούρα μου), άνοιξε το κασελάκι με τις αναμνήσεις. Προς το παρόν τις δικές μου. Καλό αυτό. Βλέπεις, ντουτόρ, δεν κάνω κέφι να ακούσω για τίποτα πρώην και τίπτις παρολίγον αρραβώνες. Η στήλη είναι πρωτίστως χιουμοριστική…

   Από την ώρα που της είπα ότι έμαθα να φτιάχνω φοβερό καφέ στο ναυτικό, που υπηρέτησα (δε μοδιστρούλα κρόνικλς, παρτ ουάν και χτύπα τον αλλουάν), δεν μαζεύεται. Αφού, να φανταστείς, ακύρωσε την αποψινή της ασμπέτε συνάντηση με την καινούργια συνάδελφο από το γραφείο, μία καλλονάρα (κατά τας περί-γραφάς) ονόματι Ευφρασίτσα (κάποιος εκεί πάνω ξεκαρδίζεται σε διαφόρων ειδών αποφάσεις για ονόματα και συνακόλουθες βαπτίσεις), για φαγητό και σινεμά (η Ζοζεφίνα ξανάμπλεξε συναισθηματικά και μάλιστα πρόσφατα – αλλά αυτό είναι για τα επόμενα επεισόδια), για να κάτσει σπίτι και να με ακούσει να εξιστορώ. Ήμαρτον…
 
tileorasi2144

   Έκανε μπάνιο, μύρισε γκουάβα όλο το σπίτι και μου ήλθε στο μυαλό η σκηνή με τον Joey στα «Φιλαράκια», που πληροφορεί τη Phoebe ότι μυρίζει υπέροχα είτε το γκουάβα σαμπουάν του είτε το σάντουιτς που έτρωγε… στο ντους! Φόρεσε το υπ’ αριθμόν 29 Queensryche μπλουζάκι της (διαθέτει ΚΑΙ συλλογή το στεφάνι μου, αισίως έχει φτάσει τα τριάντα έξι – από τα οποία μόλις τα δύο είναι girly, αλλά δεν πραζ), κουκουλώθηκε κοντά μου και ξεκίνησε. «Έλααααα… πεεεεες μουουου». Επειδή το «μουουου» παραπέμπει σε μαυρόασπρες γαλακτικές καταστάσεις, κάτσε να σκεφτώ κάτι άλλο.

   Όταν ήμουν πιτσιρικάς, η παρέα μου και εγώ παίζαμε μπάσκετ στο γηπεδάκι κοντά στο δημοτικό σχολείο στα Σελήνια, το χωριό που μεγάλωσα. Είχε μπόλικο λαό και συνήθως παίζαμε δύο παιχνίδια την ημέρα. Διπλό, με λήξη στους ογδόντα πόντους και ημίχρονο στους σαράντα, με το καλάθι να μετράει για έναν πόντο και το τρίποντο για δύο. Της μουρλής το πανηγύρι, με τσακωμούς, έχθρητες, φιλιώματα και πολλή ένταση. Και στο τέλος της ημέρας, να κάνουμε τη διαδρομή σχολείο-σπίτια μας, μία απόσταση δεκαπέντε με είκοσι λεπτά το πολύ, σε δυόμισι ώρες, αφού η ενέργεια είχε φύγει από τα χέρια και τα πόδια και είχε πάει στη λογοδιάρροια. Και τη μουσική. Φυσικά.

   Συνήθως παίζαμε με μια ομάδα «μεγάλων». Αυτό τον τίτλο είχαμε δώσει στους αντιπάλους, μια και όλοι τους τότε ήταν πάνω από τριάντα και από μας ο μεγαλύτερος ήμουν εγώ, που φλέρταρα με τα δεκαοκτώμισι. Μας χτυπούσαν, γιατρέ μου, μας έδερναν, μας κατάκλεβαν στους κανονισμούς, αλλά πάλι αντέχαμε. Αγνός υγιής μαζοχισμός…
 
tileorasi2145

   Από τους μεγάλους λοιπόν ξεχωρίσαμε διάφορους αστέρες του αθλήματος. Ο Μήτσος, για παράδειγμα. Πολιτικός μηχανικός. Εξαιρετικός στη δουλειά του, είχε φτιάξει μάλιστα και μια σπιταρόνα που πολύ τη ζαχαρώναμε, αλλά στο μπάσεκετέ… στοκάλευρος από τους λίγους! Δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί του, τα έκανε όλα τατιάνα και είχε το θράσος να βγει κι από πάνω. Κλασσικά το σορτσάκι του απείχε πέντε πόντους από τις Αμασχάλες και κλασσικά το ύφος του ήταν χιλίων διακοσίων πέντε καρδιναλίων. Μια μέρα έτυχε να περναει από το γηπεδάκι ο φίλος μου ο Παναγιώτης, κοφτερό μυαλό και τρελός Maidenάς εκείνη την εποχή (δεν σχολιάζω τα μετά, ΔΕΝ σχολιάζω), ο οποίος του έριξε μια ματιά και φώναξε «Ρε σεις! Ο Wasted Years”! Διπλωθήκαμε στο γέλιο, συμφωνήσαμε ότι του ταίριαζε γάντι το προσωνύμιο και του το κολλήσαμε. Νομίζω πως δεν το ‘μαθε ποτέ, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Το ήξεραν ΟΛΟΙ οι άλλοι…

   Ο Wasted λοιπόν (χάριν συντομίας), σε κάποια στιγμή αμφισβητούμενης φάσης (μας τύχαιναν κάθε σαράντα ένα – άτσα ακρίβεια – δευτερόλεπτα περίπου), απευθύνθηκε στο συμπαίχτη μου, που ο άμοιρος είχε τελειώσει γυμναστική ακαδημία, με ειδικότητα το μπάσκετ και του πέταξε τη μνημειώδη ατάκα «Τι λες, παιδάκι μου; Στην τηλεόραση το είδες»; Εφτακόσια χρόνια μετά, όποτε ανταμώνω τον Νικόλα, του θυμίζω καμιά φορά το «ενκάουντερ». Γελάει σαν παιδί. «Ρε, τι τραβάγαμε… Ευτυχώς που όταν πατήσαμε τα τριάντα, τα παρατήσαμε όλα αυτά».
 
tileorasi2146

   Η Χρύσα πήρε τηλέφωνο τη Μαρία του κουμπάρου μου προψές. «Φιλενάδα; Θα έλθετε σπίτι μεθαύριο. Θέλω να μάθω κι άλλα για τη Λάσπη». Πώς είπατε; Ποια είναι αυτή η Λάσπη (με κεφαλαίο Λ, παρακαλώ πολύ); Μμμ… κάτι θα κάνουμε. Τι μαγειρεύεις, αγάπη;

Κώστας Κούλης