manoAmano

loogoo

manoAmano V: ΑΜΑΝ(Τ)Ο ΜΙΟ

 
   Εμένα προσωπικά η καραντίνα δεν με έχει επηρεάσει στην καθημερινότητά μου. Αυτά που έκανα πριν δυο χρόνια (έτσι εξαιρώ το θέατρο), αυτά κάνω και τώρα. Είναι τέτοια η υφή της εργασίας μου και τέτοια η καθημερινότητα μιας πολυμελούς οικογενείας, που δεν μου άφηνε και πολλά περιθώρια. Επίσης είμαι και ακοινώνητος και τσιγγούνης, οπότε σπάνια έβγαινα έξω. Να φανταστείτε ότι ώρες και φορές, παρακαλάω για ένα πραγματικό Lockdown (τρόπος του λέγειν φυσικά), μπας και ξεκουραστώ λιγάκι. Αλλά δεν το βλέπω.
 
amando2145

   Παρακολουθώ όμως όλα τα δρώμενα (αν κι εφόσον υφίστανται τέτοια) και προσπαθώ να συμμετέχω μέσα σε όλες τις συζητήσεις που αφορούν την κοινωνία. Υπάρχει εμβόλιο ή δεν υπάρχει; Υπάρχει ιός ή είναι κατασκεύασμα του Πόρτα; Υπάρχουν Ιερά Τέρατα ή απλά τέρατα; Φταίμε εμείς ή φταίνε μόνο οι άλλοι; Κάθε μέρα αυτές οι ανησυχίες πυροβολούν το μυαλό μου, ψάχνοντας απαντήσεις. Αλλά η ζωή κυλά. Προχωρά. Όπως κι εγώ. «Μισή ώρα τουλάχιστον καθημερινά», όπως η γιατρός μου διέταξε. Σε έναν τέτοιο περίπατο λοιπόν, μου έμελλε να πάθω μεγάλη ζημιά. Πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη, που η κατάληξή της με βρήκε άλαλο να φεύγω με γοργό βήμα.
 
amando2144

   Το προηγούμενο Σάββατο ξεκίνησα την καθιερωμένη μου βόλτα από την Λαμπρινή προς τα Κάτω Πατήσια, συνδυάζοντας την ιατρική εντολή με τα ψώνια της οικογενείας. Περνώντας από όλες τις πλατείες, βλέποντας όλον τον κόσμο με μασκούλες στα πηγουνάκια, φρέντο στο ένα χέρι και ατμιστή στο άλλο, μειδίασα. Όχι σαν τη Μήδεια την κακοκαιρία, μάλλον σαν τη Μήδεια του Μποστ. Ακόμα κι ο μεγαλύτερος κωμικός του κόσμου, δεν θα μπορούσε να φτιάξει σενάριο που να αποτυπώνει το μέγεθος της βλακείας μας. Αλλά φευ. Προχωρώ ανεπηρέαστος, μέχρι που… στα είκοσι μέτρα αντικρύζω μια αγγελική μορφή, ένα πλάσμα που μόνο στα όνειρα θα μπορούσε να εμφανιστεί. Πλησιάζοντας το θέαμα, εκείνο γίνεται πιο ξεκάθαρο, πιο δυνατό. Τα γαλανά γυαλιστερά μάτια του καλλίπυγου ξανθού αγγέλου, είχαν καρφωθεί στα δικά μου, ενώ άρχισε να βαδίζει προς το μέρος μου. Εγώ πάλευα να τραβήξω τη ματιά μου από το θεσπέσιο μπούστο της, που προσπαθούσε να ξεσκίσει το καρό πουκάμισο που φορούσε, ώστε να ελευθερωθεί και να με καλησπερίσει, και τις θεσπέσιες καμπύλες που περιόριζε το μπλουτζίν της, με μεγάλη δυσκολία ομολογουμένως. Κι εδώ σταματάω την αφήγηση, ώστε ο Ζεράρ Ντε Βιλλιέ να μην φοβάται για το θρόνο του στην αυτοκρατορία των Βίπερ. Εκείνη όμως δεν σταμάτησε, ερχόταν καταπάνω μου, χαμογελαστή (αυτό το χαμόγελο καμία μάσκα δεν μπορούσε να το φυλακίσει). Το μυαλό μου θόλωσε. Τι μου `τυχε τώρα, παντρεμένος άνθρωπος; Κι αν δεν κοιτάζει εμένα, πάω να της χαμογελάσω και με κατηγορήσει για καμιά παρενόχληση, που είναι και της μοδός; Που πα, ρε Καραμήτρο κι εσύ, δεν καθόσουν σπίτι σήμερα; Κάποια πράγματα όμως είναι σαν το κόψιμο. Πριν προλάβεις να κάνεις οτιδήποτε ή να πεις οτιδήποτε ή καν να σκεφτείς, αυτό έχει ήδη συμβεί και σε έχει πιάσει στον ύπνο. Σταματάει λοιπόν μπροστά μου, με κοιτάζει με ένα γλυκύτατο βλέμμα που έλιωνε και βράχο και μου λέει…

«Θέλετε να μάθετε την άποψη της παράταξής μας για την πανδημία του κορωνοϊού»;

   Θέλω να δω τι άλλο μένει να μου τύχει…

Νάσος Κονίτσας
 
amando2156