InspirArt

loogoo

Το Φινάλε Του Εμείς

 
   Εμπρός, τι περιμένεις; Βάλε την υπογραφή σου και πήγαινε εκεί που σε περιμένουν, άργησες θαρρώ. Είναι μια κρύα, τυπική υπογραφή και έπειτα θα είσαι ελεύθερο πουλί, έτοιμο να κατακτήσει τους ουρανούς παρέα με τη νέα του συντροφιά. Αυτός ο ξένος που κάθεται απέναντί μας θα τα ταχτοποιήσει όλα, θα χωρίσει τη ζωή μας στα δυο και θα πάρει τις αποφάσεις που ορίζει ο νόμος. Πόσο αστείο, πόσο τραγικά αστείο είναι να σπάμε στη μέση το εμείς και να το κάνουμε εγώ; Να αναθέτουμε σε κάποιο παγερό επαγγελματία να μας εναρμονίσει; Το δωμάτιο με πνίγει και η ενοχλητική φωνή αυτού του ανθρώπου με εκνευρίζει καθώς ακούω τα φληναφήματά του. Συζητάμε για τα άψυχα αντικείμενα και προσπαθούμε να βρούμε λύση τη στιγμή που πέθανε αυτή η ζεστή, κόκκινη λέξη που ομόρφαινε τη ζωή μας. Κράτα τα όλα, χάρισμά σου! Εγώ ήθελα απλά να τα μοιράζομαι μαζί σου. Μόνο, άσε με να κρατήσω το πιάνο. Άσε με να βρω παρηγοριά στα τραχιά του πλήκτρα και να παίζω λαίμαργα κομμάτια που στάζουν συναισθήματα. Ούτε να με κοιτάξεις στα μάτια δεν έχεις θάρρος πλέον, να παραδεχτείς ότι εγώ είμαι αυτός που κάποτε αποκαλούσες σύντροφο. Μετράω τα χρόνια που ζήσαμε μαζί και νιώθω ένα καυτό δάκρυ να καίει το μάγουλό μου. Δεν ήμουν εγώ αυτός που μας έφερε σε αυτή την κατάσταση, διάολε. Δε ζήτησα εγώ περισσότερα, ούτε πόθησα νέες εμπειρίες. Άραγε νιώθεις ντροπή ή αηδία, πόνο ή λύτρωση;
 
emeis02   Σε κοιτάζω και προσπαθώ να καταλάβω, όμως το απόρθητο κάστρο της υπεροψίας δε με αφήνει να διαβάσω την καρδιά σου. Μετά από καιρό βρισκόμαστε ξανά μαζί σε ένα άβολο δωμάτιο γεμάτο πόνο και αποκαΐδια. Σε λίγα λεπτά όλα θα σβήσουν κι εμείς θα γίνουμε δυο ξένοι. Βάλε επιτέλους αυτή την καταραμένη υπογραφή και φύγε μακριά, πριν χάσω τις άμυνές μου και λυγίσω. Πριν σου πω αυτά που έχω μέσα μου κρατημένα και που ποτέ δεν πρέπει να μοιραστώ μαζί σου. Όχι γιατί θα ταπεινωθώ, μα γιατί θα χάσω την ελπίδα που θα με κρατήσει ζωντανό. Αυτή την ελπίδα που σφυρηλατώ με πόνο και δάκρυα κάθε μέρα, έχοντας την εικόνα σου στο μυαλό. Δεν μπορώ να σου κρατήσω κακία, τουλάχιστον όχι ακόμη, να πετάξω στα σκουπίδια όρκους και αναμνήσεις. Παλεύω με εκείνα τα σκοτεινά πλάσματα που μου έστειλες για τιμωρία και βουλιάζω στην άβυσσο της μοναξιάς μου. Κάθε βράδυ μου υπενθυμίζουν πως ήμασταν κάτι όμορφο στο παρελθόν και πως θα γίνουμε κάτι άσχημο στο μέλλον. Ρίχνουν φαρμάκι στην ψυχή μου και με ωθούν στην παράνοια με μεγάλη ευκολία. Όμως εγώ πρέπει να παλέψω με δύναμη ψυχής και να θανατώσω τα δαιμόνια που με περιπαίζουν. Δεν έχω άλλη επιλογή, πρέπει να νικήσω, να μάθω να ζω χωρίς εσένα, πλάι σ’ εσένα. Κοίτα με στα μάτια, πες μου τι σκέπτεσαι, τι νιώθεις, βοήθησέ με να πάω παρακάτω, ελευθέρωσέ με, σπάσε σε χίλια κομμάτια τις φρούδες ελπίδες μου. Σιωπή και πάλι.
 
   Το χέρι σου τρέμει, δειλιάζει, αρνείται να κάνει τη ρυθμική κίνηση που θα αποτυπώσει το όνομά σου στο λευκό έγγραφο. Ο άνδρας με το κοστούμι σε ρωτά τι έχεις, σε πιέζει να ολοκληρώσεις τη διαδικασία για να εισπράξει την αμοιβή του. Πρέπει να μείνω ψύχραιμος. Ένα ζεστό, καλοκαιρινό αεράκι τρυπώνει από το παράθυρο και ανακατεύει τα λευκά χαρτιά. Σηκώνομαι να τα μαζέψω και καθώς σκύβω, το χέρι μου αγγίζει κατά λάθος το δικό σου. Νιώθεις αμήχανα, το ίδιο κι εγώ, με κοιτάζεις στα μάτια κι εκείνες οι άμυνες που πάλευα να κρατήσω καταρρέουν. Το βλέμμα σου μου ψιθυρίζει λόγια τραχιά και το στόμα μου ξεραίνεται επικίνδυνα. Ετοιμάζομαι να σου πω «Σε…» κι εσύ σέρνεις το βλέμμα σου μακριά μου, κόβεις το οξυγόνο που απάνθρωπα μου χάρισε μερικά δευτερόλεπτα ζωής. Έπειτα σηκώνεσαι και απότομα, αφοπλιστικά, βάζεις εκείνη τη χυδαία υπογραφή που θανατώνει ό,τι κτίσαμε μαζί. Δεν πειράζει, έπραξες συνετά. Είναι η σειρά μου, εφόσον το θέλησες πρέπει να σεβαστώ την απόφασή σου. Προχωρώ διστακτικά και πιάνω το ματωμένο στυλό. Το τρέμουλο χτύπα με λύσσα κι έμενα καθώς ετοιμάζομαι να σε ελευθερώσω για πάντα. Πάντα! Τι άγρια λέξη, πόσο πόνο φέρνει μερικές φορές, όταν ξέρεις πως τούτη είναι η ύστερη στιγμή;
 
emeis03   Κοιτάζω έξω από το παράθυρο αγνοώντας τις λέξεις που απευθύνει σε εμένα ο σκληρός επαγγελματίας και αιθεροβατώ. Κουράστηκα να είμαι αυτός που είμαι, κουράστηκα να με εγκαταλείπουν όλοι. Ανοίγω τα φτερά μου και πετώ δίπλα από τα πουλιά, ανεβαίνω στα σύννεφα και περνώ από μέσα τους με χάρη. Μαθαίνω γρήγορα τις αέρινες χορογραφίες και συμμετέχω στις δροσερές τελετές των ανεμών. Ο μεθυσμένος Μαΐστρος με μαλώνει αυστηρά και προστάζει να επιστρέψω εκεί που ανήκω, να φερθώ σαν άνδρας και να κάνω αυτό που πρέπει. Ο ευαίσθητος πουνέντες με μεταφέρει με ασφάλεια πίσω στο δωμάτιο και δροσίζει με κουράγιο την καρδιά μου. Όλα μοιάζουν όπως πριν. Εσύ με σκυμμένο το κεφάλι περιμένεις να υπογράψω και ο εκνευριστικός επαγγελματίας περιμένει την αμοιβή του. Το χέρι μου ίδρωσε κρατώντας το στυλό. Το κουνώ μηχανικά και επιτέλους ολοκληρώνω την διαδικασία. Το μελάνι χύνεται πάνω στο χιονισμένο χαρτί νομιμοποιώντας το τέλος, ρίχνοντας αυλαία στην όμορφη παράσταση της ζωής μας. Αυτό ήταν, όλα τέλειωσαν. Χαμογελάς, δίνεις το χέρι στον ξένο, τον ευχαριστείς και παγερά με αποχαιρετάς. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω, δεν ξέρω τι να κάνω για να διώξω αυτό τον άσχημο πόνο. Βγαίνω από το δωμάτιο και σε ακολουθώ από απόσταση. Άραγε πού πας; Στέκεσαι χαμογελαστή μπροστά από την είσοδο του κτηρίου, βγάζεις το τηλέφωνο από την τσάντα σου και μιλάς. Δεν ακούω τι λες, μόνο νιώθω τη χαρά που φουσκώνει μέσα σου. Χαίρομαι που είσαι καλά, χαίρομαι που, έστω και χωρίς εμένα, νιώθεις ευτυχία. Ανοίγεις την πόρτα και χάνεσαι ανάμεσα στον κόσμο.  
 
emeis01   Αντίο, να προσέχεις! Βγαίνω στο δρόμο λυπημένος και προχωρώ νωχελικά. Η συμπεριφορά σου τον τελευταίο καιρό μου προξένησε αλγεινή εντύπωση και ένα κύμα καταισχύνης πλημμυρίζει το κορμί μου. Κοιτάζω ψηλά τον ουρανό. Τα σύννεφα συμμετέχουν σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα προς τιμήν μου κάτω από το άτεγκτο βλέμμα του ηλίου. Στο μυαλό μου στροβιλίζουν τα λόγια των φίλων και γνωστών. Κάποιοι μου είπαν πως βρήκες άλλον άνδρα, πως σε είδαν αγκαλιά μαζί του. Τόση ανυπομονησία, τόση βιασύνη για νέο έρωτα; Τα λόγια μου είναι φτωχά και η καρδιά ματώνει καθώς αδυνατώ να κατανοήσω τις κινήσεις σου. Λένε αλήθεια; Δεν μπορείς και ίσως πια δεν υπάρχει νόημα να μου απαντήσεις. Από σήμερα είσαι νόμιμα δική του. Πήγαινε πλάι του και βρες αυτά που δεν μπόρεσα να σου χαρίσω εγώ, αυτά που η σάρκα ποθεί μα το πνεύμα αρνείται. Ένα πικρό παράπονο χαϊδεύει το λογισμό και ερεθίζει τον εγωισμό μου. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάναμε ως εδώ, πως θα ποθούσες άλλη αγκαλιά και πως θα με σταύρωνες με αυτό τον τρόπο. Όλα γυρίζουν μέσα μου και τα συναισθήματα βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της μοναξιάς. Πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν τώρα σε μια έρημη παραλία μαζί με το πιάνο, να καθίσω πλάι του και με μαέστρο τα κύματα να συνθέσω ένα απαλό ερωτικό θέμα. Κάποτε το χλεύαζα αδυνατώντας να κατανοήσω τον πλούτο του. Εσύ μ’ έκανες να το αγαπήσω, να το δαμάσω. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια σου και αδυνατώ να κρατήσω το φράγμα των ματιών μου.

   «Μπορείς να λοιδορείς τα πλήκτρα, να τα μισείς, εφόσον δεν τα καταλαβαίνεις και τα παρερμηνεύεις. Για εσένα υπάρχει μόνο ο ήχος της τραχιάς κιθάρας και ο βάρβαρος ρυθμός που σακατεύει το ρομαντισμό. Κράτα λοιπόν τις μελωδίες που μιλάνε στην καρδιά σου κι άσε εμένα να χαϊδεύω τα πλήκτρα. Όμως μην τα χτυπάς, μην τους φέρεσαι βάρβαρα, διότι τότε θα σπάσουν μια και καλή. θα σωπάσουν για πάντα και οι μουσικές επιλογές σου θα φτωχαίνουν»… Φτάνω στο σπίτι με το ζόρι και παρακαλώ εκείνα τα σκοτεινά πλάσματα να βγουν από την κρυψώνα τους. Χρειάζομαι παρέα για να σκεφτώ το επόμενο βήμα, να αφουγκραστώ το μέλλον μου. Ελάτε, κερνάω ποτό και κουβέντα, δε δαγκώνω. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Δεν πειράζει, μια ζωή αυτό γινόταν, έμαθα να το αντιμετωπίζω και με σένα απούσα όλα θα είναι πιο μαλακά. Κάπου εδώ κλείνω, σταματώ να σου μιλώ, σταματώ τούτο τον αλυσιτελή, και ίσως παρανοϊκό, λόγο που σου απευθύνω νοητά. Θα υπάρχω εδώ γύρω, κάπου ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια, κάπου ανάμεσα στο επιτρέπεται και απαγορεύεται, κάπου ανάμεσα στο παντού και πουθενά. Τούτο είναι το φινάλε του εμείς και τίποτα πια δε θα είναι όπως παλιά.  
 
John Emmans
 
* Αφιερωμένο από το Θοδωρή σε εκείνη που ξέρει ότι έσφαλε.
 

InspirArt

Facebook Comments