InspirArt

loogoo

Σκότος, Πάρε Με

dark-messenger-bird-facebook-timeline-covers
   Νάτος και πάλι! Ο άνδρας με τα μαύρα. Αυτός ο οργισμένος γίγαντας με τη μαύρη ψυχή, τη μαύρη καρδιά, αυτός που βρίσκει καταφύγιο στο σκοτάδι. Τρέχει σιωπηλός μέσα στο πλήθος, γεμάτος οργή, γεμάτος πόνο, και προσπαθεί να βρει εύκαιρη παρηγοριά. Μπορώ να αισθανθώ τις αιχμηρές ενοχές του, αυτές που αποτυπώθηκαν στο κορμί του με τρόπο μοναδικό. Κάθε βάσανο και μια χαρακιά, κάθε χαρακιά και μια μικρή, δική του ιστορία. Είναι η απώλεια που τον σπρώχνει στον γκρεμό. Η απώλεια για εκείνο το μοναδικό άτομο που θα έδινε και τη ζωή του χωρίς δεύτερη σκέψη. Το μοναδικό εκείνο άτομο πάνω στη γη, για το οποίο δε θα ντρεπόταν να ξεστομίσει τη λέξη που μισεί, το «σ'αγαπώ».
 
   BurialΕίναι υπερήφανος άνθρωπος, δυνατό μυαλό, σπουδαία προσωπικότητα, μα στο δικό του Γολγοθά, είναι τυφλός κι ανόητος. Διότι απομακρύνεται από αυτό που του προσφέρει ζωή, χαρά, έρωτα. Κλείνεται μέσα του, στο σκότος του, και προστατεύει με λύσσα ότι τον σκοτώνει αργά. Αφήνει τα φαντάσματα του παρελθόντος να στοιχειώνουν την ψυχή του. Γίνεται έρμαιο ενός παράλογου παιχνιδιού και τιμωρεί με αυστηρό τρόπο τον εαυτό του. Οι Ερινύες, αυτές οι πάνοπλες σκύλες, μεθάνε τον Mορφέα με κρασί κι εκείνος τις επιτρέπει να τρυπώνουν στα όνειρα του άνδρα με τα μαύρα. Με τις αναμμένες δάδες που έχουν για να θανατώσουν το σκοτάδι, καυτηριάζουν τις πληγές της σάρκας του. Τα φαρμακερά φίδια που έχουν στο κεφάλι τους τσιμπάνε με μανία και ποτίζουν δηλητήριο την ψυχή του. Τον βασανίζουν χωρίς να δείχνουν έλεος. Ρουφάνε λαίμαργα τις χαρούμενες στιγμές του, αυτές τις λίγες, και γεννούν νέα βάσανα μέσα στα σκοτεινά ενδόμυχα της ψυχής του. Εκείνος υποφέρει από τους εφιάλτες και ξυπνά με δυσκολία. Δεν μπορεί να κοιμηθεί πολύ, δε νιώθει ασφάλεια ούτε στον ύπνο του. Σκέψεις τρελές, σκοτεινές, βουλιάζουν μέσα του και τραντάζουν την ψυχοσύνθεση του. Θέλει να κάνει κακό, να επιτεθεί, να ελευθερώσει το μίσος του και να καταστρέψει τον κόσμο όλο. Ακόρεστη η πείνα του για κακό, μα, κάπου εκεί, μέσα στο χαμό, υπάρχει και η εικόνα εκείνου του ατόμου, του οποίου το πρόσωπο στάζει γλύκα. Εκείνο το άτομο που τον επαναφέρει στα λογικά του, που του δίνει μια ελπίδα σωτηρίας. Όμως, απέχει από τη ζωή του. Έχει καιρό να το αντικρίσει, να το σφίξει στην αγκαλιά του, να νιώσει τη ζεστασιά της αγάπης. «Άραγε, πώς;» σκέπτεται φευγαλέα και δεν ολοκληρώνει την ερώτηση. Δε θέλει, δε μπορεί. Αυτή είναι η καθημερινότητα του. Ένας άοκνος αγώνας ζωής και θανάτου, υπό την επίβλεψη άτεγκτων κι απόκοσμων κριτών. Πάμε και πάλι από την αρχή.
 
   Ξενύχτι τα βράδια, εκτόνωση την ημέρα, σε οτιδήποτε μπορεί να αδειάσει από επάνω του τον πόνο της θλίψης. Νιώθει προδομένος, μόνος, αβοήθητος. Ποιος μπορεί στ'αλήθεια να του επουλώσει την ψυχή, να δαμάσει τις φοβίες του; Σε πόσα τέρμινα θα σταματήσει ο πόνος; Απλές ερωτήσεις, δίχως φανφάρες και εφέ. Οι απαντήσεις όμως δεν μπορούν να δοθούν έτσι απλά, δίχως απτές αποδείξεις.

   Μέσα του μεγαλώνουν δύο τρομακτικά θηρία ικανά για όλα. Το ένα αντιπροσωπεύει το καλό, το φως. Το άλλο το κακό, το αγαπημένο του σκοτάδι. Δεν μπορεί να τα ελέγξει και τα δύο, αφήνει αυτό που του προσφέρει εύκολη και γρήγορη ηδονή να σπάσει τα δεσμά του και να κυριεύσει το σώμα του. Αυτό ευθύνεται που ζει μόνος, απομονωμένος, μακριά απ'όλους και υποφέρει σιωπηλά. Το ταΐζει με θυμό και το ονομάζει εκδίκηση! Είναι η σκοτεινή πλευρά του εαυτού του που τον σαγηνεύει, η οποία σαλεύει τα μυαλά του. Στην πραγματικότητα όμως δεν αγαπά στ'αλήθεια το σκοτάδι. Το επιλέγει γιατί εκεί αισθάνεται ασφαλής, εκεί βρίσκει παρηγοριά.
 
   lonerΈνιωσε την απόρριψη από τους σεβαστούς συνανθρώπους του και μπούχτισε από τους σαλιάρηδες κόλακες. Ο κόσμος, του γυρίζει την πλάτη γιατί δεν μπορεί να τον καταλάβει. Είναι διαφορετικός, ιδιαίτερος, χαρισματικός κι αυτό είναι κάτι που τον καθιστά απόκληρο της κοινωνίας του ψεύδους. Υποφέρει, είναι ολοφάνερο, αρκεί κάποιος να τον μελετήσει με προσοχή, να δει τα αόρατα δάκρυα που κυλάνε από τα μάτια του. Στρέφεται με λαχταρά στη διεφθαρμένη δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του, για να εξιλεωθεί. Οι Ερινύες γελάνε με θυμηδία και ακονίζουν τα γαμψά τους νύχια. Γνωρίζουν πολύ καλά πως κι από εκεί θα προδοθεί, θα βουλιάξει περισσότερο στην άβυσσο του σκότους. Έτσι γίνεται.
 
   Ο άνδρας με τα μαύρα πικραίνεται για άλλη μια φορά και το σχοινί τεντώνει επικίνδυνα. Τα πράγματα παίρνουν αλλόκοτη τροπή και τίποτα δεν μπορεί να κατευνάσει πλέον την οργή του. Αν και η δικαιοσύνη τον απορρίπτει, τότε πού, πού μπορεί να βασιστεί; Σκύβει το κεφάλι ηττημένος και αιχμαλωτίζει τα δάκρυα του. Δεν αφήνει την ευαισθησία να φανερωθεί, να βγει προς τα έξω.

   Μια ανάμνηση ξεπηδά μέσα από τα βδελύγματα του μυαλού του και του δίνει κουράγιο. Είναι εκείνο το άτομο που τον καλεί νοητά κοντά του, που κάποτε του έπιανε το χέρι και περπατούσαν πλάι πλάι. Τότε αναγκάζεται να πάρει τη σοφή απόφαση και να επιτεθεί χωρίς συνήγορο και διαβόλους. Είναι δύσκολο και επώδυνο, μα εκείνος έχει πάρει τις αποφάσεις του. Φοράει την καλύτερη πανοπλία του και επιλέγει τα φονικότερα όπλα. Πολεμά μόνος του, τους δυσθεώρητους εχθρούς και προστατεύει όσο καλύτερα μπορεί τον αμφίθυμο χαρακτήρα του. Αγαλλιάζει όταν θανατώνει κάποιο άλυτο/εχθρικό πρόβλημα που τον βασανίζει, μα αυτό κρατά για πολύ λίγο. Το νεκρό πρόβλημα, αυτό που σκότωσε θριαμβευτικά, ανασταίνεται και σαν τη λερναία Ύδρα, επιστρέφει μαζί με ένα καινούργιο. Ένα φεύγει, δύο επιστρέφουν. Αυτή είναι η κατάρα που τον ακολουθεί, χρόνια τώρα. Το βάρος γίνεται αβάστακτο και η κούραση ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του. Μεγαλώνει, γερνά και αναγκάζεται να ζει το ίδιο σενάριο, ξανά και ξανά. Η απώλεια τον οδηγεί στο θυμό. Ο θυμός τον οδηγεί στο μίσος. Το μίσος τον οδηγεί στο θάνατο. Ο θάνατος τον οδηγεί στο σκοτάδι. Αυτή είναι η σειρά, αυτός ο τρόπος ζωής του. Όμως ξεχνά. Ξεχνά, ότι μέσα του ζει και αναπνέει ακόμη ένα Θηρίο. Εκείνο που κουλουριάζεται και υποφέρει από την ασιτία. Πεινάει για αγάπη, ελπίδα, πίστη στον εαυτό του, ευτυχία. Γλύφει τα ψίχουλα συναισθημάτων και ζει ταπεινά περιμένοντας τη στιγμή που ο άνδρας με τα μαύρα θα φορέσει τα λευκά του. Η δύναμη του δε συγκρίνεται με εκείνη του σκοτεινού κτήνους, μόνο που εκείνος δεν το βλέπει.

   tumblr md5u2shnmN1rxh0iro1 500Ένα αρχέγονο κακό κρύβεται μέσα του και τον εξουσιάζει. Δεν του επιτρέπει να πάει παρακάτω, να νιώσει ζεστασιά. Μόνο φιλήδονα χάδια εισπράττει. Φτηνό σαρκικό έρωτα και έπαρση εγωισμού. Ένα μείγμα καταστροφικό, κράμα κακίας και μιζέριας. Αυτό προωθεί χωρίς λόγο και δέχεται τα πυρά του περίγελου. Γίνεται βορά των σοφών επαϊόντων και καταδικάζεται σε ισόβια φυλακή στην κοινωνία της ξεφτίλας. Μια τραχιά φωνή ξεγλιστρά μέσα από τα χείλη του και σπαράζει την καρδιά μου. Τα λόγια του ενώνονται με πικρία και συνθέτουν ένα μοναχικό ρέκβιεμ πόνου. Τα ακούω προσεκτικά. «Θέλω να νιώσω ηρεμία. Να βρω εκείνο το πρόσωπο που κρατώ μέσα μου άθικτο καιρό τώρα. Μόνο για εκείνο κάνω όνειρα και ελπίζω πλέον. Να έρθει στη μίζερη ζωή μου και να φέρει την ελευθερία, τη λύτρωση. Εγώ θα ανοίξω τα χαρτιά μου και θα του δείξω ότι ήμουν πάντα εκεί, αφοσιωμένος και ευμενής. Δε θέλω δώρα ούτε επευφημίες. Μόνο μια λέξη να ακουστεί από το στόμα του, μια μόνο, αυτή που ποθώ να ακούσω. Έχω ξεχάσει πώς είναι να τη βιώνεις, μα τη λαχταρώ. Δεν είμαι καλός στα λόγια, δεν μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω μέσα μου. Ωστόσο παλεύω για το αύριο και εκπαιδεύω τον αυστηρό χαρακτήρα μου να μάθει να δέχεται. Όταν έρθει η ώρα δε θα χρειαστεί να πω τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Απλά θα δείξω τα σημάδια του πόνου μου, τις αποδείξεις που έχουν χαράξει στο κορμί μου την αλήθεια. Θα ανοίξω την αγκαλιά μου και θα ζήσω, επιτέλους ελεύθερος. Γι'αυτό ζω, γι'αυτό ελπίζω. Δεν θέλω να απογοητεύσω, να προδώσω, εκείνο το άτομο που είναι απών, άθελα του, από δίπλα μου. Μπορώ να ζήσω με τους εφιάλτες για πάντα, να υποστώ τα βασανιστήρια. Όμως δεν αντέχω χωρίς εκείνο το όμορφο πρόσωπο με το βελούδινο χαμόγελο». Στέκομαι λίγα μέτρα μακριά του και προσπαθώ να απλώσω το χέρι μου, να του πω άρπαξε το, βγες από εκεί μέσα, ανόητε. Όμως μια δύναμη με εμποδίζει, μεθά το νου μου και με σπρώχνει πέρα μακριά. Τον κοιτάζω να χάνεται στο βάθος και αναρωτιέμαι... άραγε μπορεί να τα καταφέρει; Υπάρχει ελπίδα γι αυτόν; Δίπλα μου ένας μουσάτος κύριος χαμογέλα και μου χτυπά τον ώμο φιλικά. «Όχι, δεν υπάρχει σωτηρία. Όποιος αρνείται το φως, μένει στο σκοτάδι», μου λέει με θράσος και τον ακολουθεί στο βάθος. Τα συναισθήματα μου κλειδώνονται για λίγο και περιμένουν να τους δώσω εντολή.

   Κοιτάζω γύρω μου και συλλέγω εικόνες. Η θάλασσα είναι οκνηρή και με δυσκολία σπρώχνει το κύμα της για να ταξιδέψει στ'ανοιχτά. Ο ήλιος από την άλλη έχει κέφια και φωτίζει όσο πιο δυνατά μπορεί ανεβάζοντας τη θερμοκρασία. Ο άνεμος λοιδορεί την καυτή μπάλα εκεί ψηλά και περιμένει την ώρα του για να αναλάβει δράση. Κάπου εκεί, ανάμεσα στο πλήθος, εμφανίζονται δύο ανθρώπινες φιγούρες, μια μικρή και μια μεγάλη. Χαμογελώ και παίρνω την απάντηση μου. Αυτός ο άντρας, ο άντρας με τα μαύρα, δεν εμφανίστηκε τυχαία στον δρόμο μου. Πρέπει να τον βοηθήσω, να του δώσω τις απαντήσεις που δεν είδε να περνάν από δίπλα του. Τρέχω γρήγορα πίσω και ελπίζω.

John Emmans
1455067 1543396455876771 5593075255644570806 n

InspirArt

Facebook Comments