InspirArt

loogoo

Λευκός Δαίμονας


demon01   Στ’ ανοιχτά του βόρειου νησιού της Νέας Ζηλανδίας, στη θάλασσα της Τασμανίας, ο μεγάλος λευκός καρχαρίας, μήκους πέντε μέτρων, κολυμπούσε με ταχύτητα πάνω από 40 χιλιόμετρα την ώρα, κουνώντας νευρικά την ουρά του. Άνοιγε το στόμα του μηχανικά και επέτρεπε στο θαλασσινό νερό να περνάει μέσα από τα βράγχια συλλέγοντας το απαραίτητο οξυγόνο. Ανέβαινε στην επιφάνεια σκίζοντας τη θάλασσα με το ραχιαίο πτερύγιο και τη μολυβί πλάτη του. Τα πριονωτά δόντια του ήταν πανέτοιμα να επιτεθούν σε οποιοδήποτε άτυχο ζωντανό θα έμπαινε εμπόδιο στην αλλοπαρμένη πορεία του.  Κάτι είχε τρομοκρατήσει το απόλυτο αρπαχτικό, ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα το ωθούσε στην παράνοια. Είχε γεράσει αρκετά, ήταν πάνω από 50 ετών και ένιωθε το τέλος του να πλησιάζει. Οι αισθήσεις του δε λειτουργούσαν όπως μερικά χρόνια πριν κι αυτό έκανε το κυνήγι για τροφή ακόμη πιο δύσκολο. Έψαχνε για εύκολη λεία, κάτι που δεν θα του προκαλούσε προβλήματα όπως εκείνα τα αναθεματισμένα θαλάσσια λιοντάρια. Το ψάρι κουράστηκε γρήγορα και ελάττωσε απότομα την ταχύτητα του αφήνοντας το βαρύ σώμα του να βυθιστεί στην άβυσσο. Έπρεπε να κάνει οικονομία στην ενέργεια αν ήθελε να ζήσει μερικές ημέρες ακόμη. Τώρα πια κολυμπούσε απαλά και κατευθυνόταν προς τον πορθμό Κουκ, ακολουθώντας το ένστικτό του. Πριν μερικά χρόνια, αυτός, ο γέρικος λευκός καρχαρίας, είχε σκορπίσει τον τρόμο σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Υπεύθυνος για το θάνατο του εικοσιπεντάχρονου Oliver, σέρφερ από το Περθ της Αυστραλίας, της τριαντάχρονης Charlotte, κολυμβήτριας από το Καϊτάια της Νέας Ζηλανδίας, του πενηντάχρονου Harrison, κολυμβητή από το Γουάρναμπουλ της Αυστραλίας και του δεκάχρονου Charlie, κολυμβητή από το Γκίσμπορν της Νέας Ζηλανδίας. Τέσσερις φονικές και αμέτρητες άλλες επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής ιστορίας της Emily Gillard από το Σύδνεϋ της Αυστραλίας το 2005, κοσμούσαν το βιογραφικό τούτου του γέρικου αρπαχτικού. Πριν από πολλά χρόνια, όταν το ψάρι ήταν δυο ετών, ήρθε αντιμέτωπο με έναν ντόπιο Μαορί. Ο άνδρας ψάρευε μερικά μέτρα από την ακτή και το άπειρο ψάρι χτύπησε τη μικρή του βάρκα πετώντας τον στο νερό. Αφού πάλεψε για περίπου τρία λεπτά με τον καρχαρία, ο ντόπιος Μαορί επέστρεψε  σώος στην ακτή και τον ονόμασε λευκό δαίμονα της θάλασσας.
 
demon02   Το ταχύπλοο σκάφος, μήκους έξι μέτρων, είχε ρίξει άγκυρα λίγα μίλια μακριά από το νησί Ντ' Ουρβίλ (ανάμεσα στα δυο νησιά της Νέας Ζηλανδίας) προς τη θάλασσα της Τασμανίας. Ο καιρός ήταν αίθριος και ο μεσημεριανός ήλιος ζέσταινε με τις αχτίνες του τα καταπράσινα νερά. Ο σαραντατεξάχρονος William Specer και ο δεκαεξάχρονος γιος του Thomas, περνούσαν λίγο χρόνο μαζί ψαρεύοντας. Ο William ήταν αδύνατος, με το ζόρι ζύγιζε 70 κιλά, είχε ύψος 1,83 με καστανά μαλλιά και μάτια. Το ρυτιδιασμένο πρόσωπό του είχε έντονα σημάδια κακοποίησης και τα μακριά μούσια έκρυβαν εντέχνως τις χαρακιές στα μάγουλα του. Οι κακές γλώσσες ισχυρίζονταν πως ήταν μπλεγμένος με τη συμμορία του περιβόητου φονιά Ντάκερ από τη Μελβούρνη, πως αυτή ήταν η αιτία που τον χώρισε η πρώην γυναίκα του, Karen. O William είχε εγκατασταθεί στο Ουέλινγκτον και έκανε μια νέα αρχή δουλεύοντας στην εταιρία του αδελφού του. Ο Thomas ήταν μικροκαμωμένος, ζύγιζε 51 κιλά, είχε ύψος 1,63 με μαύρα μαλλιά και μελί μάτια. Ήταν άριστος μαθητής, με κλίση στα μαθηματικά και τη χημεία. Ζούσε με τη μητέρα, τον πατριό και την αδελφή του στη Μελβούρνη. Μια μεγάπτερη φάλαινα τάραξε την ηρεμία της θάλασσας, εκκενώνοντας τον αέρα που είχε φυλακιστεί στους πνεύμονές της. Το κήτος έβγαλε το σκεπασμένο από εξογκώματα (όζους) κεφάλι και τη μέση του από το νερό, εντυπωσιάζοντας το νεαρό αγόρι, το οποίο ζητωκραύγαζε τραβώντας βίντεο με το smartphone του. Ο γίγαντας έκανε ένα εντυπωσιακό άλμα και καταδύθηκε, επιτρέποντας στο μεγάλο ουραίο πτερύγιό του να χαιρετήσει ευγενικά τους δυο ψαράδες. Ο Thomas έπιασε το καλάμι του και δόλωσε το αγκίστρι. Με μια γρήγορη κίνηση το πέταξε στη θάλασσα χαμογελώντας και φόρεσε το καπέλο του. Ο William ειρωνεύτηκε τη δύναμη ρίψης του αγοριού και αφού σήκωσε το πανάκριβο καλάμι του το πέταξε από την άλλη μεριά της βάρκας. Ένα θαλασσοπούλι βούτηξε με ορμή στο νερό, έπιασε ένα ψάρι και πέταξε μακριά καταπίνοντάς το.

demon03
 
- Λοιπόν, είπε ο William, έχοντας έναν ειρωνικό τόνο στη φωνή του, τι κάνει η μάνα σου κι εκείνος ο Dick; Το αγόρι έδειξε ενοχλημένο και γύρισε το καπέλο του ανάποδα.
- Nick τον λένε, πατέρα. Σταμάτα να το κάνεις αυτό κάθε φορά.
- Μπα, τον υπερασπίζεσαι; Τι έγινε, τον φωνάζεις και μπαμπάκα τώρα; Ο Thomas έβαλε το καλάμι στη βάση του σκάφους και σηκώθηκε από την καρέκλα του φανερά ενοχλημένος.
- Μερικές φορές νομίζω πως η μάνα είχε δίκιο που σε χώρισε, είσαι ωμός, χωρίς τρόπους και νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου. Ο William έμεινε ατάραχος και έκανε μια μικρή κίνηση γυρίζοντας το μηχανισμό του καλαμιού.
- Νομίζω τσίμπησε, γιε μου, είπε και άρχισε να μαζεύει την πετονιά γρήγορα.  
Το καλάμι άρχισε να λυγίζει από το βάρος του τραβήγματος κι ο άντρας σφήνωσε τα πόδια του στην πρύμνη του σκάφους για να μπορέσει να φέρει αντίσταση. Το πρόσωπό του ίδρωσε από το ζόρι, καθώς μάζευε πίσω την πετονιά με γρήγορες, κοφτές κινήσεις.
- Τι λες να είναι, πατέρα; Είπε το αγόρι παρακολουθώντας εντυπωσιασμένο τη μάχη του θαλάσσιου πλάσματος με τον πατέρα του.  
- Δεν ξέρω, νομίζω είναι... φώναξε ενθουσιασμένος ο William και πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη σκέψη του, η πετονιά κόπηκε και ο άντρας σωριάστηκε στο κατάστρωμα.
- Χτύπησες; Είπε ο Thomas και έδωσε το χέρι του για να βοηθήσει τον πατέρα του να σηκωθεί. Εκείνος όμως αρνήθηκε τη βοήθεια χτυπώντας απαλά με νεύρο το χέρι του αγοριού. Σηκώθηκε, πήρε το καλάμι του και το πέταξε κάτω από το τιμόνι.
- Άδικα με κατηγορείς εσύ και η αδελφή σου. Είναι πολύ εύκολο να μου βάζετε ταμπέλες και να μου καρφώνετε ευθύνες, είπε και κλότσησε τη δεξιά πλευρά του σκάφους. Το αγόρι έβγαλε το καπέλο του και σούφρωσε τα φρύδια του.
- Σου καρφώνουμε ευθύνες; Είσαι πατέρας μας, μαλάκα! Δεν μπορείς να κάνεις παιδιά και μετά να παρατάς.
- Ει, δεν ήμουν εγώ αυτός που βρήκε γκόμενο και θέλησα διαζύγιο. Ο Thomas δάκρυσε και με ορμή επιτέθηκε στον πατέρα του χτυπώντας τον μπουνιές στο στήθος και το πρόσωπο. Ο William τον έσπρωξε δυνατά προς τα πίσω απομακρύνοντας τον. Το αγόρι κοίταξε το απέραντο γαλάζιο και σκούπισε τα μάτια του.
- Εγώ και η αδελφή μου δεν είμαστε παιχνίδια σας. Δεν μπορείτε να μας χρησιμοποιείτε για να εκδικηθείτε ο ένας τον άλλο. Χέστηκα, πατέρα, ποιος βρήκε γκόμενο πρώτος. Αυτό που κάνατε σε εμάς, τα παιδιά σας, είναι πιο σοβαρό από τους ανόητους εγωισμούς σας. Νομίζεις ότι αρκεί σε ένα παιδί να βλέπει τον πατέρα του μια ή δυο φορές το χρόνο στις διακοπές του σχολείου για μια με δυο εβδομάδες; Βαρέθηκα το ταξίδι Μελβούρνη- Ουέλινγκτον, βαρέθηκα να τρέχω μονίμως εγώ για να έχω έναν πατέρα κι εσύ να αδιαφορείς, να με πηγαίνεις τυπικά για ένα ψάρεμα και μετά άντε γεια.
- Δεν, δεν είναι έτσι, είπε ο William με τρεμάμενη, γεμάτη ενοχές φωνή.
- Αλήθεια; Πόσο καιρό έχεις να δεις την αδελφή μου, την κόρη σου, η οποία φοβάται να μπει σε αεροπλάνο; Δεν αρκεί μια βαρβάτη επιταγή διατροφής και μερικά πλούσια δώρα για να λέγεσαι πατέρας. Πού ήσουν όταν αρρώστησα; Όταν τράκαρα με τη μηχανή; Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου; Όταν χρειαζόμουν τον πατέρα μου; ΠΑΝΤΑ απών. Κατάντησες ένας ξένος και δυστυχώς αυτός είσαι, ένας ξένος. Ο Nick ή Dick όπως τον αποκαλείς, είναι εκεί, δίπλα μας και προσπαθεί σκληρά.
- Εσύ και η αδελφή σου είστε τα πολυτιμότερα πλάσματα της ζωής μου. Έκανα λάθη, αγόρι μου, μα θα επανορθώσω, είπε ο άντρας και αγκάλιασε σφιχτά το γιο του.
 
demon04   Είκοσι ναυτικά μίλια δυτικά από το σκάφος, το ψαρί κολυμπούσε ήρεμα κουνώντας ρυθμικά την ουρά του με κατεύθυνση προς τα ανατολικά. Τώρα πια κολυμπούσε με λιγότερο από 10 χιλιόμετρα την ώρα, στα 50 μέτρα βάθος, κοιτάζοντας συνεχώς προς τα επάνω για καμιά φώκια ή δελφίνι. Μια περίεργη αίσθηση αναμόχλευσε τις λειτουργίες του καρχαρία αναγκάζοντάς τον να πάρει ύψος, να ανέβει προς την επιφάνεια. Ο William κοίταξε το ρολόι του και χτύπησε απαλά στο μπράτσο το γιο του. Κουβέντιαζαν αρκετή ώρα επάνω στο σκάφος σα πατέρας και γιος. Ήταν μια δυνατή κουβέντα γεμάτη εξομολογήσεις και συγγνώμες. Ο πατέρας είχε βρει τα λογικά του και ο γιος τον πατέρα που λαχταρούσε.

-Το αποφάσισα, είπε ο William χαμογελώντας. Αύριο κιόλας, θα ζητήσω άδεια μια εβδομάδα από το θειο John και θα επιστρέψουμε μαζί στη Μελβούρνη. Πρέπει, βασικά, όχι πρέπει, θέλω να δω την μικρή μπαμπού μου. Διάολε, την πεθύμησα. Το αγόρι χαμογέλασε και αγκάλιασε τον πατέρα του. Έμειναν αγκαλιασμένοι για δυο λεπτά περίπου κι έπειτα μάζεψαν τα καλάμια για να επιστρέψουν στο σπίτι. Ο William άνοιξε το ντουλάπι του σκάφους και έβγαλε ένα μαύρο σάκο.
- Τι είναι αυτό, πατέρα; Ρώτησε το αγόρι.
- Δεν πιάσαμε τίποτα, αγόρι μου, απάντησε ο άντρας βγάζοντας μια στολή κατάδυσης. Γι αυτό θα βουτήξω με το ψαροντούφεκο, πρέπει να βγάλουμε κάτι για να το γιορτάσουμε. Δεν φεύγω από εδώ αν δεν χτυπήσω, στην καλύτερη, κανένα Snapper και στη χειρότερη ένα Tarakihi. Ο Thomas κοίταζε τον πατέρα του να φοράει τη στολή, έπειτα τη ζώνη με τα βαράκια, τα γάντια και ξαφνικά ένιωσε υπερήφανος. Ο William έβαλε τα μακριά και σκληρά πέδιλα του, φόρεσε τη μάσκα μικρού όγκου, τοποθέτησε το μαχαίρι στο μπράτσο του και κράτησε τη σημαδούρα ασφαλείας στο ένα χέρι και το ψαροντούφεκο στο άλλο. Έκανε πολλά χρόνια ψαροντούφεκο, είχε αποκτήσει εμπειρία και γνώριζε πολύ καλά πως δεν έπρεπε να βουτήξει σε τούτα τα επικίνδυνα νερά μόνος, με ένα άπειρο παιδί στο σκάφος. Όμως η χαρά του θόλωσε τη λογική και δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά. Έπεσε στα κρύα νερό της θάλασσας και καταδύθηκε αθόρυβα κοιτάζοντας γύρω του. Μερικά μέτρα μακριά από το σκάφος, ο καρχαρίας, ο λευκός δαίμονας, ένιωσε αναταραχή στο βυθό. Κούνησε λαίμαργα την ουρά του και επιτάχυνε. Η μεγαλόσωμη, μαύρη σκιά εμφανίστηκε στην επιφάνεια και το ραχιαίο πτερύγιο έσκισε με καμάρι τα ελαφριά κύματα. Ο Thomas κοίταζε χαμογελώντας από την άλλη μεριά τα θαλασσοπούλια που πετούσαν πλάι στους άνεμους, έχοντας ακουστικά στ’ αυτιά του. Ο δαίμονας βυθίστηκε απότομα και ελάττωσε ταχύτητα. Πέρασε μια απότομη πλαγιά με αχινούς, πήρε κι άλλο βάθος και βρέθηκε πίσω από τον άντρα που έστηνε καρτέρι.
 
demon05   Ο William είχε μείνει αρκετά κάτω από το νερό χωρίς να βρει κάτι ενδιαφέρον για να χτυπήσει. Τα πνευμονία του παραπονέθηκαν, ζήτησαν οξυγόνο και ο άντρας κούνησε τα πέδιλα για να απογειωθεί. Κολύμπησε προς τα επάνω χτυπώντας τα πόδια του, δίνοντας λάθος μήνυμα στο αρπαχτικό. Ο καρχαρίας βρισκόταν λίγα μέτρα κάτω από τον άνδρα και τον παρατηρούσε περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Ο William βγήκε στην επιφάνεια και πήρε μια μεγάλη ανάσα για να ηρεμήσουν τα πνευμόνια του. Ένιωσε μια ξαφνική δυσφορία, μια ζαλάδα και σκέφτηκε να τα παρατήσει. Κοίταξε το σκάφος, το οποίο έπλεε περίπου 40 μέτρα μακριά του και αφού έβγαλε τη μάσκα, σήκωσε το χέρι του και έκανε νόημα στο γιο του. Ο μικρός χάζευε από την άλλη μεριά με τα ακουστικά στ’ αυτιά και ο άντρας αναγκάστηκε να κολυμπήσει. Οι κινήσεις του William και ο παφλασμός του νερού, ενεργοποίησαν τους φύσιγγες του Λορεντζίνι, αυτή την έκτη αίσθηση που διαθέτουν οι καρχαρίες, και ο λευκός δαίμονας αισθάνθηκε τους ηλεκτρικούς παλμούς. Τα αισθητήρια κύτταρά του ανίχνευσαν τη δόνηση στην επιφάνεια, αναγκάζοντας το ψάρι να ακολουθήσει το ορμέμφυτό του. Έκανε δυο κύκλους κάτω από τον άνδρα και κουνώντας την ουρά του, επιτέθηκε με τα σαγόνια του οπλισμένα. Ο William ένιωσε ένα τράνταγμα, μια βίαιη δύναμη να χτυπά τα πλευρά του και ένα απαλό τσούξιμο να ντύνει το κορμί του. Ο καρχαρίας κατάπιε αμάσητη τη μεγάλη μπουκιά από τα πλευρά του θύματος του, νιώθοντας μια δυσαρέσκεια στη γεύση. Ήταν ένα άνοστο κομμάτι κρέας, χωρίς λίπος και θερμίδες, όμως ήταν ήδη πολύ γέρος και αυτό το αιμόφυρτο πλάσμα ίσως του χάριζε ακόμη λίγες ημέρες ζωής. Το ψάρι κολυμπούσε γύρω από το θύμα του και ζύγιζε την κατάσταση. Να χαράμιζε ενέργεια για δεύτερη επίθεση ή να προσπερνούσε αυτό το κομμάτι κρέας με την άνοστη γεύση; Ο άντρας ένιωσε ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα τρόμου καθώς συνειδητοποιούσε ότι μόλις είχε δεχτεί επίθεση από έναν καρχαρία. Το ψαροντούφεκο είχε φύγει από τα χέρια του, είχε βυθιστεί όταν τα κοφτερά ξυράφια έσκισαν τη σάρκα του. Σοκαρισμένος, προσπάθησε να φωνάξει το παιδί του, να καλέσει για βοήθεια, όμως η φωνή του ήταν αδύναμη, ψυχρή και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Κοίταξε γύρω του την αιματοβαμμένη θάλασσα κι ένα δεύτερο κύμα τρόμου χάιδεψε τις αισθήσεις του, όταν το ραχιαίο και ουραίο πτερύγιο ξεπρόβαλαν μέσα από την κόκκινη θάλασσα. Υπολόγισε την απόσταση από το ραχιαίο έως το ουραίο πτερύγιο και στραβοκατάπιε. «Θεέ μου, είναι τεράστιος», φωνάξει δυνατά και έβαλε το χέρι του στο τραύμα. Ψηλάφισε την κατακρεουργημένη σάρκα του και τα γυμνά κόκκαλα που κρέμονταν από το σώμα. Πανικοβλήθηκε.  Ήταν πραγματικά ένα θανάσιμο τραύμα, μια τεράστια δαγκωματιά.
 
   Ο Thomas έβγαλε τα ακουστικά και γύρισε το βλέμμα του από την άλλη μεριά. Ήταν ένα τρομακτικό θέαμα. Ο πατέρας του μέσα σε μια λίμνη αίματος και γύρω του μια μεγάλη μαύρη σκιά κολυμπούσε απειλητικά με τα πτερύγια να προεξέχουν. «Πατέρα!», φώναξε το αγόρι και προσπάθησε να βάλει μπροστά τη μηχανή. Τότε, εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, το ψάρι επιτέθηκε με λύσσα σφίγγοντας μέσα στις σαγόνινες τανάλιες του τον δεξιό γλουτό και μπούτι του άνδρα, διαλύοντας τους ιστούς της σάρκας. Ο  William ένιωσε έναν οξύ, έντονο πόνο και ούρλιαξε δυνατά. Αν και το νερό ήταν παγωμένο, εκείνος ένιωθε το κορμί του να καίει και το πηχτό αίμα που έβγαινε με ορμή από τα τραύματα. Το μυαλό του θόλωσε και το στόμα του ξεράθηκε απότομα. Το ψάρι κατάπιε τη δεύτερη μπουκιά του και χάθηκε στο βυθό, αφήνοντας το θύμα του να αιμορραγεί θανάσιμα. Το αίμα, η κουρελιασμένη σάρκα και ο ήχος της πάλης, απλώθηκαν στη θάλασσα προειδοποιώντας τους θηρευτές για τον μπουφέ. Το αγόρι έβαλε μπροστά τη μηχανή και με τσαπατσούλικες κινήσεις οδήγησε το σκάφος δίπλα στον κατακρεουργημένο πατέρα του. Με δάκρυα στα μάτια προσπάθησε να βγάλει το σώμα από το νερό πιάνοντας τον άνδρα από τους ώμους. Παιδεύτηκε για μερικά λεπτά και αφού τον ανέβασε επάνω, αντίκρισε το φρικιαστικό θέαμα. Ο William σπαρταρούσε από τον πόνο και το αίμα κυλούσε στο κατάστρωμα. Μια μεγάλη ποσότητα σάρκας από την αριστερή πλευρά της κοιλίας έλειπε και από τα δεξιά, ο γλουτός και παραπάνω από το μισό μπούτι είχαν εξαφανιστεί. Το δεξί πόδι, όσο είχε απομείνει, κρεμόταν κυριολεκτικά από δυο ίνες κρέατος. Εικόνα που θύμιζε ταινία τρόμου. Το αγόρι συνειδητοποίησε πως ο πατέρας του δεν θα επιβίωνε με αυτά τα τραύματα. Σκούπισε τα μάτια του, κάλεσε βοήθεια από το κινητό του και οδήγησε όπως μπορούσε το σκάφος προς την ακτή.

* Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

John Emmans
 

InspirArt

Facebook Comments