InspirArt

loogoo

Έτσι είναι η ζωή!

 
zoi01   Φτάνει, αρκετά, άσε με στον πόνο μου και πάψε να μου λες να σταματήσω να πίνω, άσπλαχνε μπάρμαν. Τι συμβαίνει, δεν έχεις ξαναδεί γυναίκα να πίνει, να κλαίει με λυγμούς για εκείνον που έχασε για πάντα από τη ζωή της; Όχι, δεν πέθανε αυτός, εγώ πέθανα. Απόψε είναι η τελευταία ημέρα που είναι ''δικός'' μου. Αύριο παντρεύεται κάποια άλλη και... Έλα, ας αφήσουμε τα πολλά λόγια και βάλε μου ακόμη ένα ποτήρι να πιω στην υγειά του, στην ευτυχία του. Έτσι είναι η ζωή, φίλε μου. Πικρή, άδικη και σκύλα. Ναι, σκύλα, ακριβώς όπως κι εγώ, που φέρθηκα τόσο ανώριμα και εγωιστικά, που δεν χειρίστηκα σωστά τη σχέση μας. Μακάρι να είχα τη δύναμη να τρέξω να το βρω, να του ζητήσω συγγνώμη, να ικετέψω, να γίνω χώμα και να με δεχτεί πίσω. Όμως δεν μπορώ να πνίξω τούτο τον αλλοπαρμένο μου εγωισμό και να κάνω αυτό που προστάζει η καρδιά. Είμαι ένα κακομαθημένο κοριτσάκι που δεν έμαθε ποτέ να χάνει, να ζητά συγγνώμη και ήρθε η ώρα να πληρώσει. Μόνο που οι τόκοι είναι αβάστακτοι κι εγώ ανήμπορη να τους ξεπληρώσω. Άραγε με σκέπτεται απόψε ή διασκεδάζει με τους φίλους του; Κατάφερε να σβήσει με ευκολία όλα όσα ζήσαμε μαζί τόσο καιρό ή κι αυτός υποφέρει σιωπηλά πίσω από τη χαμογελαστή μάσκα της υποκρισίας; Έλα, μπάρμαν, άδειασε το ποτήρι και θέλω να ευχηθώ, βάλε άλλο ένα καθώς θα ανάβω το τσιγάρο μου. Σςςς, πάψε να λες τα ίδια, με κουράζεις, ανόητε! Απόψε πίνω για εκείνον, για τον άνδρα της ζωής μου και για τις χαρές που τον υποδέχονται. Όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, αγάπη μου, στην υγειά σου! «Μη στενοχωριέσαι, έτσι είναι η ζωή», μου είπαν οι φίλοι μου και με αγκάλιασαν τυπικά, κρύα, σα να επέστρεφα από ταξίδι. Τους είχα ανάγκη κι όμως κανείς δε με ένιωσε αληθινά, κανείς δεν έκλαψε μαζί μου, αποδεικνύοντάς μου πόσο λάθος επιλογές είχα κάνει στη ζωή μου. Ακόμη κι απόψε, πάλι μόνη μου υποφέρω αργά και βασανιστικά. Όχι, δεν μπορώ και δεν θέλω να τους κρατήσω κακία, δε φταίνε αυτοί για την κατάντια μου. Μόνο που, να, ήθελα να τους έχω εδώ, πλάι μου, να με αγκαλιάσουν και να με παρηγορήσουν. Αντί γι αυτό όμως, κατέληξα σε ένα φτηνό μπαρ, να μεθώ μόνη και να εξιστορώ σε κάποιον άγνωστο αυτά που σαν λεπίδες σκίζουν το κορμί μου. Πονάω, μπάρμαν. Πονάω πολύ, γιατί ξέρω πως κι εκείνος με θέλει όσο κι εγώ, γιατί, που να πάρει ο διάολος, έτρεξε πολύ, με διεκδίκησε και δε θα κατέληγε εδώ αν του έλεγα ναι. Εγώ όμως, όπως πάντα, φέρθηκα κακομαθημένα και τον έδιωξα μακριά. Ήθελα να τρέχει από πίσω μου, να με παρακαλάει. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα προχωρούσε παραπέρα, ότι θα παντρευόταν κάποια άλλη. Ναι, έχεις δίκιο που με βρίζεις, το αξίζω άλλωστε κι αν θυμάσαι το παραδέχτηκα πριν. Είμαι σκύλα! Μια μετανιωμένη, κατεστραμμένη σκύλα, η οποία παλεύει με τον απαίσιο χαρακτήρα της μέσα στις δαιδαλώδεις στοές του εγωισμού. Δεν ξέρω αν προσπαθώ μάταια να δαμάσω την ασχήμια της ψυχής μου, ξέρω όμως ότι προσπαθώ για χάρη του.
 
zoi02   Οι ώρες περνάνε, γίνονται παρελθόν, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω αυτό το αλγεινό συναίσθημα που με σκοτώνει. Η ζήλια χτυπά βαθιά μέσα μου και τσακίζει ακόμη περισσότερο την ψυχή μου. Δεν μπορώ να νικήσω, να τα βάλω με όλα αυτά που κατασπαράζουν τα σωθικά μου. Οι λέξεις δεν έχουν πια δύναμη για να με βοηθήσουν, να εκφράσουν αυτό που με μίσος αγγίζει την ευτυχία μου. Έτσι είναι η ζωή, το ξέρω. Ό,τι δίνεις παίρνεις κι εγώ έδωσα μόνο πόνο. Η λύπη προσπαθεί να με παρηγορήσει χωρίς να το κάνει για καλό. Έτσι απλά, τρυπώνει μέσα μου και ισοπεδώνει τα υπόλοιπα συναισθήματα. Θέλει να με κρατήσει στην αδράνεια για να γίνω έρμαιό της κι εγώ μπαίνω στον πειρασμό να το δεχτώ. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, έχω κι εκείνες τις σκανταλιάρικες αναμνήσεις που με βασανίζουν χωρίς οίκτο. Μου θυμίζουν το χαμόγελό του, εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα του που στόχευε κατευθείαν στην καρδιά μου. Έπειτα μου σερβίρουν τα νόστιμα, γλυκά φιλιά του, τη ζεστή αγκαλιά, μέσα στην οποία ένιωθα ασφάλεια κι ευτυχία. Φτάνει, όχι άλλο! Γύρω μου χορεύουν άσχημα ξωτικά με οργίλα πρόσωπα και με τραβάνε στο βόρβορο της ξευτίλας. Εκεί  - λένε - ανήκω. Κάνει κρύο εκεί, μπάρμαν, δε θέλω να πάω. Όχι, όχι, δεν είμαι τρελή, δεν έχασα τα λογικά μου, αλήθεια σου λέω, να, κοίτα εκείνο το κόκκινο ξωτικό με τα πύρινα μάτια. Χορεύει πάνω από το μπαρ και κάνει άσεμνες χειρονομίες. Σε παρακαλώ, κάνε τα να φύγουν μακριά. Απόψε δε θέλω, δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι μου, θα κάτσω εδώ μαζί σου μέχρι να κλείσεις το μαγαζί κι έπειτα θα πάρω τους δρόμους. Το ποτό θολώνει το μυαλό, ρίχνει τις άμυνες, κατασπαράζει τον εγωισμό και με παρακινεί να πάω να το βρω. Αλήθεια, είναι αργά να τρέξω πλάι του, να τον παρακαλέσω; Μα, τι μου λες, μπάρμαν, τι άσχημες λέξεις χρησιμοποιείς εναντίον μου; Εκείνη! Τι εννοείς εκείνη; Στ’ αλήθεια περιμένεις να νοιαστώ για εκείνη που μου τον παίρνει μέσα από τα χέρια; Τι φταίω εγώ που θέλησε να ντυθεί στα λευκά; Πώς μπορείς και μου ζητάς να μη την πληγώσω; Δε τη γνωρίζω καν και δε θέλω να τη μάθω. Διάολε, γιατί μου το κάνεις τώρα αυτό; Γιατί σπέρνεις ενοχές μέσα μου; Δε θέλησα το κακό της, ούτε να υποφέρει, απλά έχει κάτι που μου ανήκει και το θέλω πίσω για να συνεχίσω να ζω. Άλλωστε, έτσι είναι η ζωή, κερδίζει πάντα ο πιο δυνατός κι εγώ δεν έχω διάθεση για ήττες. Φτάνει, όχι άλλες ήττες στη ζωή μου. Μα, τι λέω η τρελή; Τι άρρωστες σκέψεις κάνω εξευτελίζοντας τις τελευταίες σταγόνες αξιοπρέπειας; Είμαι τόσο μπερδεμένη, τόσο πληγωμένη και υποφέρω από τον αδάμαστο εγωισμό μου. Έλα, βαλε ακόμη ένα ποτό και όλα θα ξεκαθαρίσουν. Νόστιμο το αλκοόλ. Το νιώθω να καίει το λαιμό και να γλιστρά ύπουλα μέσα μου χωρίς δυσκολία. Κάθε γουλιά κι ένα υγρό, αιχμηρό χαστούκι που είναι ικανό να ματώσει καρδιά και ψυχή.
 
zoi03   Με πνίγει τούτη η απαίσια μουσική, μπάρμαν, βάλε κάτι πιο δυνατό για να χορέψω για κείνον. Τελευταία μας βραδιά απόψε, αγάπη μου. Εγώ εδώ, μόνη σε ένα φτηνό μπαρ κι εσύ εκεί, σε ένα χλιδάτο μαγαζί, παρέα με τους φίλους σου. Άραγε γελάς και διασκεδάζεις ή μήπως με σκέπτεσαι και λιώνεις μακριά μου; Γιατί, γιατί το έκανες αυτό ανόητε άνδρα; Γιατί βιάστηκες να παντρευτείς και να φύγεις μακριά μου; Εσένα θέλησες να τιμωρήσεις, εμένα ή μήπως και τους δυο; Αχ και να μπορούσε να γίνει ένα θαύμα, να άνοιγε τούτη η πόρτα και να έμπαινες μέσα, να σκότωνες τον εγωισμό και να φεύγαμε μαζί στο άγνωστο. Όμως αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες του Χόλυγουντ, εδώ είναι η σκληρή πραγματικότητα. Πάψε, μπάρμαν, πάψε ομορφόπαιδο, να μου ζητάς συνέχεια να σταματήσω να πίνω, γιατί στο τέλος θα σου κάνω τη χάρη και θα σταματήσω. Μετά όμως δεν ξέρω αν μπορέσω να συνεχίσω να αναπνέω χωρίς τη βοήθεια του πιοτού, να έχω υψωμένες τις άμυνες. Φοβάμαι μην κάνω καμιά τρέλα, καμιά επιπολαιότητα από αυτές που συνηθίζω να κάνω και βουλιάξω πιο βαθιά στα βδελύγματα της αμαρτίας. Τι μου λες, μπάρμαν; Τι προσπαθείς να καταφέρεις με αυτά τα σκόρπια λόγια που χαϊδεύουν τη μοναξιά μου; Σταμάτα! Πρέπει να φύγω, τώρα, πριν είναι αργά. Όμως, η πυξίδα της λογικής χάλασε κι εγώ έχω ανάγκη από λίγη συντροφιά. Θα περιμένω μέχρι να κλείσεις το μαγαζί κι έπειτα θα δεχτώ την προσφορά σου, θα σε αφήσω να με συνοδέψεις μέχρι το σπίτι μου. Εμπρός, βάλε ακόμη ένα ποτό, το τελευταίο και μετά θα σβήσω τις μηχανές μου. Θέλω να κλάψω δυνατά, να φωνάξω, να ελευθερωθώ από τα δεσμά μου και να ξεπλύνω από επάνω μου όλη τη βρομιά. Τι κάνω, θεέ μου; Εκείνος είναι μακριά, εγώ υποφέρω μέσα σε αυτή τη φυλακή και ο μπάρμαν μου χαϊδεύει τρυφερά το χέρι υπενθυμίζοντάς μου ότι έτσι είναι η ζωή. Αν με ακούς αγάπη μου, έλα, τώρα, σώσε με σε παρακαλώ!
 
John Emmans
 

InspirArt

Facebook Comments