InspirArt

loogoo

αLOVEητος

 
Ανοιχτή επιστολή στο Sir KicksALot
 
alov01
 
   O Alice Einai θεωρείται ο μεγαλύτερος drummer όλων των εποχών. Με το κάργα ανδροπρεπές όνομα που διαβάσατε ξεκίνησε την καριέρα του στην τρυφερή ηλικία των δεκαπέντε και τρία έβδομα (έτσι, όλα σε μονούς χρόνους), παίζοντας τύμπανα στους Nediam Nori, αφγανική cover band των Metallica, η οποία ατύχησε ως προς την επιλογή του ονόματος, με αποτέλεσμα, αφού οι Ταλιμπάν διάβασαν ανάποδα τα γράμματα, να μπουκάρουν στο home studio τους και να αποκεφαλίσουν όλα τα μέλη πλην του Alice. O τελευταίος γλύτωσε, καθώς την επίμαχη στιγμή θυμήθηκε να βιδώσει τον κόπανο στο πετάλι της μπότας, έτσι έσκυψε και το ξίφος πέρασε ξυστά πάνω από την κεφάλα του και βρήκε μετωπικά το πανάκριβο splash επτάιντσο πιατίνι του, έκανε γκελ, εξοστρακίστηκε στην ηλεκτρική σκούπα που ήταν εκεί κοντά, πετάχτηκε στον αέρα και μετά… μία αμερικάνικη μεραρχία έσπασε την πόρτα και σκότωσε τους Ταλιμπάν.
 
alov12
 
   Στη συνέχεια «μετακόμισε» στους looΤ, μπάντα διασκευών των Tool, δυστυχώς όμως το συγκρότημα έφαγε σειρά από μηνύσεις από το Maynard James Keenan, λόγω της απίστευτης εμμονής τους να θεωρούν τους Tool φτηνή απομίμηση των Black Sabbath, κάτι που κατήγγειλε ο Keenan, αφού ο ίδιος, όπως και οι υπόλοιποι στη μπάντα, δέχονται αξιωματικά ότι οι Tool είναι κατ’ ουσίαν μία πανάκριβη απομίμηση των Sabbath. Είναι γνωστό σε όλους μας πως αν οι Sabs είχαν σπουδάσει στο Harvard και πως αν είχαν από δυο-τρία διδακτορικά ο καθένας, θα είχαν γίνει πιο Tool και από τον Πήτερ Ο Tool.
 
alov04
alov02   Μετά από μία επιτυχημένη δωδεκαετία σαν session μουσικός, ο Alice κατέληξε σε κάποιο νοσοκομείο της Ζυρίχης, λόγω ακύρωσης του ήπατος, υπεροξυγόνωσης του εγκεφάλου του πεθερού του και πολλαπλών αγορών μεσσηνιακής ξόβεργας. Λίγο πριν ξεψυχήσει, ο μεγάλος drummer βαφτίστηκε Βρετανός και χρήστηκε ιππότης από την ίδια τη βασίλισσα του Σαβά-Του. Το KicksALot είναι το προσωνύμιο που του «κόλλησε» ο Γιόχαν Κράιφ (Κρόιφ είναι μια βλακεία που σκέφτηκε ο Διακογιάννης, μεταξύ έκτου και έβδομου χικ), ύστερα από μια εκπληκτική σέντρα και ανάποδο ψαλίδι στο εβδομηκοστό πέμπτο λεπτό της δίκης της Νυρεμβέργης. Ο μεγάλος εκδότης, δημοσιογράφος, σκηνοθέτης, δωροθέτης και επιθεωρητής ψυγείων πλοίων Den Einai Alice Alla Diki Mou, γεννημένος στο Τριστάν Ντακούνια και μεγαλωμένος στο Πόρτο Χέλι, έγραψε αυτό το κείμενο (σε) τρία χρόνια και τρία έβδομα (έτσι, όλα σε μονούς χρόνους) μηνών, θέλοντας να αποδώσει μέγιστο φόρο τιμής στην εφορία, μια και τον κυνηγούσε αρκετό καιρό για κάτι αδήλωτα γκι που είχε βάλει πάνω από την πόρτα του τα προηγούμενα Χριστούγεννα. Η επιστολή διασώθηκε από επιδρομή λωβοτομημένων ορνιθόρυγχων και βρίσκεται σήμερα στο Λούβρο, δίπλα στην καντίνα του Τζοκ Όντα, του γνωστού χοντ-ντογκ-οπιού από τη Μούφα Σερρών.

Ντίνος Λούκης, καθηγητής στο ΠάDIO πανεπιστήμιο και επίτιμος Μητσοτάκης, σε περίπτωση που ο τελευταίος κρίνεται ανεπιθύμητος λόγω κατοχής υπερβολικού αριθμού αρχαίων.
 
alov05
 
"Αγαπημένε και αλώβητε ντραμίστα, ομορφόπαιδο της πρωτεύουσας της μουσικής, ελβετικέ σουγιά της σόου μπίζ, καιρό έχουμε να τα πούμε και να ανταλλάξουμε φιλοφρονήσεις. Βλέπεις, σωρεία προβλημάτων επιτέθηκε στη χώρα μας και το μυαλό όλων ήταν στους αιχμάλωτους χάρτινους θεούς. Ποιους αιχμάλωτους χάρτινους θεούς; Τα λεφτά, βρε άνθρωπε, αυτά που ήταν κλειδωμένα στις τράπεζες! Τι ήταν κι αυτό, ρε φίλε, τι ζήσαμε εν έτη 2015; Μεγάλες στιγμές, θα πει κάποιος γνωστός μας, γεμάτες βωμολοχίες και φληναφήματα από ανθρώπους που πολεμούσαν για ένα «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ»… Έβγαλες εσύ συμπέρασμα, ρε γίγαντα, γιατί εγώ ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε σε τούτη τη χώρα. Τέλος πάντων, άστα αυτά, εγώ για άλλο θέλω να σου μιλήσω. Καλοκαίρι! Στο άκουσμα αυτής της λέξης το μυαλό σου πηγαίνει σε θάλασσα, καρπούζι, διακοπές, δροσερά ποτά και γλουτούς (το είπα ευγενικά για να μην πάθει έμφραγμα ο Ζησό – σ.σ. Τανό «Δι Άντμιραλ» Ζησό, θετός γιος του Ζανό Ντάνιας και ιδιοκτήτης της καντίνας του Τζοκ Όντα). Ας τα πάρουμε από την αρχή.
 
alov06
Καθόμουν στο σπίτι παρέα με την οκνηρία κι άκουγα ένα ελεεινό σάουντρακ, που μου πρότεινε ο φίλος Θωμάς. Αλήθεια, θυμάσαι τι είναι τα σάουντρακ; Κάποτε έγραφα γι αυτά κρΗτικές από την Κρήτη, διότι κριτικές από τις άλλες μου είπε κάποιος ότι δεν μπορώ να γράψω. Εσύ που γνωρίζεις κόσμο εκεί χάμω, πρότεινέ μου καμιά καλή σχολή κριτικών για να πάω να σπουδάσω. Όχι τίποτα άλλο, να έχω πτυχίο, ρε αδελφέ, να το τρίβω στις μούρες αυτών που με λοιδορούν χωρίς ουσία. Χε χε, ήτο χιουμοριστική η μνεία στα παλιά καλά χρόνια. Συνεχίζω.

alov08Η ζέστη χτυπούσε αλύπητα το γυμνασμένο (γκούχου, γκούχου – σ.σ. Χριστούλης, παλικάριμ) κορμί μου και η εφίδρωση μου προκαλούσε εκνευρισμό (σε συνεργασία με το ανούσιο σάουντρακ), Πήρα το μαγιό, την υπόληψή μου και μπήκα στο χλιδάτο αυτοκίνητό μου. Δεν πήγαινε άλλο, έπρεπε να βουτήξω στη θάλασσα και να δροσιστώ. Προορισμός λοιπόν η εξωτική Χαλκιδική, με τους αμύθητους θησαυρούς της. Έβαλα στη διαπασών ένα αγαπημένο μου cd του Γιάννη του Γουίλιαμς (ξενέρα σου λέει η παρέα) και γκάζωσα. Πού και με ποιον πήγα, μη ρωτάς. Διακυβεύονται ήδη αρκετά με αυτό το κείμενο, ας μη το κάνουμε πιο δύσκολο απ ότι είναι. Έφτασα στο μεγάλο κωλόμπ... εεε… beachbar και είδα, αδελφέ μου! Πω, τι να περιγράψω και τι να σχολιάσω; Γλουτοί, πολλοί γλουτοί, παρέα με ζουμερές μπάλες, ελαφρώς κρυμμένες πίσω από ένα μικρό κομμάτι ύφασμα.
 
Αναρωτήθηκα… Βρίσκομαι στον παράδεισο ή την κόλαση; Απάντηση καμία, μόνο εκείνος ο οχληρός ρυθμός της καλοκαιρινής μουσικής που έβγαινε από τα τεράστια ηχεία μου φώναζε «Κούλαρε, φίλε, και διασκέδασέ το».
 
alov10
alov11Τα μάτια δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν στο απέραντο γαλάζιο, αλληθώριζαν μπροστά στο υπέροχο θέαμα. Ξέρω τι θα πεις και απαντώ. ΟΧΙ, δεν είμαι λιγούρης, ούτε έχω να πάω καιρό με γυναίκα, όμως αυτό που αντίκρισα εκείνη την ημέρα, δηλαδή τη συσσωρευμένη, χυμώδη/θηλυκή ομορφιά, νομίζω ότι θα έκανε και τον πιο σκληρό άνδρα να λαλήσει. Όσο και να φωνάζεις, όσα και να πληρώσεις, δεν αποκαλύπτω την όαση που ξετρύπωσα εκείνη την ημέρα σε κάποιο από τα τρία ποδάρια της Χαλκιδικής. Της ιερόδουλης, ΣΕ λέω, καρντάσι. Οι γυμνασμένοι κλαρινογαμπροί με τα τατουάζ έτριβαν με αντηλιακό το δερματάκι τους και φλέρταραν με παλιομοδίτικα κομπλιμέντα. Εσείς η νεολαία, φίλε μου ντραμίστα, θαρρώ πως έχετε χάσει την αίγλη του κλασικού, όμορφου φλερτ που χρησιμοποιούσαμε εμείς οι γερόλυκοι. Θύμισε μου να σου κάνω ιδιαίτερα κάποια στιγμή που θα αφήσεις τις μπαγκέτες και θα θελήσεις να πιάσεις τις ρακέτες. Συνεχίζω όμως την αφήγηση της καλοκαιρινής μου περιπέτειας, διότι έχω να πω πολλά σε λίγες μόνο γραμμές αυτού του κειμένου. Ο ήλιος χτυπούσε αλύπητα κι εκείνα τα όμορφα σοκολατί κορμιά, τα οποία γυάλιζαν από το λάδι, μεθούσαν την αρσενικότητά μου. Οι γλουτοί χόρευαν απαλά κάθε φορά που τα πόδια της καλλίγραμμης θεάς προσπερνούσε το ένα το άλλο. Εντύπωση όμως μου προκάλεσαν μερικά ζευγαράκια. Ας σχολιάσω τους διπλανούς μου. Εκείνη φορούσε ένα μαγιό που τα έδειχνε όλα κι εκείνος καμάρωνε που ο κάθε ένας έπαιρνε μάτι την κοπέλα ή τη γυναίκα του. Έπειτα εκείνη ξάπλωνε από πάνω του και μπρος σε ένα γεμάτο από κόσμο κωλόμπ... εεε... beachbar, αντάλλαζαν γλωσσόφιλα και χουφτώματα. Έλεος, ρε παιδιά, έλεος! Ο πριαπισμός πρωταγωνιστούσε με επευφημίες και τα αρσενικά πλάσματα ένιωθαν το ερωτικό κρεσέντο που τους απειλούσε επικίνδυνα. Ώσπου ήρθε να μας πάρει παραγγελία εκείνη η βελούδινη κοπέλα από την Αλεξανδρούπολη. Της πέφτει το tablet από τα χέρια (προφανώς ταράχτηκε που με είδε) και σκύβει να το πάρει. Ω, θεοί! Οι γλουτοί της αντίκρισαν κατάματα το πρόσωπο μου κι εγώ χάθηκα ανάμεσά τους. Πάγωσα την εικόνα στο μυαλό μου και τους χάζευα για ώρες. Τι έγινε στη συνέχεια; Θυμάσαι τι σου είπα; Mη ρωτάς, διακυβεύονται ήδη αρκετά με αυτό το κείμενο, ας μη το κάνουμε πιο δύσκολο απ’ ό,τι είναι.
 
Ιωάννης-Εμμανουήλ Ντεβίλ, αναπληρωτής καθηγητής στο ΠάDIO, ανταγωνιστής του Λούκη (Λουκ) και συγγραφέας του βιβλίου «Σεξ σημαίνει έξι, αν δεν μιλάς και πολύ καλά τα γερμανικά», εκδόσεις Πρίαπος, 1897.
 
alov09
 

InspirArt

Facebook Comments