InspirArt

loogoo

Άκου Μικρέ Ανθρωπάκο...

Iraq-war-civilian-casualties

Ξέρετε τι με ενοχλεί περισσότερο, όχι ο εθελοντισμός σαν ενέργεια τόσο,
όσο ο ίδιος ο εθελοντής.
 
   iraq-civilian-casualtiesΆκου μικρέ ανθρωπάκο… έτσι έλεγαν ένα από τα καλύτερα άρθρα που διάβασα στη ζωή μου πριν αρκετά χρόνια. Έτσι άρχιζε κάθε παράγραφος και θυμάμαι ακόμα πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει, η δηκτικότητα της έκφρασης αυτής. Πώς μπορείς να γράφεις σε Κυριακάτικο φύλλο και να μιλάς με αυτόν τον τρόπο, αναρωτήθηκα από μέσα μου… και σε ποιον απευθύνεται; Σε μας;;; Στους αναγνώστες του;;;

   Αρχίζω να διαβάζω και το κείμενο είναι ένας χείμαρρος προσωπικών θέσεων του σκηνοθέτη – αρθρογράφου και αναφέρεται στους θεατές ενός πολέμου. Βλέπετε ήταν λίγο καιρό μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ. Την πέφτει με χοντρά λόγια σε όλους, σε όσους κάνουν τον καλό Σαμαρείτη τώρα που μια χώρα φλέγεται από βόμβες, τώρα που κτίρια γκρεμίζονται και αφανίζεται ιστορία και πολιτισμός χιλιάδων χρόνων, μιλάω για την αρχαία Βαβυλωνία φυσικά, και εν τέλει κράζει όλους τους εθελοντές που μαζεύουν τρόφιμα και φάρμακα για να τα στείλουν στους πληγέντες.
 
Ποτέ και τίποτα δεν θα συμβεί σε εμάς. Όλα στους άλλους συμβαίνουν…

   homeless5Ξέρετε τι με ενοχλεί περισσότερο, όχι ο εθελοντισμός σαν ενέργεια τόσο, όσο ο ίδιος ο εθελοντής. Κατά τη γνώμη μου δε χρειάζονται φάρμακα και κουβέρτες ούτε τρόφιμα και παιχνίδια τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους ή οι άνθρωποι που έμειναν ανάπηροι σε έναν πόλεμο που δεν προκάλεσαν καν οι ίδιοι. Χρειάζονται εσένα κι εμένα και άλλους, να παλέψουμε για να μη φτάσουμε ποτέ ξανά στο σημείο να συγκεντρώνουμε αγαθά σε ειρηνευτικές αποστολές. Οι λαοί και η ανθρωπότητα έχουν ανάγκη να ενδιαφερθούμε για αυτούς πριν φτάσουμε στο σημείο να τους ελεήσουμε ή να τους συμπονέσουμε. Χρειάζονται εμάς να παλέψουμε ώστε να έχουν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι και με όποιο τρόπο γουστάρουν χωρίς να κινδυνεύουν από κάποιον «ισχυρό» της γης να τους πάρει το κεφάλι. Φτάνει πια με το παραμύθι του καλού Σαμαρείτη, ακόμα και οι ίδιοι οι Εβραίοι το έχουν ξεχάσει. Μόνο εμείς που και που το θυμόμαστε για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, του υπόλοιπου κόσμου. Γιατί την κωλάρα μας την βγάζουμε πάντοτε απ’ έξω. Ποτέ και τίποτα δεν θα συμβεί σε εμάς. Όλα στους άλλους συμβαίνουν…
Cause now more than ever what we need
Is love to replace all the obscene
Something good and something beautiful if only we could see
That now more than ever what we need
Is a little love
   blog-pic2Θυμάμαι πριν δύο χρόνια περίπου, ήμουν στην κηδεία ενός πολύ αγαπημένου και σημαντικού μου φίλου, είχα τόσο πόνο και τόση οργή μέσα μου για ό,τι συνέβει που δεν έδινα βάση  σε τίποτα από όσα ακούγονταν μέσα στην εκκλησία, μέχρι που ένα καμπανάκι ήχησε μέσα στα αυτιά μου… «….και να πιστεύετε στο Θεό, γιατί είδατε τι παθαίνουν οι άπιστοι, στη χώρα αυτή που χάθηκαν τόσες ψυχές, κρίμα δε λέω, αλλά αν πίστευαν στο Θεό, αυτός θα είχε σώσει τα τέκνα του…». Ένιωσα τα μυαλά μου να πονάνε κυριολεκτικά, το κλάμα μου να γίνεται κραυγή και η θλίψη μου θυμός και οργή!!! Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του παπά (!!!!) μετά το μνημόσυνο και αναφερόταν στους ανθρώπους που πέθαναν από την έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου στην Ιαπωνία. Δε μπορεί λέω να άκουσα καλά, δε μπορεί να είπε αυτά που είπε, σίγουρα είναι τρελός, είναι βαρεμένος, είναι κάτι άλλο, οτιδήποτε άλλο εκτός από «άνθρωπος του Θεού». Σε εκείνη την άπιστη χώρα, με τους άπιστους κίτρινους ανθρώπους πέθαναν μωρά, παιδιά, αθώοι άνθρωποι, εργαζόμενοι, ανυποψίαστοι κάτοικοι της περιοχής που κανένας πιθανόν (ευτυχώς) δεν τους δίδαξε το χριστιανισμό και γι’ αυτό άξιζε να πεθάνουν!!!!!!!!! Αυτό μας είπε ο απεσταλμένος του Θεού στη γη, ο πάτερ… και μάλιστα αν ήταν ορθόδοξοι επέμεινε, θα είχαν σωθεί!!!!

   Ωωωωωω τι μεγαλείο!!!! Γιατί όλοι οι πιστοί σώζονται ως εκ θαύματος, και οι εκατοντάδες αυτόχειρες από την απελπισία και την κρίση στην Ελλάδα, μάλλον άπιστοι θα ήταν… και οι Σέρβοι δίπλα μας όταν το 1999 οι Αμερικάνοι ισοπέδωσαν τη χώρα τους, ψέματα έλεγαν ότι είναι χριστιανοί κι έκαναν πανικοβλημένοι το σταυρό τους, την ώρα που έσκαγε η ρουκέτα μέσα στο σπίτι τους ή στο σχολείο τους, κι εμένα ο άνθρωπος μου, που μόλις είχε πεθάνει, μάλλον μπερδεύτηκε και πήγε κι έβγαλε άδειες γάμου για να παντρευτεί στην ενορία της γειτονιάς του, αφού ακριβώς μετά σκοτώθηκε. Όλοι αυτοί άπιστοι θα ήταν. Και τα πεινασμένα παιδιά στα φανάρια άπιστα κι αυτά και «γυφτάκια». Το ίδιο και οι γυναίκες που όταν τις βιάζουν ή τις δέρνουν και φωνάζουν «Παναγιά μου» ή «Θεέ μου σώσε με», κι αυτές άπιστα σκυλιά είναι…
 
Άσε, από τέτοιους Σαμαρείτες χορτάσαμε… φτάνει…
τέτοιους καλούς χριστιανούς ξέρω πολλούς...

   priestnewarticlekaterinaΘα έτρεχα κατά πάνω του με όλη μου τη δύναμη, αν όταν σήκωσα το κεφάλι μου, δεν έβλεπα τη μητέρα του φίλου μου, που ήταν σα χαμένη… σα να έλεγε κι αυτή από μέσα της: «τι μας λες τώρα, εγώ έχασα το παιδί μου». Μόνο τότε έσφιξα τα χέρια μου και βγήκα στο προαύλιο κι άρχισα να βρίζω για να ξεθυμάνω. Πάλι που το σκέφτομαι όμως, ανεβαίνουν οι παλμοί μου!!! Και γίνομαι χειρότερα, όταν σκέφτομαι πως για έναν άλλο άνθρωπο που σέβομαι, που είχε οικογένεια και αξιοπρέπεια, που πάλεψε για πολλά στη ζωή του ώστε να έχουν και οι άλλοι αγαθά, απλά και μόνο επειδή ήταν άθεος, όταν έφυγε από κοντά μας, του κόλλησαν την ταμπέλα «τι περίμενες από αυτόν; αφού δεν πίστευε ούτε στο Θεό, ακόμα κι όταν πέθανε, σα σκυλί τον παράχωσαν, ούτε διαβάστηκε…»

   Μαγκιά του τι έκανε στη ζωή του, αυτός τουλάχιστον πέθανε με το κούτελο καθαρό και την αντίληψη του ακέραια, εσύ τι έχεις να δηλώσεις; Καλός χριστιανός τις Κυριακές που πάει εκκλησία ή κάνει το σταυρό του όταν περνάει έξω από αυτήν; Ότι όταν απέλυσαν το γείτονα σου έτρεξες να συμπαρασταθείς και να του δώσεις φαγητό ή να πληρώσεις το ρεύμα του ή μήπως δεν κλέβεις ούτε εσύ αυτό το πανάθλιο κράτος, ούτε την εφορία, κόβεις αποδείξεις παντού και δεν εκμεταλλεύτηκες ποτέ κανέναν;;;
general header   Sharing-with-loveΆσε, από τέτοιους Σαμαρείτες χορτάσαμε… φτάνει… τέτοιους καλούς χριστιανούς ξέρω πολλούς, όπως και παπάδες που καταχράστηκαν παγκάρια και έκαναν όργια, αφήστε τα κι αυτά στην άκρη. Όπως ξέρω ευτυχώς και ανθρώπους που μπορεί να μην έκαναν ποτέ αγαθοεργία, αλλά την πόρτα τους την είχαν πάντα ανοιχτή για αυτόν που χρειάστηκε βοήθεια, ξέρω κόσμο που έδωσε τα μισά από ότι είχε κάθε φορά, για να τα μοιραστεί με κάποιον που δεν είχε καθόλου, από έναν καφέ μέχρι ένα νοίκι, γνωρίζω κι είμαι ευτυχής, ανθρώπους που η κουβέντα που σου έλεγαν άξιζε πάνω από χίλια ευαγγέλια, επειδή ήταν αγνή και πήγαζε από μέσα τους. Συνάντησα κόσμο που τα «παγκάρια» του όντως τα χάριζε και τα μοίραζε και δεν το ήξερε και κανείς και δεν το παίρναμε και μυρωδιά….

   Και ξέρετε κάτι, άνθρωπο που αγαπάει να μη τον φοβάστε ρε γαμώτο… αλλά να αγαπάει!!!! Να λέει εγώ θα καώ για τον άλλον κι ας μην το ξέρει, όχι να 'χει κάμερες γύρω του και πυροσβεστήρες κι αυτός να αυτοπυρπολείται στη μέση της πλατείας, έτσι το κάνω κι εγώ… άνθρωπο που σε κοιτά και δεν παίρνει τα μάτια του από τα δικά σου όταν σου δίνει κάτι, να χαίρεσαι που τον συνάντησες. Γι’ αυτό, άκου μικρέ ανθρωπάκο, όπως έλεγε ο κ. Νίκος Αντωνάκος, πριν θελήσεις να ελεήσεις από μεγαλοψυχία, κοίτα τη δική σου καμπούρα. Κοίτα την καλά, δες τι ασχήμια κουβαλάς, καθάρισε το μέσα σου κι ύστερα αν νιώθεις επιτέλους λίγο καθαρός, δώσε από αυτό που κράτησες για την πάρτη σου, τα πάμε κι άλλη φορά αυτά… γιατί το πιο άσχημο από όλα τελικά είναι να σε φωνάζουν ανθρωπάκο… Τόσο υποτιμητικό, τόσο λίγο και τόσο φτηνό είναι… τι μένει από τον άνθρωπο αν τον κάνεις ανθρωπάκο;;; Ένα δείγμα του κι αυτό μικρό και λερωμένο….

   Μη συμβιβάζεσαι με τους ανθρωπάκους λοιπόν, να τους αποφεύγεις και να τους φτύνεις, εσύ να θες να είσαι Άνθρωπος… ανθρωπάκο!
 
Κατερίνα Βλαντώνη
art-doesnt-help-people

InspirArt

Facebook Comments