Βιβλία

loogoo

Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο

 
Κατίνα Μέτσιου
Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο
Εκδόσεις Φίλντισι

Λένε πως είμαι ο Θεός μα δεν θυμάμαι τίποτα

   Είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της Κατίνας Μέτσιου, η οποία φιλοξενεί πενήντα ένα ποιήματα και η οποία έχει ήδη βραβευθεί ως ανέκδοτη, στον παγκόσμιο διαγωνισμό Κ. Π. Καβάφης 2018. Ξεκίνησα να διαβάζω και πριν καταλάβω ότι είχα φτάσει στο τέλος… δεν είχα καν ξεκινήσει! Είναι ο τρόπος γραφής τέτοιος που θα κάνετε πολλά μπρος-πίσω στο βιβλίο. Θα διαβάζετε εκείνο το ποίημα, θα κάνετε μία πίσω, γιατί κάτι σας έμεινε από το προηγούμενο, θα πηγαίνετε πάλι στην αρχή, γιατί εκείνο το “Tatã” σας έκανε τρομερή εντύπωση. Τιμά τον τόπο μας και μάλιστα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Από τα πολύ αγαπημένα μου σε τούτο το βιβλίο, όπως και το «Ανάληψης Τύχη», με τις σουρεάλ αναφορές. Οι μηχανόβιοι του Παραδείσου και οι φλόγες που δεν καίνε…

   Σύγχρονος λόγος, εικόνες από διάφορες εποχές, διάχυτη κατήφεια, γεμάτος πεσιμισμός, κατάσταση που διαμορφώνεται από ανθρώπους για ανθρώπους. Η κυρία Μέτσιου γράφει με φωτεινή απελπισία και φωτογραφίζει ψυχές που μαύρισαν γιατί, πολύ απλά, ποτέ δεν θέλησαν να ασπρίσουν. Μαζί της αποβιβαζόμαστε για ένα ταξίδι εντελώς στην κόντρα από κείνο που έκαναν το ξωτικά όταν ήθελαν πλέον να «αποσυρθούν». Ο τίτλος είναι προφητικός άραγε; Το προφανές του αδαούς συντάσσεται με μία δυσμενή ωραιοπάθεια, όντας δυστυχισμένο στο πρώτο σκαλί του βάθρου; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Αυτό που συγκρατώ είναι η αστραφτερή και κοφτερή πένα και τα πλούσια συναισθήματα που η πρώτη εξωτερικεύει.
 
totipota21

   Μία γνωριμία, ένας έπαινος, μία τάση έπαρσης, ίσως και αλαζονείας, κοινά χαρακτηριστικά ανθρώπων που εξακολουθούν να πιστεύουν σε κατηγορίες, κάστες, θεωρίες δύο ταχυτήτων, παιδιά και αποπαίδια. Η Κατίνα Μέτσιου αμύνεται και στη συνέχεια επιτίθεται. Οι λέξεις αποκρούουν και μετά χτυπούν. Η ίδια διαλέγει τα θέματά της και τα παρουσιάζει χωρίς τάσεις ωραιοποίησης. Είναι αυτά που είναι. Όπως η ζωή. Όπως η ζούγκλα. Το λιοντάρι θα το φάει το άμοιρο το ελαφοειδές ή ζευροειδές, αλλά δεν είναι ένοχο για τίποτα. Πρέπει να φάει. Αλλιώς δεν θα μπορέσει να επιβιώσει. Έτσι και η ποίηση της δημιουργού, σε αυτό το μπουκέτο συνθέσεων. Μιλά για τον χαμό, την κακιά στιγμή, σαν να είναι κομμάτια της ζωής. Γιατί είναι! Δεν υπάρχει κάτι πιο καθαρό από αυτό.
Η ποίηση μας αγγίζει ή δεν μας αγγίζει. Όπως τόσα πράγματα στην πορεία μας σαν νοήμονα όντα. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που το έχουν σπουδάσει το αντικείμενο, που έχουν διαβάσει τόνους βιβλία, που έχουν γράψει κατεβατά σελίδων και έχουν τη δυνατότητα να μας μεταφέρουν τη γνώση τους… ή όχι. Η γνώση και η μετάδοσή της είναι μία εντελώς ξεχωριστή κουβέντα. Εγώ θα εστιάσω πάνω στη δουλειά της κυρίας Μέτσιου. Μία δουλειά που θα πρέπει να δείτε, να διαβάσετε και να αφουγκραστείτε και εσείς. Άλλωστε, η ποίηση είναι τέχνη. Πολιτισμός. Σημάδι προόδου. Εμείς.

Κώστας Κούλης
 
Η Κατίνα Μέτσιου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι Οικονομολόγος. Εργάζεται και μένει στην Ακράτα Αχαΐας. Το 2014 εκδόθηκε η ποιητική της συλλογή «Κανείς δεν μίλησε για γιατρειά».
 
metsiou2138 
 

Βιβλία