Βιβλία

loogoo

Το παραμύθι με τα παραμύθια

 
Αιμιλία Πλατή
Το παραμύθι με τα παραμύθια
24 γράμματα

Ήτανε μια φορά μια όμορφη χώρα… μπορεί και να μην ήτανε…

   Το παραμύθι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς μας. Των αναμνήσεών μας, των πρώτων εικόνων, των αρχικών ακουσμάτων. Ίσως κάποιοι από σας να θυμούνται ακόμα και φευγαλέες εικόνες όταν σας νανούριζε η μητέρα σας… Οι ειδικοί έχουν διάφορες λέξεις να χαρακτηρίζουν αυτές τις περιπτώσεις. Εγώ δεν είμαι ειδικός. Εγώ απλά θα χρησιμοποιήσω τα δικά μου βιώματα για να περιγράψω αυτό που ένιωθα. Όταν ήμουν μικρούλης δεν χόρταινα να διαβάζω παραμύθια. Κι εσείς το ίδιο; Μα δεν είναι το αυτονόητο; Ο καλός ιππότης που μεταμφιεζόταν για να συναντήσει την καλή του… Η κακιά μάγισσα που – ευτυχώς – ποτέ δεν κέρδιζε στο τέλος. Ο ταλαιπωρημένος παραγιός που τελικά κέρδιζε την αγάπη της πριγκίπισσας. «Μια νύχτα σαν κι αυτή» οι δράκοι και τα ξωτικά σεργιανούσαν την επιφάνεια και έψαχναν για τη χαμένη τους λάμψη…
 
paramythi122
   Πριν περίπου ένα χρόνο είχαμε φιλοξενήσει την Αιμιλία Πλατή με το βιβλίο της «Ώρα μηδέν». Φέτος επανέρχεται με ένα απόλυτα τρυφερό ανάγνωσμα. Ένα βιβλίο που διηγείται την ιστορία ενός παιδιού και πολλών παιδιών. Την ιστορία ενός παραμυθιού και πολλών παραμυθιών. Ο μικρός Ισμαήλ ζούσε σε μια χώρα με χρώματα και χαμόγελα. Και όταν σηκωνόταν στην τάξη για να πει ένα παραμύθι, δεν ακουγόταν ούτε ανάσα. Όλοι οι συμμαθητές του περιμέναν πώς και πώς να ξεκινήσει να μιλάει για ιστορίες πολύ μακριά από δω και ίσως όχι και τόσο μακριά. Μέχρι που ήλθε ο πόλεμος. Και οι πράσινοι δράκοι πάτησαν την πατρίδα του. Και ο μικρός Ισμαήλ δεν ξαναείπε παραμύθια. Και ο μικρός Ισμαήλ δεν ξαναμίλησε…

   Μέχρι που αναγκάστηκε να πάει να κλειστεί σε ένα καταφύγιο. Κι εκεί οι ανάσες έγιναν πνιχτές. Κι εκεί οι σιωπές έγιναν εκκωφαντικές. Και ο φόβος φώλιαζε και δεν έφευγε. Τότε ο μικρός Ισμαήλ έσπασε τη σιωπή του. Είπε το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια. Και η κατάσταση στο καταφύγιο άλλαξε μορφή. Έγινε κάτι άλλο. Από τις σχισμές των τοίχων ξεχύθηκαν ακτίνες φωτός. Το καταφύγιο άλλαξε και κείνο μορφή. Μεταμορφώθηκε σε ένα καράβι που πήρε μαζί του το μικρό Ισμαήλ και την οικογένειά του. Το καράβι δεν έφτασε ποτέ εκεί που πήγαινε. Βούλιαξε και όσοι σώθηκαν βρέθηκαν σε ένα νησί. Και σε εκείνο το νησί έμεναν ήδη άλλοι άνθρωποι. Οι οποίοι «άλλοι άνθρωποι» δεν είχαν και πολλή σχέση με εκείνους που βρέθηκαν στο νησί τους. Τώρα θα ρωτήσετε «Όχι πολλή σχέση πέρα από το ότι ΟΛΟΙ είναι άνθρωποι»; Συμφωνώ μαζί σας. Αλλά εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε μια ευκολία. Αυτή του να τα κάνουμε ΟΛΑ δύσκολα.
 
paramythi123

   Έτσι λοιπόν, όταν ήλθε καιρός να πάνε τα παιδιά σχολείο, τέθηκε ένα ζήτημα. Τα παιδία που μόλις είχαν φτάσει στο νησί μάλλον δεν θα έπρεπε να πάνε σχολείο. Γιατί μπορεί να κουβαλούσαν αρρώστιες. Γιατί δεν ήξεραν τη γλώσσα. Γιατί, γιατί, γιατί… Μέχρι που η δασκάλα σκέφτηκε να πει κάθε παιδί από ένα παραμύθι. Να διοργανώσει μια γιορτή παραμυθιού. Και η γιορτή έγινε. Και τα παιδιά που μόλις είχαν φτάσει στο νησί περίμεναν εκείνον να μιλήσει. Το μικρό Ισμαήλ… Ο μικρούλης σηκώθηκε και ξεκίνησε να λέει μια ιστορία. Μια ιστορία για έναν άλλο μικρούλη. Που ζούσε σε μια χώρα με χρώματα και χαμόγελα…

   Συγκινήθηκα πολύ. Παρά πολύ. Η Αιμιλία Πλατή αναφέρεται σε μια εντελώς πραγματική κατάσταση, περιγράφει γλαφυρότατα μια πραγματικότητα που έχουμε ακούσει και δει άπειρες φορές και μέσα από αυτή παρελαύνουν παραμύθια. Ο Πινόκιο, Η Χιονάτη… Ο μικρός Ισμαήλ είναι το μέσον. Ο τρόπος, η γέφυρα, για να περάσουμε στην άλλη όχθη και να δούμε τι συνέβη στα παιδιά που χάνουν τις πατρίδες τους. Η συγγραφέας πέρασε πολύ καιρό με προσφυγόπουλα, που ζωγράφιζαν και αφηγούνταν. Το παραμυθάκι που θα κρατήσετε στα χέρια σας είναι το ίδιο σε τέσσερις γλώσσες. Ελληνικά, αγγλικά, φαρσί και αραβικά. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει στην καρδιά και το μυαλό. Και θα είναι καλό να του μιλήσουν πίσω η καρδιά και το μυαλό.
 

   Εξαιρετική περίπτωση… Μήπως θα ήταν καλό να το στηρίξουμε όλοι αυτό το ομορφάκι; Για να έχουμε μόνο το «Ήτανε μια φορά» και να ξεφορτωθούμε για πάντα το «Μπορεί και να μην ήτανε»…

Κώστας Κούλης
Αιμιλία Πλατή (ψευδώνυμο). Γεννήθηκα στη Βόρεια Ελλάδα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Είχα την τύχη να ταξιδέψω σε πολλά μέρη της γης. Σπούδασα την μεγάλη επιστήμη της Φύσης αλλά βρήκα σκοπό ζωής στις λέξεις, στη Λογοτεχνία.
Πιστεύω στη δύναμη που έχουν τα βιβλία να αλλάζουν τον κόσμο. Πιστεύω ότι τα βιβλία μπορούν να προσφέρουν. Πιστεύω στην μόρφωση και στους νέους ανθρώπους.
 
paramythi126
 
Το δεύτερο βιβλίο μου είναι ένα παιδικό παραμύθι, λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Αφορά στα παιδιά που χάνουν την πατρίδα τους εξαιτίας του πολέμου και που αναζητούν μια καλύτερη ζωή αλλού. Τα παιδιά - πρόσφυγες.
Όλη την χρονιά που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να ζήσω από πολύ κοντά τα παιδιά αυτά, καθώς έκανα story telling, έλεγα παραμύθι σε δύο δομές προσφύγων στην Αθήνα. Μέσα από το βίωμα αυτό, εμπνεύστηκα την ιστορία. Στο τέλος της αφήγησης τα παιδιά ζωγράφισαν μαζί μου τα παραμύθια που είχα διηγηθεί και μάλιστα οι ζωγραφιές τους θα αποτελέσουν την εικονογράφηση του βιβλίου (έχω την σχετική άδεια από τους γονείς).
Το παραμύθι είναι γραμμένο στα ελληνικά και μεταφρασμένο στα αγγλικά και στις γλώσσες των παιδιών, τα φαρσί και στα αραβικά. Θα είναι ένα παραμύθι πολύγλωσσο.
Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι ένα σκίτσο με μολύβι από ένα κωφάλαλο προσφυγόπουλο που δεν μιλούσε και μόνο σκίτσαρε. Το μόνο που έκανε ήταν να σκιτσάρει. Πιστεύω πως θα ήθελε πολύ να δει το σκίτσο του σε ένα βιβλίο. Για τον λόγο αυτό το επέλεξα για εξώφυλλο.
Οι πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν για να στηρίξουν εκπαιδευτικά προγράμματα σε παιδιά πρόσφυγες μέσα σε δομές που υποστηρίζουν πρόσφυγες (ενισχυτική διδασκαλία ελληνικών και αγγλικών, μουσική, θέατρο, παραμύθι καθώς και τις πρώτες ανάγκες στους χώρους στέγασης (ιματιοθήκη, ρουχισμός, φάρμακα και τρόφιμα) καθώς και την ΜΚΟ refugeesgr (Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων και Μεταναστών).
 

Βιβλία

Facebook Comments