Βιβλία

loogoo

Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας – Η ψυχοκόρη

 
Χρύσα Λυκούδη
Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας – Η ψυχοκόρη
Εκδόσεις Ωκεανός

   Η Χρύσα Λυκουδη υπογράφει το πρώτο της πόνημα με τις εκδόσεις Ωκεανός. Μια ιστορία που όποιος Έλληνας την διαβάσει θα γυρίσει πίσω στα χρόνια της ταπεινής Ελλάδας, που τη μάστιζαν η πείνα και οι κακουχίες. Ειδικά μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Μας περιγράφει μέσα από την ιστορία της τις ανείπωτες καταστάσεις που ζούσαν οι οικογένειες σε εκείνες τις δεκαετίες.

   Η Πέρσα, στα είκοσι οκτώ της χρόνια, μένει χήρα με δυο παιδιά. Όλα τα μάτια επάνω της… Χήρα σε τόσο μικρή ηλικία; Βουίζει το χωριό από τον χαμό του άντρα του σπιτιού. Η συγγραφέας περιγράφει την κατάσταση αυτή με πολύ αληθινές εικόνες, κάπου μας αναφέρει ότι ήταν ένα αντικείμενο υπό παρακολούθηση. Δεν είχε ζωή και η φτώχια τη χτυπούσε από όλες τις μεριές. Ο αγώνας της για επιβίωση γίνεται κόμπος στον λαιμό της.
 
ladonas21

   Αποφασίζει να δώσει τη μια κόρη της σαν ψυχοκόρη στον εξάδελφό της, που ζει στο βουνό, κοντά στον ποταμό Λάδωνα.

   Οι δραματικές σκηνές που περιγράφει η συγγραφέας σκίζουν τα σωθικά του αναγνώστη. Είναι καταστάσεις που πια τις διαβάζουμε μόνο στα βιβλία, ενώ έχουν αποκοπεί χιλιάδες παιδιά από τις οικογένειες τους λόγω έλλειψης πόρων των οικογενειών. Η Αιμιλία, η κόρη της Πέρσας - που- χάνει την ευκαιρία να μεγαλώσει δίπλα στην οικογένειά της, αφήνεται στα χέρια του Στέλιου και της Άννας. Στα πενήντα τέσσερα χρόνια της, φτασμένη χειρούργος ογκολόγος, καλείται να χειρουργήσει την ίδια της τη μητέρα.

   Ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής της. Όχι μόνο γιατί η περίπτωση της Πέρσας είναι δύσκολη, αλλά και γιατί θα πρέπει να δώσει τόπο στον θυμό που νιώθει για εκείνη. Τη δικάζει χρόνια για την πράξη της να την δώσει ψυχοκόρη! Ένα γιατί σαν ίσκιος πλανάται επάνω από κάθε όνειρο, κάθε προσδοκία της Αιμιλίας. Άραγε πώς θα καταλήξουν μάνα και κόρη σε μια τόσο δύσκολη στιγμή;

   Είναι ένα βιβλίο που δεν επιτρέπει τον αναγνώστη να το αφήσει από τα χέρια του. Μας ταξιδεύει σε δύσκολες εποχές. Στις εποχές που η καρδιά του γονιού έπρεπε να δείχνει πέτρινη απέναντι στο σπλάχνο που αποχωρίζεται. Εξηγήσεις δεν μπορούσαν να δοθούν. Γιατί, πολύ απλά, εξηγήσεις δεν υπήρχαν. Ήταν ίσως οι πιο θολές εποχές της Ελλάδος. Πολλά παιδιά δόθηκαν σε συγγενείς, γνωρίζοντας ποιοι είναι οι γονείς τους - αυτό ήταν το πραγματικό αγκάθι σε όλη εκείνη την διαδικασία.
 
lykoudi21
   Η Αιμιλία αλλά και η Πέρσα έχουν να μας διδάξουν πολλά, σε ένα πόνημα γραμμένο με πένα «ματωμένη» από γεγονότα που χώρισαν πολλές οικογένειες. Αξίζει να το διαβάσετε.

   Μαθαίνοντας ότι είναι η πρώτη δουλειά της συγγραφέως, αναθάρρησα. Είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο και είμαι σίγουρη ότι έχει να μας δώσει πολλά ακόμα.

Κατερίνα Κονίτσα - Σωπύλη
 
 
Λυκούδη Χρύσα
Γεννήθηκα στα Καραμεσηνέικα, χωριό κοντά στην Πάτρα και Δημοτικό Σχολείο πήγα στη Λυκούρια Καλαβρύτων από όπου κατάγεται η μητέρα μου. Τη Λυκούρια, τη θεωρώ ιδιαίτερη πατρίδα μου γιατί από εκεί ξεκινούν οι καθαρές μνήμες μου και οι πρώτες όμορφες εμπειρίες μου. Πέρα από τη φυσική ομορφιά της, την κάνει μοναδική η πηγή του λατρευτού μου ποταμού Λάδωνα! Τη χρονιά που πήγα, το 1962, το ποτάμι στέρεψε για αρκετές μέρες. Το γεγονός αυτό –που συγκλόνισε τότε τη ζωή όλων μας–, στάθηκε αιτία να διαμορφωθεί το μονοπάτι που ακολούθησα για την ιστορία μου.
Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας. Η Ψυχοκόρη είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα.
Από τα εφηβικά μου χρόνια ασχολιόμουν με τη συγγραφή ποιημάτων και διηγημάτων που έχουν μείνει στο συρτάρι μου να μου θυμίζουν τους προβληματισμούς μου, τα όνειρά μου, την αγάπη μου για τη φύση, τα ζώα και τους ανθρώπους. Αφουγκραζόμουν και παρατηρούσα τα πάντα, κι έπλεκα με τη φαντασία μου δικές μου ιστορίες.
Όταν ήταν μικρά τα παιδιά μου αντί για παραμύθια τους έλεγα τις περίεργες ιστορίες που έζησα ή άκουσα, κυρίως στη Λυκούρια κι όταν μεγάλωσαν μου επαναλάμβαναν ότι όλα αυτά τους είχαν εντυπωσιάσει και με παρότρυναν να τα γράψω σ’ ένα βιβλίο. Έτσι γεννήθηκε αυτό το μυθιστόρημα που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, αλλά μυθοπλασία επηρεασμένη από τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μου με ψήγματα πραγματικών γεγονότων και χαρακτήρων που συνάντησα σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου.
Τα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια ήταν στην Κάτω Αχαΐα. Το 1970 εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς στην Πάτρα όπου ολοκλήρωσα τις γυμνασιακές μου σπουδές στο Γ΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Στη συνέχεια φοίτησα στην ιδιωτική Σχολή Διοίκησης και Λογιστικής στην Πάτρα. Το 1977 διορίστηκα ως Ε.Τ.Ε.Π στο Εργαστήριο των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών, ενώ πια έχω συνταξιοδοτηθεί.
 

Βιβλία