Βιβλία

Ψυχοπλάνης Φαινόμενα

 
Ψυχοπλάνης Φαινόμενα
Εκδόσεις Rising Star
 
   Ψυχοπλάνος… Εξαιρετικά εύηχη και ενδιαφέρουσα λέξη… Τι είναι λοιπόν ο ψυχοπλάνος και τι εστί ψυχοπλάνη σαν τέχνη; Όπως διαβάζω στην εισαγωγή του βιβλίου, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι κατέχουν μία τέχνη ο καθείς (συγγραφή, ζωγραφική, τραγούδι, υποκριτική κτλ.), την οποία την κατέχουν όμως τόσο καλά, που όταν την «εφαρμόζουν», τότε μετατρέπονται σε μικρούς θεούς! Μπορούν να κάνουν να ξεπηδήσουν λέξεις από τα χαρτιά και να ζωντανέψουν εικόνες και οι στίχοι, όταν εκφέρονται, να κάνουν καλό ή κακό στους συνανθρώπους τους. Στο εν λόγω βιβλίο έχουμε να κάνουμε με μια σειρά από διηγήματα από ένα υπέροχο μπουκέτο συγγραφέων. Ο κάθε ένας από αυτούς τους συγγραφείς καταπιάνεται με ένα ψυχοπλάνο και αφηγείται συγκεκριμένο κομμάτι της ιστορίας του. Η θεματολογία είναι σκοτεινή, ώρες-ώρες φτάνει και σε splatter σημεία, έτσι για να θυμηθούμε και κάτι από «Τα βιβλία του αίματος». Αυτό που παρατήρησα διαβάζοντας είναι πως όσο και μακάβρια να είναι τα εξιστορούμενα, όσο και μαύρα και σκότεινα να φαίνονται τα περιστατικά, δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς στην τεχνική γραφής όλων αυτών των παιδιών.
 
psychoplani
   Ο τρόπος είναι ο πλέον κατάλληλος. Η ροή είναι συνεχής και μάλιστα καλπάζουσα, η διήγηση ίπταται και ο διαβάζων παραδίδεται από την πρώτη στιγμή σε ήρωες – ή μάλλον αντί-ήρωες – γκροτέσκους και «κακούς», οι οποίοι χαρίζουν μαύρη λάμψη στην πλοκή.

mpelaouris   Το διάβασα μέσα σε δυο μέρες. Είναι έτσι γραμμένο που πραγματικά το ρουφάς. Δεν ξέρω αν ήταν πιο μεγάλη η ένταση των περιγραφών ή η τρελή προσμονή αλλαγής σελίδας. Θα ήταν μέγιστη παράλειψη να μην αναφέρουμε τους συγγραφείς που συμμετέχουν. Όλους! Μας χάρισαν λοιπόν τις λέξεις και τα συναισθήματά τους οι Χρύσα Μπαχά, Γιώργος Γυφτάκης, Γιώργος Αγγελίδης, Francine Queen, John Crabs, Σωκράτης Σιδέρης, Γιώργος Μπελαούρης. Ο Γιώργος μάλιστα είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε την ανθολογία αυτή, μαζεύοντας και σταχυολογώντας.

   Η ψυχοπλάνη καταγράφεται ως «ανωμαλία» στα μάτια των υπολοίπων, στην ουσία όμως πρόκειται για κάτι που όλοι μας, μα όλοι μας, θα ευχόμαστε να έχουμε, αρκεί να μπορούμε να τη «χρησιμοποιήσουμε» όπως πρέπει. Δεν έχω ιδέα αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, έχω όμως την καλύτερη και πληρέστερη ιδέα για το ύφος και την τέχνη των συγγραφέων. Είναι όλοι τους μοναδικοί σε αυτό που κάνουν. Το γράψιμο έρχεται με κλιμακώσεις, οι ιστορίες ποτίζουν το αίμα μας, οι αφηγήσεις οδηγούν ακόμα και στην ανατριχίλα. Είναι – εννοείται – ιστορίες για μεγάλους και είμαι σίγουρος πως θα εκτιμήσετε το τάλαντο των παιδιών που φιλοξενούνται στο βιβλίο. Οι περιγραφές είναι τόσο λεπτομερείς που θα νιώσετε πως παίζετε και σεις σ’ αυτές τις ζοφερές ιστορίες.

   Θα περιμένω και δεύτερη ανθολογία. Ελπίζω να μου έλθει κάτι σύντομα. Μέχρι τότε… Πολλά μπράβο και καλή συνέχεια στα παιδιά!

Κώστας Κούλης
 

Βιβλία

Facebook Comments