Βιβλία

Η πολυθρόνα

 
Μαρία Σταυροπούλου
Η πολυθρόνα
Εκδόσεις Λυκόφως

   «Εν τέλει, δεν ήξερες αν όντως αυτές σου οι σκέψεις ήταν αποτέλεσμα της δικής σου αγωνίας και του φόβου σου απέναντι στο θάνατο ή ήταν αποτέλεσμα των ενοχών που ένιωθες μιας και είχες εγκαταλείψει τη μητέρα σου. Αναπάντητα βασανιστικά ερωτήματα. Χαοτικές σκέψεις που σε βύθιζαν στα τάρταρα. Βούλιαζες και έψαχνες ένα χέρι να σε βγάλει στην επιφάνεια και να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με οξυγόνο. Τίνος το χέρι όμως; Μήπως το δικό της; Αυτή πέθανε, μην το ξεχνάς».
 
polythrona01

   Ένα πολύ μικρό κομμάτι από το βιβλίο, που είναι όμως ικανό να σας βάλει στο κλίμα του δίχως κόπο και πολυλογία. Το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Σταυροπούλου υπό την σκέπη των εκδόσεων Λυκόφως φέρει τίτλο «Η πολυθρόνα» και μιλάει για τη σχέση ενός ανθρώπου με τη μητέρα του και εν συνεχεία με την πολυθρόνα του. Σας φαίνεται αστείο; Αν το διαβάσετε θα καταλάβετε ότι μόνο αστείο δεν είναι. Κι αν βγάζει λίγο γέλιο, θα είναι ειρωνικό. Ή απλά μαύρο! Διότι το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία ενός ανθρώπου, ο οποίος είναι δυναστευμένος από τη μητέρα του από τη στιγμή που γεννιέται και όταν έρχεται η ώρα του «απογαλακτισμού» του ψάχνει μονίμως για άλλους δυνάστες που θα την αντικαταστήσουν. Ένα αέναο παιχνίδι καταστροφής που δεν έχει νικητή. Έχει όμως πλοκή, μυστήριο και εν τέλει αλλαγή ρόλων.

   Ένας άνθρωπος καταλήγει απάνθρωπος μόνο και μόνο από αντίδραση. Ένας άνθρωπος που κουβαλά μέσα του την καταπίεση των παιδικών του χρόνων, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν έχει νιώσει χαρά, που ποτέ δεν επέτρεψε στα συναισθήματά του να εκδηλωθούν, μεταμορφώνεται σε τέρας. Οι πληγές, οι φόβοι και τα απωθημένα χορεύουν μέσα του. Κι εκείνος, για να επουλώσει τις πληγές του, κάθεται αναπαυτικά στην αγαπημένη του πολυθρόνα και ξεσπά ανελέητα στα θύματά του.

Μπορεί θύτης και θύμα να συνυπάρξουν στο ίδιο σώμα;
Για πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει και τους δυο ρόλους;

   Αυτά τα ερωτήματα δεν ξέρω αν τα απάντα η Μαρία Σταυροπούλου, η οποία στις 207 σελίδες του βιβλίου της μας απευθύνεται σε δεύτερο πρόσωπο με τρόπο ευθύ και επιθετικό. Ξέρω όμως ότι μας κάνει να αναρωτηθούμε για πολλά πράγματα. Μιλάει για τη βασική ανθρώπινη σχέση, αυτή της μάνας με το γιο και την τοποθετεί σε μια διάσταση που δεν «αρέσει» να εξετάζεται. Για το πώς μπορεί το παιδί να επηρεαστεί αρνητικά από τη μητέρα του, σε βαθμό που να καθορίσει την ίδια του τη ζωή. Μιλάει για αδιέξοδα, για εμμονές, για μίσος και ζήλια. Και όλα καταλήγουν να έχουν σχέση με μία πολυθρόνα, και μία καρέκλα.
 
stavropoulou01

   Όλα στο τέλος βγάζουν νόημα, πιστέψτε με. Φτάνει να έχετε την υπομονή να το διαβάσετε, καθώς ο τρόπος που είναι γραμμένο είναι σαν να σε χτυπάνε συνεχόμενα στο πρόσωπο με δύναμη. Άρα ξεχνάμε τους αναγνώστες που αναζητούν κάτι ελαφρό και πρόσχαρο. Οι υπόλοιποι τολμήστε το. Για καλύτερη ανάγνωση δε, καθίστε αναπαυτικά σε μια… πολυθρόνα!

Νάσος Κονίτσας
 
Η Μαρία Σταυροπούλου είναι ένας άνθρωπος που ήρθε τυχαία σ’ αυτόν τον κόσμο κάνοντας φασαρία. Από πολύ μικρή αφουγκραζόταν τους ανθρώπους. Αγαπούσε το σκοτάδι της ψυχής τους και τους βοηθούσε. Όλο αυτό εν τέλει έγινε επάγγελμα (κοινωνική λειτουργός). Ένα επάγγελμα που την γεμίζει με πολύτιμα δώρα και εμπειρίες. Έψαχνε, ψάχνει και θα ψάχνει ανθρώπους. Πιστοί σύντροφοι της ζωής της ήταν πάντα ένα στυλό και ένα χαρτί. Πιστεύει ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα μας και μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, αρκεί να το θέλουμε.
 

Βιβλία

Facebook Comments