Βιβλία

Κραυγές στην παγωμένη λίμνη

 
Παύλος Ανδριάς
Κραυγές στην παγωμένη λίμνη
Εκδόσεις Ίαμβος

   «Ο φόβος καθαρίζει την ψυχή, δάσκαλε. Είναι ο μόνος που σε κάνει να ανακαλύψεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου. Είναι ο μόνος που σε κάνει δυνατό. Αν φοβάσαι, σημαίνει ότι ξέρεις τι γίνεται γύρω σου, από τί κινδυνεύεις. Πάλεψε λοιπόν σαν δάσκαλος, μάθε και στους άλλους πώς πρέπει να παλεύουν τους φόβους τους. Μια προσευχή, σου δίνει δύναμη και κουράγιο και όχι όπλο για να πολεμήσεις καθετί που σε φοβίζει»…
 
kravges1922
 
   Ο δάσκαλος άκουγε τον παπά-Μανώλη με περισσή προσοχή. Είχαν άλλωστε συμβεί τόσα πολλά τον τελευταίο καιρό στο χωριό τους. Το Βρυσάκι… ένα μαγευτικό χωριό του Λακωνικού κόλπου, που οι Θεοί του Ολύμπου είχαν επιλέξει ως επίγειο Παράδεισο, με τα παγωμένα θαυματουργά νερά του να τραβούν σαν μαγνήτης τους ξένους, αλλά να μην μπορούν να γιατρέψουν τα πάθη των ντόπιων. Ο Αγγελής, ο Κωνσταντής, η Ευγενία, ο Λουκάς, ο Γιωργής, η Πετρούλα, καθημερινοί άνθρωποι με πάθη κι αδυναμίες, μπλεγμένοι σε μια ιστορία γεμάτη πόνο, δολοπλοκίες, μίσος. Όλα είχαν αρχίσει με τον ερχομό της Ευγενίας ως νύφης, με τη Μεγάλη Μάνα να προφητεύει ότι φέρνει μαζί της την καταστροφή. Ή μήπως είχαν αρχίσει όλα πολύ πιο πριν;

   Αρχές του 20ου αιώνα στην ελληνική επαρχία… η ζωή ήταν σκληρή. Τα προξενιά που γινόντουσαν μεταξύ πλουσίων οικογενειών ώστε να ισχυροποιηθούν περισσότερο ήταν κανόνας. Ο έρωτας των ανθρώπων περνούσε σε δεύτερη μοίρα. Κι όταν τολμούσαν να αψηφήσουν τις προσταγές και να ακολουθήσουν την καρδιά τους ή να περπατήσουν στο δρόμο που τους χάραξαν, αλλά το μυαλό τους να ανήκει αλλού, η τιμωρία που ακολουθούσε ήταν σκληρή. Απ’ την οικογένεια, την κοινωνία, την ίδια τη ζωή. Ζωή που από μόνη της ήταν σκληρή, αν αναλογιστούμε τα μέσα που υπήρχαν την περίοδο εκείνη και τα ήθη που επικρατούσαν.

   Ο Παύλος Ανδριάς μεταφέρει αυτό το κλίμα με αμεσότητα. Γράφει απλά και καθαρά, αλλά επ’ ουδενί απλοϊκά. Ο πόνος, η δυστυχία και η οργή αναβλύζουν από το βιβλίο του με περισσή ευκολία, όπως τα παγωμένα νερά του καταρράκτη του χωριού. Όταν του ζητήσαμε να περιγράψει το βιβλίο με μια πρόταση, η απάντησή του ήταν «Κραυγή σε όσα μας πληγώνουν την ψυχή». Αν ψάχνετε λοιπόν να διαβάσετε μια ανάλαφρη νουβέλα, ένα χαριτωμένο μυθιστόρημα, έχετε επιλέξει λάθος βιβλίο. Διότι οι «Κραυγές στην παγωμένη λίμνη» είναι ένα φιλμ νουάρ χωρίς το ερωτικό στοιχείο. Μια ταινία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου και νιώθεις το κρύο στις ψυχές των πρωταγωνιστών. Εύκολα αυτοί ζωντανεύουν μπροστά σου, δημιουργώντας σου την αίσθηση (όχι απαραίτητα ευχάριστη, είναι η αλήθεια) ότι θα μπορούσαν να είναι φίλοι, συγγενείς ή ακόμα και ο ίδιος ο εαυτός σου. Ακολουθείς κι εσύ βήμα βήμα τις εξελίξεις μέσα απ’ τα σκοτεινά σοκάκια, τα ξύλινα μισάνοιχτα παράθυρα, τα παγωμένα νερά της λίμνης. Οργίζεσαι (εγώ τουλάχιστον το ένιωσα) και θες να συμμετάσχεις στην ιστορία, ώστε να επέλθει η κάθαρση, η λύτρωση. Στο τέλος, είσαι μάλλον ικανοποιημένος απ’ την εξέλιξη των πραγμάτων, διότι δεν υπάρχουν πολλές εκπλήξεις. Όχι στο τέλος τουλάχιστον… Τρία τραγούδια που συνοδεύουν το βιβλίο, προσπαθούν να ισορροπήσουν την οργή που αναβλύζει απ’ αυτό, ηρεμώντας για λίγο τα πνεύματα. Αλλά μόνο για λίγο.
 
Νάσος Κονίτσας
 
 
Ο Παύλος Ανδριάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πλάτανο της Αρχαίας Ολυμπίας και κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε δομή και τεχνική σεναρίου και δημοσιογραφία. Αυτό είναι το όγδοο βιβλίο του, καθώς έχουν προηγηθεί τα «Όταν το τρένο φεύγει…», εκδ. Βιβλιοεκδοτική(1998), «Άντε και… σας πίστεψα» (2008), «Επίδομα απιστίας» (2009), «Στη δίνη των Ένοχων χρησμών» (2011), «Τα μανταλωμένα παραθύρια» (2013), «Οι ξυπόλητοι κομπάρσοι» (2014) και «Άννα» (2015), όλα υπό τη σκέπη του εκδοτικού οίκου Ίαμβος. Τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και από το 2016 Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος του Ομίλου για την UNESCO ΤΛΕΕ (Τεχνών, Λόγου και Επιστημών ΕΛλάδος). Με την ιδιότητα του δημοσιογράφου υπογράφει το http://aylogyrosnews.blogspot.gr και αρθρογραφεί στα ilialive.gr και στο «Books and writers”.
 
andrias1901
 
ΥΓ: ακόμα δεν έχω καταλάβει πως βρέθηκα σε αυτή την παρέα και τί ακριβώς κάνω. Το σίγουρο είναι ότι το διασκεδάζω. Αν τα αισθήματα είναι αμοιβαία , θα τα λέμε συχνότερα. Οφείλω να ευχαριστήσω όμως τον Κώστα για την «φιλοξενία». Ως καλός μουσαφίρης, τα ποτά θα τα φέρω εγώ…
 

Facebook Comments

Βιβλία