= Καλύτερα να σ’ έλεγαν Λισσάβω
Βιβλία

loogoo

Καλύτερα να σ’ έλεγαν Λισσάβω

 
Σοφία Δημοπούλου
Καλύτερα να σ’ έλεγαν Λισσάβω
Εκδόσεις Ψυχογιός

   Ρουμλούκι Ημαθίας. Ο τόπος των Ρωμιών. Ρωμότοπος, Γραικοχώρια. Από τα βουνά ως τον Βάλτο κι απ’ τον Λουδία ως τον Αλιάκμονα και ακόμα-ακόμα τον Αξιό. Τόπος που λευτερώθηκε το 1912. Έναν χρόνο νωρίτερα θα γνωριστούν εκεί δυο παιδιά. Ο Νάσιος και η Λισσάβω. Και θα μπλέξουν. Και εκεί που ήταν ανελεύθεροι, θα περάσουν απέναντι, στη λευτεριά. Η γη της επαγγελίας δεν είναι όμως εχέγγυο της σχέσης. Το Λισσάβω θα γίνει Λίζα. Πάνε όλα να τελειώσουν; Πάνε όλα να ξαναγεννηθούν;

   Σε παρουσίαση προηγούμενου βιβλίου της κυρίας Δημοπούλου είχαμε γράψει πως η πένα της γεννά. Και δίπλα σε εκείνη την προτασούλα είχαμε προσθέσει μία λέξη. Τελεία! Τι άλλο περισσότερο να γράψω δηλαδή; Όταν έχω μπροστά μου ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, γεμάτο εικόνες όμως, που διαβάζονται, ξαναδιαβάζονται και συνθέτουν ένα ανάγνωσμα με ανθισμένα χιλιόλεξα, τότε πλέον παύει αυτό εδώ το άρθρο να είναι παρουσίαση και γίνεται χαλί. Χαλί να το πατήσει η συγγραφέας, χαλί για να πατήσουν οι λέξεις, οι ημιπερίοδοι και οι περίοδοι, οι παράγραφοι και τα κεφάλαια.
 
kalyteralissavo22

   Άλλοτε τρέχει η ιστορία. Άλλοτε πατά τον συμπλέκτη και εξαφανίζεται στις γωνιές του Ελληνότοπου, στα χωριά που κάηκαν στα 1823, στα κενά ανάμεσα στα πλέθρα των αιώνων. Μπόλικα φεγγάρια μετά, αυτή η ιστορία κινείται με ρυθμό, με ύφος και μπαρόκ διάθεση, όντας ένας εντεκάσημος σκοπός, με τη Λισσάβω να σέρνει τον χορό και τον Νάσιο να σκέφτεται… Απ’ τα Ρουγκάτσια στο Σεργιάνι, από τις θέλησες, τις πράξεις, στα όνειρα, στους εφιάλτες, στο κατσούλι που δεν γίνεται να υποβιβαστεί, αφού εκφράζει τον λαό, αφού είναι συνώνυμο της υπερηφάνειας του. Η κυρία Δημοπούλου παίρνει τους δύο ήρωες και τους κάνει τόσο φθαρτούς, που αυτή η ίδια η φθαρτότητά τους είναι το κλειδί για την αθανασία τους. Φυλακή; Και λοιπόν; Ένα μάτσο τοίχοι δεν είναι; Κι αν οι τοίχοι δεν έχουν τύχη, έχει από την άλλη η ζωή. Ελπίδα τη λένε και ο Νάσιος θα την κάνει ζο κι αλέτρι του. Κι αν άλλαξαν τα πράγματα, τούτος εδώ θα τα ξαναλλάξει. Το μυστικό το κατέχει. Μόνο εκείνος.

   Η επόμενη σελίδα είναι πάντα βασανιστικότερη της προηγούμενης. Μα εδώ όλα πήγαιναν καλά. Τι στράβωσε τώρα; Αυτό που μάλλον θα ξαναστραβώσει σύντομα. Η Λίζα δεν είναι πια εκείνη που ήταν. Τι χάλια που ακούγονται οι μινόρε μελωδίες όταν τις παίζεις ματζόρε. Σαν να τις παρωδείς. Ο Νάσιος μένει πιστός στις κλίμακές του. Η Λισσάβω είναι πάντα εκείνη που ήταν. Ακόμα και μ’ αυτό το καινούργιο όνομα, το σκυλίσιο. «Λίζα; Τι Λίζα, μωρέ; Σκύλα είναι»; Η γιαγιά μου η Αλισσάβω ποτέ δεν τα κατάλαβε «αυτά τα μοντέρνα». Θα συνέπασχε σίγουρα με τον Νάσιο. Καλύτερα να την έλεγαν την ηρωίδα Λισσάβω. Ας ήταν και ράφτρα, που λέει και το τραγούδι. Η συγγραφέας πλάθει μία ιστορία που θα μπορούσε άνετα να γίνει τραγούδι. Έτσι κι αλλιώς, από τραγούδι εμπνεύστηκε.
 
dimopoulou22

   Είχαμε ρωτήσει τη δημιουργό, σε συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει πριν λίγα χρόνια, για το πώς και από πού αντλεί την έμπνευσή της για τα βιβλία της. Η απάντηση ήταν άμεση και εκείνη που με λαχτάρα περιμέναμε. «Η ιδέα μπορεί να προκύψει από οπουδήποτε». Ο καλλιτέχνης εμπνέεται από παντού. Η κυρία Δημοπούλου δείχνει με αυτό το βιβλίο της πως η έμπνευση ήταν ένα τσικ στο ρολόι, δείχνει επίσης όμως ότι η προεργασία, η εργασία και το φινίρισμα είναι αποτέλεσμα σκληρής και συνεχούς δουλειάς. Της ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο τούτο δω. Και να ανεμίζει το κατσούλι υπερήφανα. Παντού Ρωμότοπος. Παντού Ελληνότοπος.

Κώστας Κούλης

Buy the book HERE! 

Η Σοφία Δημοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, η καταγωγή της όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό πόλεων και κτιρίων. Εργάστηκε ως μηχανικός στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και ασκεί το επάγγελμά της ως σήμερα. Παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή και την ποίηση και παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής, έχοντας ολοκληρώσει το πρόγραμμα «Δημιουργική ανάγνωση και γραφή της πεζογραφίας» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει γράψει άλλα πέντε μυθιστορήματα: Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει (2012), Άλμα θα πει ψυχή (2013), Σε σωστή ώρα νυχτώνει (2014), Η ζωή απέναντι (2016), Πώς Υφαίνεται ο Χρόνος (2019), ενώ διηγήματά της έχουν κατά καιρούς συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, ηλεκτρονικά μέσα (themachine.gr, fractalart.gr, diastixo.gr) και σε εφημερίδες. Περισσότερες πληροφορίες για την ίδια θα βρείτε στην προσωπική της ιστοσελίδα:
www.sophiadimopoulou.gr
 
Joomla Social by OrdaSoft!

Βιβλία