Βιβλία

loogoo

Ανατολική περίπολος

 
Νίκος Σουβατζής
Ανατολική περίπολος
Εκδόσεις Ηδυέπεια

Ο δικός μου Χριστός ακόμα περιμένει την Ανάσταση

   Ο Νίκος Σουβατζής κυκλοφορεί τη δεύτερη συλλογή ποιημάτων του. Στο ενεργητικό του έχει επίσης μία συλλογή διηγημάτων. Σε αυτό το βιβλίο διαβάζουμε για τη δυστοπία της σύγχρονης εποχής. Και όχι μόνο. Το πεσιμιστικό περιεχόμενο και οι νύξεις για μία ακόμα πιο σκοτεινή εποχή μελλοντικά, είναι έκδηλα της ποιητικής απεικόνισης που επιχειρεί ο δημιουργός. Μέσα από μία ελεύθερη γραφή και μία ακόμα πιο ελεύθερη σκέψη, ο κύριος Σουβατζής αναφέρεται σε όλα αυτά που μας φυλακίζουν κατά καιρούς, με εμφατική παραπομπή στην εποχή της πανδημίας, η οποία φροντίζει να σκοτώσει τον πολιτισμό με περισσή ευλάβεια.
anatolikiperipolos2158
   H μοναξιά, ο πόνος, η σιωπή, η απογοήτευση, η αχτίδα που μαυρόσβησε… «Οι νύχτες μας μεγάλωσαν, οι αναπνοές μας λιγόστεψαν». Η προσωπική επαφή δοκιμάζεται, τα μέσα ενημέρωσης προσυπογράφουν όλες τις εντολές του Μεγάλου Αδελφού. Η πένα του ποιητή χτυπά χωρίς προειδοποίηση. «Σαν επεισόδιο που δεν ήθελα να δω»… Ο γκρίζος ορίζοντας καταλαμβάνει όλο τον χώρο. Ο Σουβατζής είναι ρεαλιστής, ζωγραφίζει μεν σε μαύρο καμβά, ξέρει όμως ότι το μαύρο είναι το νέο μαύρο και φοριέται πολύ, έτσι κι αλλιώς. Περνάω τα ποιήματα ένα προς ένα και αισθάνομαι τις κατραπακιές. Κάθε ποίημα και χαστούκι, κάθε σελίδα και σφίξιμο στην καρδιά.

   «Μισό καρπούζι, δυο αγχωμένα μπάνια»… Πόσες φορές δεν κλαφτήκαμε για το φτωχό καλοκαίρι μας; Φτάναμε στα μέσα Ιουλίου και δεν είχαμε καν πάρει χαμπάρι. Τα ποιήματα του Νίκου δεν έχουν γραφτεί για να χαϊδέψουν αυτιά. Το αντίθετο ακριβώς. Έχουν δημιουργηθεί για να προβληματίσουν. Για να ενοχλήσουν. Για να σπείρουν και να θερίσουν σκέψη. Ο τρόπος γραφής ακολουθεί την ανθρώπινη βούληση. Τι είναι αυτό που μας συμβαίνει; Γιατί μας συμβαίνει; Τι είναι αυτό που δεν αντέχουμε με τίποτα; Γιατί δεν το αντέχουμε;

Πατρίδα μου είναι εκεί που οι άνθρωποι κυνηγούν το ουράνιο τόξο,
Πατρίδα μου είναι εκεί που δεν φοβάμαι το αύριο

   Και επειδή ο ποιητής δεν αρέσκεται μόνο σε πεσιμιστικές αναφορές και εικόνες απελπισίας, βάλει και με φως. Θυμίζει πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε φύσει και θέσει αισιόδοξα πλάσματα. Ακόμα κι όταν όλα πάνε προς άλλη κατεύθυνση. Στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε. Το ποσοστό επιτυχίας πάλι… Αυτό μπορεί να μην είναι και τόσο στο χέρι μας. Σημασία όμως πρωταρχική έχει η προσπάθεια.
 
souvatzis2169
   Είναι μια συλλογή ποιημάτων που θα απασχολήσει πολύ τον εγκέφαλό σας. Θα σας ενοχλήσει, θα σας κάνει να αισθανθείτε άβολα, θα σας κάνει ίσως να πάρετε τηλέφωνο έναν φίλο και να πείτε για αυτά που μόλις διαβάσατε. Είναι το ζιζάνιο που θα σας κάνει να θελήσετε να ψεκάσετε το δέντρο, αφού διαπιστώνετε πως στην ουσία το δέντρο είναι το ζιζάνιο. Ο γιαλός είναι πραγματικά στραβός και αυτό το βιβλίο δεν ντρέπεται να το δείξει.

   «Και όσο αναπνέουμε, τίποτα δεν έχει τελειώσει». Τίποτα απολύτως όμως. Ο κόσμος έχει τη δύναμη. Εμείς έχουμε τη δύναμη. Ο κύριος Σουβατζής πήρε έναν τοίχο απελπισίας, τον έβαψε δυστοπί κλειστό και στη συνέχεια του έριξε μερικές ευθείες ματιές. Βούτηξε το πινέλο του στον ουρανό και έφτιαξε δυο-τρεις τρύπες Στον αυτό τοίχο. Και του ξανάριξε μερικές ευθείες ματιές. Πολύ καλύτερα. Πολύ καλύτερα!

Κώστας Κούλης
 
 
Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1977. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως συντάκτης σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, στα γαλλικά και στα αγγλικά και έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Αναχώρηση» και μια ποιητική συλλογή με τίτλο «Χειμερινή ισημερία».
 

Βιβλία