Βιβλία

loogoo

Αφιερωμένο στον γιο μου

 
John Emmans
Αφιερωμένο στον γιο μου
Εκδόσεις Γράφημα
 
   Ο πατέρας κι ο γιος… Εκείνος που άρχισε, αυτός που θα συνεχίσει… Χωρίς το οιδιπόδειο να παρεισφρέει. Χωρίς παραφυάδες. Αγάπη υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα. Ο πατέρας το λατρεύει το παιδί του. Τι κι αν είναι αγόρι; Τι κι αν δεν είναι κόρη, η οποία θα τον έχει για πάντα στην καρδιά της σαν τον άντρα της ζωής της; Ο γιος είναι ο διάδοχος. Εδώ δεν χωρούν κόντρες και παραστάσεις για ένα ρόλο, που εμμονικά πάνε να χωθούν εκεί που τηρούνται οι κρατήσεις. Ή μήπως χωρούν;
 
afieromeno
   Δικηγόρος ο μπαμπάς. Επιτυχημένος συγγραφέας τώρα πια. Πλήρης ημερών και ευτυχής – κατά τα άλλα. Δικηγόρος και ο γιος. Εξαιρετικά πετυχημένος κι αυτός. Νέος, ωραίος, με όμορφη σύζυγο και ακόμα πιο όμορφα παιδιά. Στο κλειδί της ευλογίας το κούρδισμα και οι απέξω ζηλεύουν και θέτουν εαυτούς θιασώτες της όλης μεγαλειώδους καρτ-ποστάλ. Μέσα από τις κουΐντες όμως… το θέαμα πτωχό. Θέματα εκατέρωθεν, γράμματα και ανέκδοτα βιβλία και αφηγήσεις που έχουν να κάνουν με ένα βασικό ερώτημα. «Με αγάπησες ποτέ»; Ερώτημα που μάλλον απαντάται με άλλο ερώτημα. «Θα μάθεις ποτέ άραγε το πόσο πολύ σ’ αγάπησα»; Κάπως έτσι κινείται ο τροχός. Κάπως έτσι έρχεται το επόμενο φεγγάρι…

   Ο John Emmans είναι πάνω απ’ όλα αγαπημένος φίλος. Ξέρω ότι με αυτό που μόλις έγραψα κάποιοι χαμογελούν με εκείνο το «Τώρα θα υμνήσει… αφού είναι φίλοι κιόλας» μειδίαμα, το οποίο μάλλον υποτιμά τη νοημοσύνη τους. Μήπως θα προτιμούσαν να μην το έγραφα και να προχωρούσα στην «αδέκαστη» παρουσίαση του βιβλίου, ενώ πολύς κόσμος γνωρίζει ότι με το John έχουμε συνεργαστεί ουκ ολίγες φορές; Τους αφήνω να το σκεφτούν και προχωρώ στην ουσία. Από πάντα έδειχνε πως μπορούσε να τιθασεύσει την πένα και να βάλει τις σκέψεις του σε τέτοια σειρά, που το να γράψει βιβλίο ήταν απλά θέμα χρόνου. Ο τρόπος που θέτει τα μοτίβα των εξελίξεων, τα flash back και οι παραθετικές στράτες, οι περιγραφές… Ακόμα και οι ερωτικές σκηνές! Όλα παρουσιάζονται με κινηματογραφικό ρυθμό, με «εικόνες», με στερεοφωνική γραφή. Ο Γιάννης ανοίγει την ιστορία, διαλέγει τα επιμέρους κλαδιά και τα μπολιάζει, παρουσιάζοντας ένα θαυμαστό βιβλίο.
 
johnemmans19

   Ο νεαρός δικηγόρος τρώει στο πατρικό του. Αγκαλιάζει τη μητέρα του. Καλεί στο τηλέφωνο την εν διαστάσει γυναίκα του… Ρίχνει μια ματιά στο ανέκδοτο δημιούργημα του πατέρα του… Φλερτάρει και σκέπτεται μερικές ζωές μπροστά… Κι από δίπλα του φύονται διάφορα υπέροχα τραγούδια από μερικές υπέροχες μπάντες. Οι δρόμοι, τα σοκάκια, τα πάρκα… «Το ξέρεις ότι κόβομαι, όμως δεν ματώνω ποτέ»! Δεν είναι απλά ένας βασιλιάς των ονείρων, είναι ένας άνθρωπος με ερωτήματα για το αύριο και απορίες για το χθες, είναι ένας πατέρας που αγαπά τα παιδιά του σαν το αλάτι της γης και που θα ήθελε πολύ να μάθει τι αισθανόταν για τον ίδιο ο πατέρας του. Οι σελίδες κυλούν τόσο γρήγορα, όμως η προσμονή το κάνει να φαίνεται τόσο βασανιστικό… Είναι ένα βιβλίο που απλά το καταβροχθίζεις. Είναι ένας ανθισμένος κήπος που καταφέρνει να κάνει και τις ψυχές που εντρυφούν σε εκείνον να ανθίσουν. Όσο για το αν ο πατέρας αγαπά το γιο… Υπάρχει ένας στίχος του Αφεντικού που εδώ έρχεται και δένει ιδανικά. «Ο Θεός να συγχωρέσει εκείνον που αμφιβάλει για κάτι για το οποίο θα έπρεπε να είναι βέβαιος»… Καλοτάξιδο, Γιάννο!

Κώστας Κούλης
 

Βιβλία

Facebook Comments