Βιβλία

loogoo

Οι 40 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο μου

 
Μαριέττα Αυγερινού Βαμβακά
Οι 40 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο μου
Εκδόσεις Φίλντισι

   Μια φορά κι έναν καιρό ΔΕΝ ήταν ο κορωνοϊός. Και η συγγραφέας ξεκινά την ιστορία της. Ένας άνθρωπος που έχει υπηρετήσει τη δημοσιογραφία πολλά χρόνια. Που γράφει βιβλία εδώ και πολλά χρόνια. Και που αποφάσισε να γράψει μία ιστορία για την εγγονή της. Μόνο που αυτή η ιστορία… ΔΕΝ είναι φανταστική!

   Η καραντίνα της στερεί το εγγόνι της. Μια αγκαλιά μακριά κι όμως η αγκαλιά δεν ανοίγει όσο πρέπει. Και το skype υποκαθιστά ανάσες, μυρωδιές, ζεστασιά… Ναι, καλά… Στην ερώτηση, απόλυτα φυσιολογικά, αν η γιαγιά θα άντεχε μια καραντίνα στην ηλικία της εγγόνας της, η νόνα ταξίδεψε μέχρι το χειμώνα του 1945. Σε μια εποχή που χρειάστηκε να μείνει κλειδωμένη για σαράντα μέρες. Τρεις ντουζίνες και κάτι φεγγάρια. Σε ένα σπίτι μέσα. Τότε δεν υπήρχε πανδημία. Δεν υπήρχε το πρόβλημα της επαφής που μπορεί να οδηγούσε επικίνδυνες καταστάσεις. Τότε υπήρχε ο εμφύλιος… Και η επαφή οδηγούσε στο θάνατο, σε βασανιστήρια και θάνατο, σε απομόνωση και θάνατο.
 
40meres20
   Δέκα χρονών κοριτσάκι ήταν και οι γονείς της τη μάζεψαν, εκείνη και τον αδελφό της και τους πήγαν σε ένα μεγάλο σπίτι, στο οποίο έμεναν η γιαγιά της και ένα τσούρμο κόσμος ακόμα. Τριάντα τέσσερα άτομα σε ένα τεράστιο τρίπατο. Και έξω από το σπίτι η κυκλοφορία είχε διακοπεί. Είχε απαγορευτεί. Και έξω από το σπίτι κυκλοφορούσαν σφαίρες, άνθρωποι με όπλα και ο φόβος, παρέα με το θάνατο. Και μερικές φορές οι απ’ έξω ζαχάρωναν να έλθουν μέσα. Έστω και για λίγο.

   Θαυμάσια η αφήγηση μέσα από τα μάτια της μικρούλας – τότε – και γιαγιάς – τώρα. Η κυρία Αυγερινού αφηγείται ιστορίες από το παρελθόν της και καταφέρνει να γυρίσει πίσω στο χρόνο. Καταφέρνει να κάνει το διακτινιστή να δουλέψει. Καταφέρνει να κάνει εμάς να συγκινηθούμε. Με όπλο την τρομερή ευχέρειά της με την πένα, με τη δύναμη που της δίνει η γραφή της, καταφέρνει και μεταφέρει ολοζώντανα ένα σκηνικό εβδομήντα πέντε χρόνια πίσω. Όλα είναι σχηματισμένα και χρωματισμένα και η απλή – ελέω αφήγησης παιδιού – γραφή συνδέεται άμεσα με το κοριτσάκι που έζησε στην κόλαση για περίπου ενάμιση μήνα. Η συγγραφέας έχει τον ολοδικό της τρόπο να περιγράψει, οι σελίδες διαβάζονται σαν νεράκι και έχω την αίσθηση πως ένα παιδί και ένας ενήλικας θα διάβαζαν με την ίδια ταχύτητα, την ίδια αγωνία και την ίδια απόλαυση. Είναι και χάρισμα όλο αυτό και είμαι ευτυχής που τυχαίνει σε βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου.
 
avgerinou20   Πέρα από την ιστορία, που δεν αφήνει περιθώρια για unhappy end και πολύ καλά κάνει, έχουμε τη δυνατότητα, σαν σύγχρονοι άνθρωποι, να σκεφτούμε έξω από το κουτί, όπως λένε οι ξένοι. Ο ιός, η πανδημία, οι «συνθήκες πολέμου», όπως κάποιοι τις βαφτίζουν και από την άλλη ο πραγματικός πόλεμος, που ευτυχώς η γενιά μου δεν έζησε, που ευτυχώς μεγάλο μέρος της γενιάς του πατέρα μου δεν έζησε και που ευτυχώς δεν ζούμε μέχρι σήμερα. Και μπορεί να υφίστανται καταστάσεις με οικονομικής φύσης πολέμους, τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δεν έχει σχέση με την αρρώστια και τη φρίκη ενός εμφυλίου. Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, θα ήταν αστείο άλλωστε. Ο πόλεμος ανάμεσα σε αδέλφια και συμπατριώτες είναι με μια λέξη χάος. Γνήσιο, κατάμαυρο και χωρίς όρια…

   Διαβάστε, ξαναδιαβάστε, μην διστάσετε να το αφηγηθείτε σε παιδιά. Δεν είναι τρομακτικό, δεν αποσβολώνει. Έχει φροντίσει η δημιουργός γι’ αυτό. Αυτό που κάνει είναι να μορφώνει. Να μάθει το παιδί πόσο απαίσιο πράγμα είναι ο πόλεμος. Να μάθετε και σεις πόσο απαίσιο είναι να ξεχνάμε το αυτονόητο. Και στο τέλος της ημέρας… Να εκτιμήσουμε την υγεία μας και να φροντίσουμε να μην την ακουμπήσει καν ο ιός. Μέχρι να τον εξαφανίσουμε, όπως τόσες και τόσες πανδημίες μέχρι σήμερα.

Κώστας Κούλης

Η Μαριέττα Αυγερινού γεννήθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε εφτά χρόνια στην εφημερίδα "Η Βραδυνή", στη γυναικεία στήλη γενικού ενδιαφέροντος της "Κας Άλφα". Τον ίδιο καιρό, δημοσιεύονταν διηγήματά της στη Φιλολογική Βραδυνή.
Από το 1986 έως και το 1989, στη "Βραδυνή" και στη "Βραδυνή της Κυριακής", στα πλαίσια του Ελεύθερου Ρεπορτάζ, δημοσιεύονται άρθρα της κοινωνικού ενδιαφέροντος: Φεμινισμός - Κακοποιημένη γυναίκα - Οικολογία - Παιδί-εφηβεία.
Την ίδια περίοδο κρατά τη στήλη "Ελλάδα είναι κι αυτά", απ' την οποία προβάλλονται κυρίως προβλήματα της επαρχίας. Παράλληλα και μέχρι το 1980, συνεργάζεται στο ραδιόφωνο (Ε.Ι.Ρ.) όπου γράφει τις εκπομπές: "Η ώρα της Αγρότισσας" (1957-1960), "Νοσταλγίες-Αναμνήσεις" (1957-1960). Από το 1963 έως το 1980 γράφει τις παιδικές εκπομπές: "Κοντά στη μανούλα" - παραμύθια για παιδιά προσχολικής ηλικίας, "Κόκκινη Κλωστή δεμένη..." - θεατροποιημένα δικά της παραμύθια, "Θεατρικά έργα για μεγάλα παιδιά". Στο χώρο του παιδικού βιβλίου, εμφανίζεται με την "Τιμωρία της σφήκας" (εκδόσεις Κέδρος 1979). Ακολουθούν: "Η Κατερίνα η αντι-σταχτοπούτα" (εκδόσεις Αιχμή 1980) και "Ο φυλακισμένος που... κλαίει" (εκδόσεις Α.Σ.Ε.).
 

Βιβλία