Βιβλία

Για Μια Xούφτα Βινύλια

vinylia book

Για Μια χούφτα Βινύλια
Συγγραφέας : Χίλντα Παπαδημητρίου
Εκδόσεις : ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

   Το πρώτο αυτό συγγραφικό πόνημα της Χίλντας Παπαδημητρίου έχει όλα όσα αγάπησε στη ζωή της, τα βινύλια, τη ροκ μουσική, τον ιδιότροπο κόσμο των δισκάδικων και τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να καταγράψει τόσο καλά μια φανταστική ιστορία αν αυτή δεν είχε κάτι το βιογραφικό…

   Η συγγραφέας έχει υπάρξει ιδιοκτήτρια δισκάδικου στην Ν.Σμύρνη, μιας επιχείρησης που ΄κληρονόμησε΄ από τον πατέρα της και συνέχισε να λειτουργεί με πολύ αγάπη για περίπου 20 χρόνια. Έχει μεγαλώσει ανάμεσα σε χιλιάδες βινύλια και μικρομόρια σκόνης πάνω σε αυτά, ενώ μετέπειτα ξεκίνησε το μεταφραστικό της έργο, μεταξύ άλλων, σε βιβλία του Nick Hornby, του Jonathan Coe, του Leonard Cohen και αυτοβιογραφίες, όπως αυτές του Bob Dylan και της Agatha Christie, καθώς και δυο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash.

   Το «Για μια χούφτα βινύλια» είναι μια αστυνομική ιστορία εξιχνίασης της δολοφονίας (ή σειρά εγκληματικών πράξεων στη συνέχεια) του συλλέκτη βινυλίων Σταμάτη Παυλίδη. Την διαλεύκανση της ανθρωποκτονίας αναλαμβάνει ο αστυνόμος Χάρης (Χαρίδημος) Νικολόπουλος, που καμία σχέση έχει με τους ήρωες Πουαρό και την μις Μαρπλ ή τον Έλερι Κουίν, παρά μόνο να τους διαβάζει ανελλιπώς από μικρός στα βιβλία τσέπης που αγόραζε. Όλες οι υποψίες στρέφονται στον περίγυρο του θύματος που δεν είναι άλλος από τον ιδιοκτήτη του δισκάδικου «Rip it Up» κάπου τοποθετημένο μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου (που σα να μοιάζει με το «Rock n’ Roll Circus» στην οδό Σίνα) και κάποιους πελάτες του που ούτως ή άλλως δηλώνουν και φίλοι μεταξύ τους! Έτσι ο Φώντας, ιδιοκτήτης του δισκάδικου, εκτός από τα προσωπικά του προβλήματα  που εντοπίζονται στον διακαή πόθο του με την πρώην γυναίκα του Σόνια και την αδελφή της Τατιάνα (νυν υπάλληλο του δισκάδικου), έχει ν’ αντιμετωπίσει και την υποψίες του ‘βαρύγλυκου’, πλην επίμονου, αστυνομικού.

«Το γλυκό βιολί της Σκάρλετ Ριβέρα γέμισε το δωμάτιο και ο Μιχάλης ένιωσε τα κέφια του να στρώνουν. Ωραία μουσική –ό,τι κι αν έσουρνε στον Ντίλαν, αυτό δε μπορούσε να μην το παραδεχτεί-, δυνατή ρακή, ένα νόστιμο ραβανί, που μοσχοβολούσε πορτοκάλι και μια γοητευτική γυναίκα καθισμένη απέναντί του, κι ας ήταν μπατσίνα»

   Στην αρχή η υπόθεση μοιάζει να είναι μια κλασική εξυγίανση εγκλήματος και μάλιστα από ένα άπειρο αστυνομικό, μπούλη, μαμάκια που μέχρι πρότινος αρκούνταν στην δουλειά γραφείου και δειπνούσε με τη μητέρα του τρώγοντας γιουβαρλάκια. Όμως τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο όταν την μία δολοφονία έπεται ο θάνατος δεύτερου συλλέκτη βινυλίων σε τροχαίο δυστύχημα. Δε φτάνει που η υπόθεση φαίνεται στον Χάρη κάπως περίεργη, έχει να αντιμετωπίσει τον οικογενειακό περίγυρο, καθώς εμπλέκονται οι ξαδέλφες του Σόνια και Τατιάνα, ενώ οι ανασφάλειες του για το μαλθακό του χαρακτήρα του δεν έχουν τέλος (Είμαι ο άνθρωπος Που Δεν Του Συμβαίνει Ποτέ Τίποτα).

   Πρωταγωνιστής σε αυτές τις 382 σελίδες, η μουσικοφιλία, ενώ όπως εκμυστηρεύθηκε η συγγραφέας σε μια πρόσφατη παρουσίαση αυτής της δουλειάς, το βιβλίο ξεκίνησε να γράφεται όταν έμαθε για το κλείσιμο του ιστορικού δισκάδικου της Θεσσαλονίκης Rollin Under (παραμονή Χριστουγέννων 2009).

   Όλοι οι ήρωες ακούνε μουσική, άλλοι περισσότερο (βλ. Φώντα, Τατιάνα, Παυλίδης ο δολοφονηθέντας) κι άλλοι λιγότερο (αστυνόμος Χάρης, αστυνομικός Μαρίτα). Ακόμη και ο Χάρης που αδυνατούσε να κατανοήσει τον φετιχισμό με τους δίσκους, άκουγε φανατικά μόνο Beatles (Words are flying out like endless rain into a paper cup/ They slither while they pass/ They slip away across the universe. Αυτό ακριβώς ένιωθε ότι κι αν σήμαινε). Οι περιγραφές τους για τις αγαπημένες τους μουσικές, για τους δίσκους που αγγίζουν και τα εξώφυλλα που χαϊδεύουν με λαγνεία αγγίζουν τον πρώτο διδάξαντα Nick Hornby, που έχει δώσει ένα βιωματικό μυθιστόρημα για να μιλήσει για το πάθος του με τα βινύλια. Έτσι και η συγγραφέας με εμφανή την νοσταλγία πετάει τις ατάκες της για την μουσική, τραγούδια της δεκαετίας του ‘70-‘80, στίχους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, περιγραφές για την συμπεριφορά ενός λάτρη βινυλίου, ροκάδες με παρατσούκλια και μηχανές, γλώσσα αργκό, σπόντες για τους σύγχρονους ακροατές που ακούνε μουσική σε pc και mp3 αρχεία και παράπονα για τις ανύπαρκτες ραδιοφωνικές εκπομπές στα fm (…ακόμη και ο Πετρίδης χάλασε και βάζει Μαντόνα και Μάικλ Τζάκσον).

   Ολόκληρη η αστυνομική ιστορία εξελίσσεται γύρω από ένα σάουντρακ με τη μουσική των: Beatles, Bob Dylan, Tears For Fears, The Police, Johnny Cash, Bruce Springsteen, Fine Young Cannibals, Kate Bush, Queen, Leonard Cohen, Clash, Neil Young, Travis, Franz Ferdinad, Fall, κ.ά. Έτσι, ακόμη κι αν δεν είσαι φανατικός συλλέκτης βινυλίων, θα ζηλέψεις λίγο από το πάθος του Φώντα και τον φίλων του, που ξημεροβραδιάζονται πάνω σ’ ένα πικάπ, φυλάγουν απείραχτα τα βινύλια με τη ζελατίνα για να μην τα χαλάσουν, ξοδεύουν τα Σαββατοκύριακά τους σε αρμένικες επισκέψεις σε δισκάδικα και τακτοποιούν με τάση παστρικοθοδώρας όλα τα δισκάκια αρχειοθετώντας τα σε ράφια και ηλεκτρονικά αρχεία. Αυτό είναι πάθος, δεν είναι παίξε- γέλασε…

   Μα ακόμη, η συγγραφική τέχνη της Παπαδημητρίου εντοπίζεται στο να δημιουργεί αντισυμβατικούς χαρακτήρες (αστυνομικός μαμάκιας υπάρχει;), παθιασμένους φετιχιστές (Φώντας και λοιποί μουσικόφιλοι), εναλλακτικές γκόμενες (Σόνια, Τατιάνα) και κορίτσια για σπίτι (αστυνομικίνα Μαρίτα) (πολύ καλή για να είναι αληθινή!). Αν και προσωπικά, παρόλο τις περιγραφές, βρήκα τον χοντρούλη αστυνόμο Χαρίδημο -παρά τον πεσιμισμό του- πολύ συγκροτημένο, με αυτογνωσία, ενίοτε ψαρωτικό στην διεξαγωγή της έρευνας και στο τέλος να παίρνει τη ζωή στα χέρια του χωρίς κανένα φόβο. Σε αντίθεση με την σιγανοπαπαδιά Τατιάνα και την εναλλακτική αδελφής, τη Σόνια, που με δικαιολογία την συναισθηματική τους ευαισθησία το βάζουνε πάντα στα πόδια, αρνούμενες να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση, όλοι οι ήρωες σου φαίνονται οικείοι και ίσως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία -όσοι προλάβανε κάποια ιστορικά δισκάδικα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη- να έχουν να θυμηθούν παρόμοιες καταστάσεις.

   Η γραφή της Παπαδημητρίου είναι πολύ απλή κι αυτό κάνει το κείμενο ακόμη πιο βατό και ευκολοδιάβαστο. Ενώ αν δεν είσαι φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας, δεν ανησυχείς για την πολυπλοκότητα της ιστορίας, καθώς η μουσική μπορεί να ηχήσει νοητά στ΄ αυτιά σου και να φτάσεις στη λύση του μυστηρίου, πριν ακόμη να δεις τη βελόνα του πικάπ να ανυψώνεται σιωπηρά…

   Μου άρεσαν πολύ οι χρονικές εναλλαγές των αφηγήσεων – σχεδόν κινηματογραφικές- από πρόσωπο σε πρόσωπο κι από χρονιά σε χρονιά, καθώς και η αφήγηση του ημερολογίου της Τατιάνας. Δυο στοιχεία που δείχνουν την μεταμοντέρνα μυθιστορηματική δομή του βιβλίου και τον συγγραφικό χαρακτήρα της Παπαδημητρίου.

   Επίσης, πολύ θετικό είναι οριοθέτηση της ιστορίας στο αστικό τοπίο της Αθήνας με τις αναφορές που γίνονται σε δρόμους, γειτονιές, ακόμη και ονόματα καταστημάτων, ταβερνών. Έτσι ο αναγνώστης προσανατολίζεται ακόμη πιο εύκολα γνωρίζοντας το φυσικό χώρο και σχεδόν κινηματογραφικά φαντάζεται την εικόνα του διαλόγου.

   Και για το τέλος, αν αναρωτιέστε αν κάποιος μπορεί να σκοτώσει για μια χούφτα βινύλια, η δική μου απάντηση είναι ότι μπορεί, «όταν ο έρωτας προκαλεί πάθη, ακόμη μεγαλύτερα και από την μουσική»!

Κατερίνα Νικολακούλη
Δημοσιογράφος- Κειμενογράφος
blog: katen-online.blogspot.com
nikolakouliblog

Βιβλία

Facebook Comments