Άρθρα & Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τη Μαρία Χατζηγιάννη

 
   Ένα ξανθό κορίτσι κατασκευάζει πολιτείες, θάλασσες και πλανήτες! Φτιάχνει ιστορίες και τις κάνει πραγματικότητα! Ένα κορίτσι ξανθό φέρνει σε απόσταση αναπνοής το δράκο του παραμυθιού με τον πρίγκιπα όλων των ταλαιπωρημένων ηρωίδων και στη συνέχεια παίρνει μαζί του την κάμερά του και τραβά για άλλες γαίες, εντελώς αχαρτογράφητες. Γνωρίζω τη Μαρία Χατζηγιάννη λίγο καιρό, είναι όμως σαν να την ξέρω εδώ και χιλιετίες… Την έχω δει να δουλεύει, την έχω χαζέψει και θαυμάσει όταν κάθεται με τις ώρες και κανονίζει τα πλάνα της, τους ηθοποιούς, τα φώτα, όταν μάχεται τα καπρίτσια του καιρού και των αστάθμητων παραγόντων. Είναι μία σκηνοθέτις που ματώνει προκειμένου να ολοκληρώσει τα έργα της, τις ημέρες της, τα οπτικοακουστικά όνειρά της. Η Μαρία όμως δεν σταματά εκεί. Φροντίζει με περισσή αγάπη και το ραδιόφωνο, μια ακόμα καψούρα της, που δεν σταμάτησε ποτέ να αποσπά χρόνο από κείνη. Γι’ αυτό το λόγο δημιούργησε και ένα ραδιοφωνικό σταθμό στον ελεύθερο αέρα του διαδικτύου, το M-Word Web Radio, με σκοπό να περνάνε καλά όλοι εκείνοι που γνωρίζει… όπως και μερικοί ακόμα που θα τους γνωρίσει την πορεία. Κάτι μου λέει ότι αυτό το κορίτσι δεν θα σταματήσει να μας εκπλήσσει. Για το δικό μας το καλό μάλιστα…
 
 chatzigianni1804
 
   Είσαι μία σκηνοθέτις που έχει πολλά πράγματα στην καριέρα της, αν και νεότατη. Πώς σου ήλθε η ιδέα για να φτιάξεις και ραδιόφωνο; Πόσο καιρό υπάρχει στο διαδικτυακό αέρα το M-Word Web Radio;
Η ιδέα ξεκίνησε το 2007, όταν βρέθηκα καλεσμένη για πρώτη φορά σε έναν από τους πρώτους τότε web σταθμούς. Είχαμε ήδη κάνει την πρώτη ταινία μικρού μήκους με την ομάδα μου και γυρνώντας από το φεστιβάλ της Δράμας βρέθηκα εκεί για να μιλήσω για αυτό. Στο σπίτι με περίμεναν φίλοι, οι οποίοι είχαν βάλει να ακούσουν την εκπομπή και μόλις έφτασα με ρώτησαν πώς ακριβώς ήταν σαν υλικοτεχνική υποδομή το web. Η απάντησή μου ήταν «... ένας υπολογιστής, δυο μικρόφωνα και μια κονσόλα ήχου»… Κοιταχτήκαμε όλοι πονηρά και η απόφαση ήταν σχεδόν αστραπιαία… «Ας το κάνουμε»! Από την επόμενη κιόλας μέρα όλοι πήραμε φωτιά. Ο χρόνια συνεργάτης μου Μιχαήλ Ευθυμίου έφτιαξε το σάιτ και οργάνωσε καλώδια και μικρόφωνα, ο Χρήστος Μουστάκας έφταιξε το πρώτο μας λογότυπο και μαζί στήσαμε όλο το πρόγραμμα με φίλους και γνωστούς που, από την πρώτη κιόλας εκπομπή, λειτούργησαν σαν χιονοστιβάδα, βάζοντας θετική ενέργεια, διάθεση, χρόνο και μεράκι! Στόχος μου από τότε μέχρι και σήμερα ήταν να κάνω ένα web radio που να είναι ένα πολύβουο μελίσσι καλλιτεχνών, να δώσουμε βήμα και τρόπο έκφρασης σε όλους τους δημιουργούς και να γίνουμε θεσμός ως ένα μέσο που θα προσαρμόζεται χρόνο το χρόνο με τις νέες τεχνολογίες, αλλά πάντα θα βοηθάει - όπως κι άλλοι βοήθησαν εμάς - να αναδεικνύονται μορφές πολιτιστικής έκφρασης που θα έχουν να δώσουν κάτι στον καθένα μας και να πάνε το επίπεδο και την ανθρωπιά μας ένα βήμα παραπάνω. Πήραμε πολλά ρίσκα από το 2007 έως σήμερα, οικονομικά, προσωπικά κι αντιμετωπίσαμε όλοι μαζί σαν ομάδα απίστευτες δυσκολίες, όμως το πείσμα και η ευθύνη για όσα κάνουμε κι όσα σκεφτόμαστε να κάνουμε αξίζουν και θα αξίζουν πάντα τον κόπο!
Κάνεις και η ίδια εκπομπή και μάλιστα διοργανώνεις και ειδικές εκδηλώσεις, ράδιο-μαραθώνιους… Ποιες ανάγκες σου καλύπτει αυτή η έκθεση; Τι είναι αυτό που ευχαριστιέσαι περισσότερο;
Κάθε νέα γνωριμία, κάθε ιδέα κάποιου, κάθε νέο μουσικό κομμάτι, κάθε κείμενο, κάθε χειρονομία για μένα δεν είναι απλά μια δίωρη συνέντευξη, για μένα είναι μια ιστορία... είναι ένα κομμάτι μιας ταινίας... Όλη η «έκθεση», όπως τη χαρακτήρισες, για μένα δεν είναι δημοσιογραφική έρευνα. Είναι ένα road movie μέσα στο χρόνο, μια διαδρομή στην οποία γνώρισα άτομα και καταστάσεις που δεν θα γνώριζα αλλιώς - αν δεν είχα την εκπομπή και το σταθμό... Βρέθηκαν αυτά τα χρόνια άνθρωποι που αξίζει να τους αποκαλείς και να σε αποκαλούν φίλο, γνώρισα μουσικά ρεύματα που δεν θα είχα ψάξει αλλιώς... διάβασα κείμενα, γνώμες κι απόψεις που μου έδωσαν ιδέες για τη δίκη μου τέχνη... Όσο λογοτεχνικό κι αν σου ακούγεται αυτό σαν απάντηση, για εμένα η ανάγκη που καλύπτεται είναι η ακόρεστη δίψα μου για ζωή, για να προλάβω να δω, να ζήσω, να γνωρίσω, να ρουφήξω όσα περισσότερα γίνεται και να τα μετουσιώσω σε εικόνες... σε κλιπ... σε ταινίες! Ευχαριστιέμαι σε κάθε εκπομπή τους λογής λογής χαρακτήρες που υπάρχουν γύρω μας και που καθένας τους αξίζει μια στιγμή σε ένα κινηματογραφικό καρέ!
 
chatzigianni1805
Από όλους τους καλεσμένους που έχεις φιλοξενήσει, θυμάσαι κάποια ιστορία που να αφορά αυτούς, περίεργη ή αστεία;
Πίστεψέ με μόνο περίεργες ιστορίες έχω να σου διηγηθώ... Αστείες αλλά και συγκινητικές. Ακόμα και με κλειστά και δύσκολα άτομα έχω ζήσει ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις και στιγμές... Αν με βάλεις να ξεχωρίσω αναγκαστικά, ίσως να σου πω δυο main point. Αρχικά να πω κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί. Τα δυο πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταθμού, η έδρα ήταν... το σπίτι μου. Κάθε εκπομπή λοιπόν ήταν μετά ένα πάρτι. Μαζευόμασταν μέχρι πρωίας, με ατέλειωτες συζητήσεις περί παντός επιστητού, απίστευτες ταινίες και τσιμπούσια... Με κόσμο που έμπαινε κι έβγαινε, χάνοντας ειλικρινά το λογαριασμό... ένα βράδυ μετά από μια εκπομπή του Χρήστου Μουστάκα, δεν φύγαμε απλά ΠΟΤΕ από το σπίτι! Μέχρι όλη την άλλη μέρα, έρχονταν φίλοι και γνωστοί που μας ρώταγαν στο chat του σταθμού εάν είμαστε ακόμα εκεί και ξαφνικά βρεθήκαμε μια απίστευτα μεγάλη παρέα, από την οποία θα ξεχωρίσω και τη θεότρελη φίλη μου Μαρία Κοσκινά… Να κάνουμε Πινγκ Πονγκ μουσικές επιλογές, να παίζουμε επιτραπέζια, να βλέπουμε καλτ καμένες ελληνικές ταινίες, ενώ παράλληλα μιλάγαμε για Κούντερα ή Μπουκόφσκι, με τους μίσους να μαγειρεύουν, τους άλλους μίσους να κοιμούνται στους καναπέδες, τους άλλους να γράφουν στίχους για κομμάτια, άλλους να τραβάμε φωτογραφίες, να αυτοσχεδιάζουμε εντός κι εκτός μικροφώνου... πάνω από 48 ώρες άυπνοι όλοι μας… Απλά γράφαμε σαν παρέα τη δίκη μας ιστορία και αυτό που τελικά έμεινε είναι πως ο χρόνος, όπως λέει κι ο Αϊνστάιν είναι «σχετικός», γιατί ακόμα και τώρα εάν με ρωτήσεις - που τελείως τυχαία ανακάλυψα κάπου από μια ερασιτεχνική κάμερα το βίντεο εκείνης της βραδιάς - δεν θυμάμαι να σου πω πώς πέρασαν τόσες ώρες με τόσες ατάκες χωρίς κούραση και κόπο, αλλά μόνο με μια γλυκιά υπέροχη γεύση... μια γεύση καφέ... και τσιγάρου. Και η δεύτερη ιστορία που ξεχωρίζω είναι ο φετινός ραδιομαραθώνιος. 24 ώρες γεμάτες φίλους, συνεργάτες, παρέες live streaming... Μια χρονιά που ήταν δύσκολη για μένα έκλεισε το καλοκαίρι με πολύ μουσική κι αγάπη από τόσους ανθρώπους... που εκείνη τη στιγμή σκέφτεσαι... πως έστω κι ελάχιστα να έχεις επηρεάσει τη ζωή τους προς το καλύτερο... έστω κι έτσι απειροελάχιστα, με κάποιο τρόπο... Τότε, ρε αδελφέ, αξίζει αυτό που κάνω με τόσες θυσίες.
 
Αν και άνθρωπος της εικόνας, είσαι υπέρμαχος του ραδιοφώνου. Είναι κάτι που κουβαλάς από παιδί; Είναι κάτι που «απέκτησες» στην πορεία;
Είμαι καθαρά τηλεορασάκιας! Θυμάμαι από παιδί τον εαυτό μου να μαθαίνει τους πρώτους μου ηθοποιούς από τις συνεντεύξεις του Φρέντυ Γερμανού στο «Αλάτι και πιπέρι», να θαυμάζει τη Μαλβίνα Κάραλη μέχρι δακρύων, να ξεσηκώνει ατάκες της Παπαδόπουλου από τους Απαράδεκτους, να ονειρεύεται πως λύνει μυστήρια με τη Φρουτοπία, να τραγουδάει με τη Σεμίνα Διγενή, την Πρωτοψάλτη και τη Νικολακοπούλου, ενώ καλά καλά δεν είχα μάθει προπαίδεια... Για μένα η μεγάλη μου αγάπη ήταν να πετάω την τσάντα και να ανοίγω την τηλεόραση. Το ραδιόφωνο/κασετόφωνο το είχα για να παίζω με λύσσα τις κασέτες του Χάρρυ Κλυνν.... Μέχρι που κάποια στιγμή έρχομαι στην Αθήνα να σπουδάσω και έχω από το σπίτι μέχρι το πανεπιστήμιο να διανύσω μια απόσταση μιας-μιάμισης ώρας. Ένα κενό που έπρεπε να γεμίσει με κάτι. Κι εκεί ανακάλυψα φανατικά το ραδιόφωνο, με μεγάλο, με τεράστιο έρωτα τη φωνή του Κωνσταντίνου Τζούμα. Όλα τα αλλά ήρθαν στην πορεία, με παρά πολύ ψάξιμο και ατέλειωτες ώρες κουβέντας με φίλους... Όπως επίσης η λατρεία μου για το θέατρο στο ραδιόφωνο!
 
Υπάρχει κάποια σκέψη για κάτι «σπέσιαλ» στο ραδιόφωνο για το προσεχές διάστημα; Τι μας ετοιμάζετε;
Εδώ δεν θα πω πολλά γιατί μ’ αρέσουν οι πράξεις κι όχι τα λόγια! Θέλω απλά να δώσω ένα δυο clue για το τι θα επακολουθήσει... Όπως κάθε τι, έτσι και το ραδιόφωνο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, μεγαλώνει και περνάει σε άλλες μορφές. Σύντομα λοιπόν για μένα το επόμενο στοίχημα είναι να περάσουμε στο στάδιο του podcasting... αλλά και να σπάσουμε... το ρεκόρ Γκίνες ραδιοφωνικής εκπομπής! Stay tuned λοιπόν!
 
chatzigianni1806
 
Έχεις κάνει βίντεο κλιπ, έχεις κάνει «ειδικές αποστολές» για την τηλεόραση. Ποια η αίσθηση που αποκομίζεις όντας πίσω από το φακό;
Για να μπω πίσω από το φακό έπρεπε πρώτα να κάνω πολλά αλλά. Να σπουδάσω πέρα από το σινεμά. Ανθρωπογεωγραφία... Να σπουδάσω μπροστά από την κάμερα υποκριτική... Να δουλέψω πολύ κάνοντας κάθε τι που αφορά το τι βγαίνει μπρος και πίσω από το φακό. Είτε αυτό σημαίνει να μάθω μακιγιάζ, ενδυματολογικές αρχές, θεωρία της τέχνης. Μέχρι και το ποιος φακός πάει που. Ποιο καλώδιο, ποια μπαλαντέζα, ποια πρίζα, ποια ζελατίνα… Το να είσαι πίσω από το φακό απαιτεί ΣΕΒΑΣΜΟ! Σεβασμό στο όνειρο του συγγραφέα ή απλά του ρεπόρτερ-δημοσιογράφου που καλύπτεις, σεβασμό στους ηθοποιούς που εκθέτουν την ψυχή τους και σου εμπιστεύονται την εικόνα τους, σεβασμό στους τεχνικούς σου, που όσο κουρασμένοι και να είναι και όσο αντίξοες να είναι οι συνθήκες που δουλεύουν (κρύο, ζέστη, βροχή), είναι εκεί και δουλεύουν για να βγάλεις αυτό που έχεις στο κεφάλι σου... Σκεπτόμενη όλα αυτά, η αίσθηση που αποκομίζω τόσα χρόνια πίσω από την κάμερα στην Ελλάδα, με τις τόσες οικονομικές αντιξοότητες από πλευράς παραγωγών, είναι πως θες γερό στομάχι και αντοχές για να κρατήσεις το καράβι που λέγεται ομάδα παραγωγής στην σωστή πορεία και να μη το ρίξεις σε ξέρα. Θες σεβασμό και αγάπη από όλους για αυτό που κάνουμε και αυτό γίνεται μόνο εάν κι εσύ δείξεις σεβασμό και αγάπη σε όλους αυτούς! Το πίσω από την κάμερα είναι μια θέση για γερά νεύρα. Μια παρατεταμένη έκκριση αδρεναλίνης. Μια μια ηλεκτρική καρέκλα, που όσο διαρκούν τα γυρίσματα ενός πρότζεκτ, δεν σε αφήνει να κοιμηθείς το βράδυ. Όταν όμως τελειώσει και το μοντάζ, η αίσθηση ικανοποίησης που σου δίνει ξεπερνά κάθε φαντασία.
 
Πώς είναι να βλέπεις ολοκληρωμένη τη δουλειά σου μετά από δύο και τρεις και περισσότερες μέρες εξαντλητικού γυρίσματος;
Δεν μπορώ να στο περιγράψω, για μένα κάθε φορά είναι και ένα διαφορετικό συναίσθημα... Κάθε δουλειά έχει μια σειρά από δυσκολίες… Και - πίστεψέ με - είναι μεγάλες. Όταν λοιπόν φτάνεις να παλεύεις με τα όριά σου και να τα ξεπερνάς και να βλέπεις στο τέλος το αποτέλεσμα να σε καλύπτει αισθητικά αλλά και να γίνεται αποδεκτό από το ευρύ κοινό... Τότε δεν μπορεί παρά να νιώθεις συγκίνηση κι αγωνία και ανυπομονησία για το επόμενο βήμα.
 
chatzigianni1809
Τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει περισσότερο στην τέχνη σου; Τι είναι αυτό που σε απωθεί περισσότερο;
Ο κινηματογράφος είναι ένα συνονθύλευμα τεχνών... Εμπεριέχει τη γραφή, τη ζωγραφική - γιατί κάθε πλάνο μου θα ήθελα με ένα στοπ καρέ να μπορείτε να το δείτε και σαν πίνακα - τη μουσική, την ποίηση, τη διεύθυνση φωτογραφίας κτλ. Αυτή η ίντριγκα και η αδρεναλίνη που μου δίνει αυτή η δουλειά είναι που με τρελαίνει... Κάθε φορά ο πήχης ανεβαίνει και περισσότερο και η αναμέτρηση με τον εαυτό μου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη... Είναι ένα παιχνίδι μιας παρτίδας σκάκι για γερά νεύρα που με κρατά στα σύννεφα. Όσο για το τι δεν μ’ αρέσει ή με απωθεί... Νομίζω πως έχει να κάνει με ό,τι και στις μεταξύ μας ανθρώπινες σχέσεις... Δεν μ’ αρέσει η μιζέρια με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν το επάγγελμα. «Έλα, μωρέ, ένα κλιπ ή μια σκηνούλα είναι, ας το κάνουμε... Τι σημασία έχει»… Όχι! Έχει σημασία! Όλα έχουν σημασία. Ακόμα και μια μικρή λεπτομέρεια στην πίσω μεριά ενός σκηνικού μπορεί να σου αλλάξει όλη την αισθητική... Δεν μου αρέσει η προχειρότητα, η μιζέρια, το αρνητικό κλίμα, η κοντόφθαλμη προσέγγιση, η ξερολίαση, ο εγωκεντρισμός. Στον αντίποδα, με συγκινεί η μπέσα... η διάθεση για δουλειά… Ακόμα κι αν δεν έχει μια παραγωγή λεφτά, αλλά έχει μεράκι και όραμα... Μια μικρογραφία της ζωής είναι η τέχνη μας. Ας αφήσουμε τη διάθεσή μας για «δημιουργικό παιχνίδι» σε αυτή τη δουλειά που έχουμε τη χαρά να κάνουμε κι ας αφήσουμε στην πάντα τα εμπόδια. Πάντα θα βρεθεί τρόπος να τα παρακάμψουμε. Άλλωστε είμαστε ένας λαός «Μαγκάιβερ», κάνουμε τέχνη με ελάχιστους πόρους, ΑΡΚΕΙ να υπάρχει όραμα, κατανόηση και διάθεση!

Κώστας Κούλης
 
chatzigianni1807
 

Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments