Άρθρα & Συνεντεύξεις

loogoo

Επιστολές από το Λονδίνο (Ο Φίλιππος Φραγκούλης γράφει για το Noizy.gr)

 
 Γνωρίσαμε το Φίλιππο Φραγκούλη μέσα από τις σελίδες του «Απέναντι Όχθη», του συγκλονιστικού βιβλίου γύρω από το τραγικό δυστύχημα στον ποταμό Λούσιο, το Μάιο του 2007. Ο Φίλιππος έβγαλε αυτό το βιβλίο και μας έκανε να βιώσουμε, με τις λέξεις του, με τις περιγραφές του, με τις «εικόνες» του, αυτά που άλλαξαν τις ζωές δεκαοχτώ οικογενειών…
 
Όταν συναντηθήκαμε για τη συνέντευξη, του μίλησα για το περιοδικό μας και του έριξα την ιδέα να γράψει για μας, για το Noizy. Ο ίδιος συγκράτησε αυτά που συζητήσαμε, ήδη μας έστειλε το πρώτο κείμενό του και με λαχτάρα περιμένουμε, από τώρα, το δεύτερο. Ελάτε παρέα μας να γνωρίσουμε ή και να ξαναγνωρίσουμε, το Λονδίνο, τους ανθρώπους, τις γειτονιές, τα μαύρα ταξί, τα σύννεφα, το φως…
 
soho05
 
Επιστολή No 1:Soho Cafe
    
Αυτές τις ημέρες έχει πολύ κρύο και πάλι στο Λονδίνο. Χιόνισε.
 
   Στέκομαι σε ένα μικρό, μικρό καφέ στο Soho, αυτή την παρεξηγημένη λίγο γειτονιά του Λονδίνου, που έχει από πολυεθνικές όπως η Sony Pictures και η Paramount στην Golden Square, funky γραφεία με γραφίστες που καπνίζουν παγωμένοι μπροστά από βαμμένες κόκκινες και πράσινες πόρτες με τα χρυσά γράμματα που σχηματίζουν αριθμούς δρόμων, μέχρι gay στέκια και στριπτιζάδικα. Χαζεύω τον κόσμο, ένας Ιρλανδός μόλις μπήκε στο μικρό καφέ, μάλλον με ευδιάθετη διάθεση για κουβέντα.
 
   To Soho ήταν παλιά, πολύ παλιά, ένα μέρος που κυνηγούσαν αλεπούδες και κουνέλια. Μόνο δάση και λιβάδια. Όταν το Λονδίνο ήταν ακόμα Londinium, τότε έβγαιναν έξω από τα κάστρα της πόλης, από εκεί περίπου που είναι σήμερα το Tower of London, τα κυνηγητικά μπουλούκια και με τις ντουντούκες καλούσαν τα σκυλιά και τα άλογα, έδιναν την έναρξη για το μεγάλο κυνήγι... Οι μικρές ντουντούκες, σαν μικρές κόρνες, φώναζαν... Sooohooooooo! Εξού και έμεινε η ονομασία Soho!
 
soho01
   Μάλλον δύσκολα τώρα πια θα βρεις μια αλεπού στο Soho. Θα βρεις σίγουρα όμως μικρά μαγαζιά και καφέ, σαν αυτό που σας γράφω.
 
   Τις τελευταίες μέρες περνάω πολύ καιρό στο Soho. Βρήκα δουλειά εδώ δίπλα, και όλη μου η ζωή περιστρέφεται πια σε αυτά τα λίγα μέτρα πόλης που αναλογούν σε αυτά τα τετράγωνα. Η ζωή είναι δύσκολη. Περνάω ώρες, πολλές ώρες, τρέχοντας πάνω κάτω σε ένα μαγαζί, μιλάω με πολύ κόσμο, πουλάω, λύνω προβλήματα, μιλάω με το προσωπικό, χαμογελάω στον κόσμο, επικοινωνώ σε τουλάχιστον τέσσερις γλώσσες κάθε μέρα με πολλές λέξεις, πολλά γεια, πολλά ευχαριστώ, μου αρέσει ο κόσμος να περνάει όμορφα μόλις μπει στο μαγαζί, που δεν είναι δικό μου, αλλά το πονώ σαν δικό μου.
 
   Ένα κομμάτι της δουλειάς μου είναι να βλέπω κόσμο που έρχεται μέσα και ζητά δουλειά. Για μια θέση barista 250 βιογραφικά. Άγγλοι, σχεδόν κανένας. Πριν λίγο καιρό το έκανα και εγώ αυτό και ξέρω πολύ καλά αυτή την αγωνία.
 
soho03
   Συνειδητοποίησα ότι όλη η Νότια Ευρώπη, έχει αφήσει την υπέροχη Μεσόγειο, αυτά τα νέα παιδιά, απελπισμένα, παρατάνε το φως και έρχονται στο σκοτάδι με τη ελπίδα να ζήσουν, ίσως, λίγο καλύτερα. Και ας μην έχουν την εικόνα της Alhambra στα μάτια τους πια, με τα γιασεμιά και τα γεράνια. Και ας μην έχουν την μυρωδιά της μικρής τρατορίας στη Νάπολη που έπιναν ένα δυνατό κόκκινο κρασί, από την Τοσκάνη και τα έλεγαν με τους φίλους που έχουν μείνει πίσω. Και ας μην έχουν πια στο δέρμα τους την αρμύρα του Αιγαίου και της Δονούσας που έκαναν μπάνιο γυμνοί και δεν ξέρουν πότε θα ξαναγυρίσουν.
 
   Βλέπω στα μάτια τους την ελπίδα για μια θέση. Ένας Ιταλός, με τσάτρα πάτρα Αγγλικά σχεδόν είχε δακρύσει. Τον κοίταξα χωρίς να ξέρω τι να πω. Εγώ που ήμουν πριν σαν αυτούς, γίνομαι κριτής της αγωνίας τους. Και πολύ εύκολα μπορώ να γυρίσω πίσω σε αυτό το ρόλο σε ανυποψίαστο χρόνο.
 
   Και αυτά τα νέα παιδιά, θύματα αυτής της κρίσης, στριμωχνόμαστε πια με μια ελπίδα στα πέτρινα "λιβάδια" του Soho.
 
Πόσο μακριά είναι πια αυτά τα χωράφια με τις λεβάντες της Τοσκάνης...
 
Συνεχίζεται...
 
soho04
 

Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments