Άρθρα & Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με το Γιώργο Μπελαούρη


   Ο Γιώργος είναι ένα νέο αλλά ώριμο σε σκέψη παιδί, με συγγραφικές ανησυχίες. Θελήσαμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα και να μάθουμε περισσότερα. Ο σεβασμός που δείχνει στη τέχνη και τους ανθρώπους γύρω του δείχνει ένα νέο με αξίες και ιδανικά που θα ζήλευαν οι περισσότεροι. Μέσω της τεχνολογίας καταφέραμε να κάνουμε μια όμορφη κουβέντα.

Αλήθεια, τι ήταν αυτό που σε ώθησε στη συγγραφή; Έψαχνες έναν τρόπο να εκφραστείς; Να αντισταθείς;
Από πολύ μικρή ηλικία θυμάμαι να με παίρνει ο ύπνος με τον ήχο από τα πλήκτρα της γραφομηχανής της μητέρας μου να χτυπάνε το χαρτί. Ήθελα κι εγώ να γράψω ιστορίες, αρχικά ήταν απλά μία μίμηση γι αυτό που έβλεπα, μα έπειτα έγινε ανάγκη. Μεγάλωσα σε μία υπερπροστατευτική οικογένεια και με ελάχιστους φίλους, οπότε η συγγραφή έγινε για εμένα μία διέξοδος και ακόμα είναι. Ένα καταφύγιο μακριά από τη μουντή ρουτίνα και τη βαρετή καθημερινότητα, μία πόρτα για κόσμους όπου όλα είναι πιθανά και πολύ μακρινά από το καθημερινό.

mpelaouris01Γιατί σε τραβάει η φανταστική λογοτεχνία; Ποιο βιβλίο θα θεωρούσες έναυσμα για σένα;
Με τραβάει περισσότερο σαν είδος η φανταστική λογοτεχνία και ειδικά το dark fantasy, γιατί όλα είναι πιθανά για το συγγραφέα και τον αναγνώστη, μα ταυτόχρονα είναι απίθανα για την πραγματική ζωή. Τα κοινωνικά, τα ιστορικά, οι περιπέτειες, είναι όλα μαγευτικά με τον τρόπο τους, μα προσωπικά, μου δίνουν μία αίσθηση ότι κάπου κάποτε όλα αυτά όντως συνέβησαν. Αυτό με κουράζει, η πιθανότητα δηλαδή να είναι πραγματικές ιστορίες. Οι αληθινές ιστορίες όμως, με έντονο το σουρεαλιστικό στοιχείο σα πραγματικότητα στον κόσμο τους είναι κάτι που με συγκλονίζει. Φαίνεται μικρή η διαφορά και επίτηδες χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις, μα αυτή η διαφορά με συγκινεί. Βιβλία ορόσημα, που με στιγμάτισαν και μου άλλαξαν εντελώς την αντίληψη για το τι θέλω να γράφω, ήταν δύο. Αρχικά ήταν ο «Υφαντόκοσμος» του Clive Barker, που μου έδειξε ότι μπορώ να μπλέξω φαντασία με τρόμο. Εξίσου σημαντικό στην διαμόρφωση της γραφής μου, λίγα χρόνια μετέπειτα, ήταν ο «Εκριζωτής» του Brom, το οποίο μου δίδαξε ότι το παραμύθι μπορεί να παρουσιαστεί στους ενηλίκους και να τους μαγέψει όπως όταν ήταν νεότεροι.

Τι πιστεύεις για τη σημερινή ελληνική λογοτεχνία;
Η σημερινή ελληνική λογοτεχνία έχει πολύ δυνατές πένες και πολύ στιβαρά έργα, μα ταυτόχρονα και κάποια κείμενα με στόχο μόνο τη μαζική παραγωγή και ανάγνωση. Αυτή η ποικιλία είναι υπέροχη κατά τη γνώμη μου. Μου αρέσει που υπάρχουν συγγραφείς για κάθε γούστο, μα προτιμώ τους ποιοτικούς και όχι τόσο αυτούς που στοχεύουν σε συγκεκριμένο κοινό, χρησιμοποιώντας μία μανιέρα σε κάθε έργο, έχοντας πάνω από είκοσι βιβλία στο δυναμικό τους που είναι όλα ίδια. Πένες σαν του Καλπούζου, του Ρωμανού, του Ζουργού, του Μακρόπουλου, του Κορτώ, της Τραυλού και του Ξανθούλη δεν απογοητεύουν ποτέ. Στο είδος του φανταστικού και του τρόμου τώρα, πιστεύω ότι θα πρέπει να αφήσουμε λίγο στην άκρη τις ξενόφερτες επιρροές μας και να κάνουμε τα κείμενά μας πιο ‘’ντόπια’’… Ο γράφων φυσικά δεν εξαιρείται, μα στο τελευταίο μου βιβλίο πάλεψα με νύχια και με δόντια να κάνω το ‘’προϊόν εγχώριο’’ αν θες.

Αλήθεια, τι προτιμάς; Βιβλίο ή ebook; Ποια τα συναισθήματά σου για την τεχνολογία που αλλάζει τον τρόπο που διαβάζαμε μέχρι τώρα ένα βιβλίο;
Να σου πω... αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι, η ιστορία, όχι τόσο το μέσο. Φυσικά είμαι από τους ρομαντικούς που προτιμούν το χειροπιαστό βιβλίο, το άρωμα των σελίδων και το γύρισμά τους, την ικανοποίηση του να το βλέπω να πιάνει υλικό χώρο στην βιβλιοθήκη μου και όχι απλά να υπάρχει σαν ένα αρχείο στον υπολογιστή μου, αλλά έχω διαβάσει φυσικά και πολλά ebook. Τα τελευταία χρόνια συλλέγω σπάνια βιβλία, οπότε τα χρήματα που θα δώσω πια για βιβλία είναι πολύ λιγότερα από όσα έδινα παλαιότερα και οι περισσότεροι τίτλοι που παίρνω είναι από το 1950 και πίσω, οπότε τα σύγχρονα θα τα διαβάσω στον υπολογιστή μου. Αλλά αλήθεια, σαν το παλιό καλό βιβλίο τίποτα, αν έχει ποτίσει από υγρασία και κλεισούρα, μυρίζει σκόνη και οι σελίδες έχουν κιτρινίσει… ανατριχίλες!

mpelaouris025Μίλησέ μου για τη δουλειά σου. Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που έγραψες, ποια η έμπνευση και το θέμα;
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα και το θεωρώ αξιόλογο, ήταν πριν από επτά χρόνια και η κεντρική ιστορία ήταν ο κλασικός μύθος του ιππότη που πάει να σώσει την πριγκίπισσα από τον κακό μάγο, μόνο που ο ιππότης μου ήταν ένας υπάλληλος ιδιωτικής εταιρίας με μέτριο μισθό, η πριγκίπισσα μία μπαργούμαν με κατάθλιψη και ο κακός μάγος… ένα αρρωστημένο ον που όντως ήταν μάγος! Έκτοτε έχουν γίνει πολλά πραγματάκια. Έχω διαβάσει ένα κείμενό μου για το ΝτεΣαντ και τον Καζανόβα σε ένα Διεθνές Συνέδριο Λογοτεχνίας (στο κοινό ήταν η μικρανιψιά του Καβάφη, ο τρισέγγονος του Τολστόι και σύνεδροι από όλο τον κόσμο, πράγμα που με άγχωνε άπειρα όπως φαντάζεσαι), έχουν ανέβει δέκα μονόπρακτά μου και δύο μεγάλες θεατρικές μου παραστάσεις σε Αθήνα και Μυτιλήνη, έχω παρουσιάσει αρκετά κείμενά μου στις θεματικές βραδιές των Reflections, ενώ τους τελευταίους μήνες ανεβάζω την νουβέλα μου «LC DLVI” στο μπλογκ μου και έχω και μία σελίδα γι αυτή που πάει πολύ καλά. Αυτή η σελίδα είναι και μία ανοιχτή πρόσκληση για όλους τους νέους καλλιτέχνες του χώρου, σαν εμένα, που θέλουν να προβάλλουν τη δουλειά τους. Τους προσκαλώ να μοιραστούν τον κόσμο της νουβέλας μου και είχαμε ήδη 17 artworks, 5 διηγήματα, 3 μουσικά κομμάτια και μία θεατρική ανάγνωση που φέρνει στο νου εποχές θεατρικού ραδιοφώνου. Κάθε δημιουργία συνοδεύεται φυσικά από βιογραφικό του καλλιτέχνη και link για τις σελίδες του, ενώ στη σελίδα μου αυτή έχω συχνά και αναρτήσεις για ιστορία της τέχνης, οι οποίες πατάνε στις αναφορές του κειμένου μου. Όσοι πιστοί…

Ποια τα όνειρα σου; Τι ευελπιστείς να δώσεις στο αναγνωστικό κοινό με τα βιβλία σου;
Δεν έχω τα τρελά όνειρα, μην φανταστείς. Αν καταφέρω στο μέλλον να κάνω κάποιο event για τη σελίδα μου και ίσως και κάποια έκδοση, τότε θα είμαι απίστευτα ικανοποιημένος. Αυτό που ευελπιστώ να δώσω στο αναγνωστικό κοινό είναι ό,τι ζητώ κι εγώ να πάρω από κάθε συγγραφέα που διαβάζω και ό,τι πιστεύω ότι ζητά κάθε συγγραφέας να δώσει στο κοινό. Μία απόδραση από την καθημερινότητα, συγκίνηση και έντονα συναισθήματα, ήρωες και χαρακτήρες που θα τους νιώσουν σα φιλαράκια τους και θα χαθούν μαζί τους στις περιπέτειές τους.

Πόσο δύσκολο είναι για ένα νέο συγγραφέα να πλησιάσει έναν εκδοτικό οίκο;
Είναι πολύ δύσκολο γιατί οι ευκαιρίες από τους μεγάλους εκδοτικούς δεν χαρίζονται πια και η αυτοέκδοση είναι μεγάλο ρίσκο. Δυστυχώς έχει γίνει καθαρά ένα εμπόρευμα το βιβλίο και αν δεν έχεις χρήματα για να επενδύσεις σε αυτό, δύσκολα κάποιος να βάλει χρήματα από την τσέπη του και να σε εμπιστευτεί. Κατανοητό, είναι δύσκολες εποχές αυτές που ζούμε, αλλά είναι και κάπως στενάχωρο. Γνωρίζω πολλά αξιόλογα ταλέντα που η οικονομική στενότητα τους κλείνει πληθώρα πορτών προτού αυτές καν ανοίξουν. Ας ευελπιστούμε σε ένα καλύτερο αύριο…

Τι πιστεύεις για τις εποχές που ζούμε;
Υπάρχουν πολλά θετικά και πολλά αρνητικά. Σίγουρα είναι μια τρομερή εποχή και είμαι χαρούμενος που ζω σε αυτή – αν και θα προτιμούσα να είμαι αστός στο Βικτωριανό Λονδίνο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία - κυρίως λόγω της τεχνολογίας και του ίντερνετ. Ναι, είμαι τεχνοφοβικός, αλλά ξέρω ότι δεν θα πεθάνω από ένα απλό κρυολόγημα, ενώ το να συνεργάζομαι με μία άγνωστη Γαλλίδα – άγνωστη σε εμένα αλλά πολύ γνωστή στο χώρο της - που την ενέπνευσε η νουβέλα μου είναι απλά σουρεάλ και στο παρελθόν αυτό θα ήταν απλά ακατόρθωτο. Τώρα, όσον αφορά την οικονομική κατάσταση κλπ, ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον αυτό θα βελτιωθεί. Αλλά μην είμαστε αχάριστοι, έχουμε τόσα πράγματα που ξεχνάμε πόσο συναρπαστικά είναι και στο παρελθόν θα τα περνούσαν αψήφιστα. Το αεροπλάνο θα φρίκαρε τους ανθρώπους του μεσαίωνα, ενώ ο Βολταίρος με ένα απλό Βic θα μας έλεγε ότι του λύσαμε τα χέρια. Υπομονή λοιπόν, κουράγιο και μην ξεχνάμε τα καθημερινά θαύματα που παραπετάμε. Δεν γίνεται να γκρινιάζουμε αν η καφετέρια που πίνουμε τον καφέ μας δεν έχει wifi τη στιγμή που κάποιος κάπου πεθαίνει από την πείνα…

Υπάρχει θέση σε αυτή την εποχή για την τέχνη;
Αυτό είναι άλλο ένα υπέροχο στοιχείο της εποχής μας. Η τέχνη είναι παντού! Όχι μόνο στα κλασικά μέσα αλλά όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Σινεμά, διαφημίσεις, μόδα, κομμωτική… παντού! Ο διαχωρισμός της ελιτίστικης και της μαζικής τέχνης με εκνευρίζει κάπως, θα έπρεπε να είναι απλά ΤΕΧΝΗ αλλά τι να κάνουμε... Και πόσο μάλλον η προοπτική των όσων έπονται. Είναι αναμφισβήτητα μια δύσκολη εποχή και όχι μόνο λόγω της οικονομικής κατάστασης, αλλά όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας, αυτά δημιουργούν τρομερές ζυμώσεις εντός μας! Πιστεύω στο μέλλον θα δούμε τρομερές νέες δουλειές σε κάθε τομέα της τέχνης!

Γιώργο, σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας και σου εύχομαι με τη νέα χρονιά πολλές επιτυχίες στο συγγραφικό σου ταξίδι!
Σας ευχαριστώ για όλα και σας εύχομαι ολόψυχα καλή συνέχεια, κουράγιο και κάθε επιτυχία!
 
Μαίρη Ζαρακοβίτη

Μπορείτε να παρακολουθείτε τη δουλειά του Γιώργου μέσα από το blog του καθώς και από τη σελίδα του στο FB.


Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments