Άρθρα & Συνεντεύξεις

ΕπΙΙΙστολές από το Λονδίνο (Ο Φίλιππος Φραγκούλης γράφει για το Noizy.gr)

 
   Στο ξύλινο παράθυρο οι νιφάδες κάνουν μια μικρή μεθυσμένη διαδρομή γλύφοντας τα τετράγωνα τζάμια και πέφτουν πάνω στο περβάζι. Ζουν λίγα δευτερόλεπτα εκεί και μετουσιώνονται στην πρώτη ύλη τους. Σταγόνες... Κι αυτές μετά σβήνουν. Τα δέντρα στο μικρό κήπο παραμένουν κουτσουρεμένα και γυμνά. Πριν λίγες μέρες κάτι τύποι που σκαρφάλωναν με σχοινιά και άγκιστρα, τα κούρεψαν και στέκουν σαν κούτσουρα στεγνά μπροστά από πέτρινους τοίχους που περικλείουν την αυλή. Αναμένουν και αυτά την Άνοιξη. Η οποία σε αυτή τη χώρα μάλλον δεν έρχεται. Την ξέχασε.
 
epistoles302
   Αυτό το Μάρτη η Αγγλία έχει κρύο. Πολύ κρύο. Τριάντα χρόνια έχει να κάνει τόσο χιόνι λένε. Οι βιτρίνες στους μεγάλους δρόμους, έχουν βάλει μαγιό, ψάθινα καπελάκια, καυτά σορτσάκια, βερμουδίτσες και σανδάλια και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι του εμπορικού κόσμου ασχολούνται με ζήλο για υφάσματα και ραφές που δεν έχουν χρήση στον τόπο τούτο. Άλλωστε, μαζί με τα χρήματα που και εδώ πια δεν υπάρχουν, ο καιρός χτυπάει πια όλους τους περιβόητους μεγάλους δρόμους. Τόσο καθηλωμένο Φλεβάρη καταναλωτικά, όπως μου λένε όλα τα παιδιά που έχω πιάσει πάρε-δώσε από τη Regent Street, έχουν να δουν 25 χρόνια τώρα...
 
epistoles301
   Στο ραδιόφωνο και στις ειδήσεις, πρώτο θέμα παίζει και πάλι πόσο κακό κάνουν οι μετανάστες στην Αγγλία που έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι. Θα πλημμυρίσουν λένε από Βουλγάρους, Ρουμάνους. Να φύγουμε από την ΕΕ. Ήρθαν όλοι εδώ από το Νότο για δουλειά... Ξουτ, ξουτ... Μας παίρνουν τις δουλειές! Σημειωτέον: Σε καμιά απλή δουλειά δεν πάει Άγγλος πια... Αυτά για να βλέπετε και εσείς στην Ελλάδα πως η ξενοφοβία, ελληνικότατη φυσικά λέξη, έχει πέραση και εδώ. Δεν είναι μόνο δικό μας προνόμιο. Δαίμονες υπάρχουν παντού.
 
epistoles303
   Λόγω δουλειάς, στέκομαι και παρατηρώ τις διάφορες φυλές, που περνάνε το κατώφλι. Θα μπορούσα να πω πολλά. Θα σταθώ όμως στο δικό μας μικρόκοσμο. Τον Ελληνικό. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός στους Έλληνες που ήταν εδώ λόγω επιλογής και άλλοι λόγο κρίσης. Οι πρώτοι έχουν ενσωματωθεί πλήρως, οι περισσότεροι είναι πολύ καλά οικονομικά, ίσως έχουν κάποιες μικρές φουρτούνες, αλλά δε συγκρίνεται με τίποτα με τους δεύτερους, έχουν κοσμοπολιτισμό, η Ελλάδα είναι απλή γραμμή που εφάπτεται στο κύκλο τους, ανεπαίσθητα. Την αγαπάνε, αλλά έχουν μάθει χωρίς αυτή και έχουν και την άνεση να πηγαίνουν όποτε θέλουν να την αισθάνονται για λίγο, αλλά έχει ξεφτίσει.
 
epistoles304
 
  Μετά βλέπεις τις νέες φουρνιές. Τα παιδιά της κρίσης. Που δεν έχουν άλλη επιλογή προφανώς. Που είναι νέα. Τα βλέπω, να εξακολουθούν να ζουν την Ελλάδα στην Αγγλία. Τις περισσότερες φορές, σπουδαγμένα παιδιά, κάνουν ό,τι δουλειά έχει προκύψει. Άλλοι ψάχνουν ακόμα. Χωρίς πολλές ελπίδες. Το καλαμάκι στο φρέντο, γυρνοβολά με τις ώρες, πάνω από ένα στασίδι. Συνήθως, δεν έχουν καταλάβει ακόμα που είναι και τι γίνεται. Η διασκέδαση είναι ο καφές. Ακόμα. Μιλάνε, μιλάνε και μιλάνε. Ο αιώνιος ψυχαναλυτικός χαρακτήρας μας. Ποτέ δεν μπόρεσα να κάτσω έτσι σε ένα καφέ. Με τις ώρες. Δεν αντέχω απλά να κάθομαι.
 
epistoles305
   Αλλά βλέπω στη Ελληνική ματιά που χάνεται στα κόκκινα λεωφορεία έξω, στη στάση του σώματος, είτε παλιός είτε νέος, πως υπάρχει μια μικρή στάλα στεναχώριας. Έχει λίγο καθίσει στον «πάτο» όπως στο φλυτζανάκι του Ελληνικού καφέ, το κατακάθι. Έχει και μια πίκρα...
 
   Η γηραιά Αλβιόνα, για σε Έλληνα, δεν συνταιριάζει με το κορμί, την καρδιά και την αδυσώπητη, πεισματάρα ψυχή σου και το αγύριστο κεφάλι σου... Σε νιώθω να ξέρεις. Όσο και να είσαι ίσως πια «ενσωματωμένος»...
 
Συνεχίζεται...

Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments