Άρθρα & Συνεντεύξεις

Επιστολές από το Λονδίνο 2 (Ο Φίλιππος Φραγκούλης γράφει για το Noizy.gr)

 
Γνωρίσαμε το Φίλιππο Φραγκούλη μέσα από τις σελίδες του «Απέναντι Όχθη», του συγκλονιστικού βιβλίου του γύρω από το τραγικό δυστύχημα στον ποταμό Λούσιο, το Μάιο του 2007. Ο Φίλιππος έβγαλε αυτό το βιβλίο και μας έκανε να βιώσουμε, με τις λέξεις του, με τις περιγραφές του, με τις «εικόνες» του, αυτά που άλλαξαν τις ζωές δεκαοχτώ οικογενειών…
 
Όταν συναντηθήκαμε για τη συνέντευξη, του μίλησα για το περιοδικό μας και του έριξα την ιδέα να γράψει για μας, για το Noizy. Ο ίδιος συγκράτησε αυτά που συζητήσαμε, μας έστειλε το πρώτο κείμενό του πριν λίγο καιρό και τώρα διαβάζετε τη δεύτερη "ανοιχτή επιστολή" του. Ελάτε παρέα μας να γνωρίσουμε ή και να ξαναγνωρίσουμε, το Λονδίνο, τους ανθρώπους, τις γειτονιές, τα μαύρα ταξί, τα σύννεφα, το φως… Οι φωτογραφίες είναι και αυτές του Φίλιππου.
  mindthegap04
 
Επιστολή 2: Mind the Gap...
 
Δεν ξέρω αν μου αρέσει το μετρό. Νιώθω λίγο ως ποντίκι..
 
mindthegap03
Φέτος το Λονδρέζικο μετρό, έκλεισε 150 χρόνια. Πολλά ε; Ξεκίνησε με μια γραμμή που είχε για κινητήρια δύναμη τον ατμό, στις 9 Ιανουαρίου του 1863, από το Paddington, για να καταλήξει στο σταθμό του Farringdon, εκεί κάπου προς το City. Μέχρι τότε κανένας δεν είχε φανταστεί ένα τρένο να «τρέχει» κάτω από τη γη. Ήταν επανάσταση. Στα χρόνια που πέρασαν, αγαπήθηκε, ταξίδεψε, δημιούργησε τάσεις, όπως ο φημισμένος χάρτης με όλες τις γραμμές, που τον καθιέρωσε ο κύριος Harry C. Beck το 1931 και βασίζεται σε ηλεκτρολογικό πίνακα και αν δείτε οποιοδήποτε μετρό στον κόσμο, αυτόν τον χάρτη θα έχει για βάση. Στον πόλεμο, οι σταθμοί και οι υπόγειες στοές του, χρησιμοποιήθηκαν ως τεράστια καταφύγια για να αποφεύγει ο πληθυσμός τις Γερμανικές βόμβες.
 
mindthegap02
Σήμερα, μεταφέρει 3 εκατομμύρια επιβάτες την ημέρα, σε 275 σταθμούς και με 405 χιλιόμετρα γραμμών. Τις ώρες αιχμής σαρδελοποιούνται όλοι σε ένα πολύβουο συνονθύλευμα. Αυτό το πλήθος όμως είναι που για εμένα κρύβει όλο το ενδιαφέρον.
 
Το Λονδρέζικο μετρό είναι η κοινωνιολογική υπόσταση του Λονδίνου. Κρύβει μέσα στα βαγόνια κάθε τάξη, κάθε θρησκεία, χρώμα, κάθε καρυδιάς καρύδι. Είναι οι αρτηρίες και οι φλέβες που αιμοδοτούν αυτή τη μεγαλούπολη.
 
mindthegap05
Κάθομαι που λέτε στο βαγόνι και ενώ απαράβατος κανόνας της Αγγλοσαξονικής κουλτούρας είναι μην κοιτάς τον άλλον στα μάτια ή να τον παρατηρείς, εγώ κοιτάζω και με το παραπάνω. Βρίσκω τεράστιο ενδιαφέρον στα πάντα. Στο στήσιμο, στα ρούχα, στα χρώματα, στα σκουλαρίκια και που είναι τοποθετημένα, στο τι κάνει ο καθένας για να περάσει η ώρα του. Οι Άγγλοι διαβάζουν. Συνέχεια. Όρθιοι, κρεμιούνται σαν τα σταφύλια από τις χειρολαβές και διαβάζουν. Μεγάλη επιτυχία, έχουν τα καινούρια e-books, που τα απεχθάνομαι ως συγγραφέας αφού δεν υπάρχει η μαγεία του βιβλίου, αλλά προφανώς βολεύουν τους πολυάσχολους κατοίκους. Είναι όλοι τους πάντως χαρακτήρες. Πλάθω μικρές ιστορίες. Πού πάνε, τι κάνουν, πώς είναι η μέρα τους;
 
Μια από τις πιο φημισμένες ανακοινώσεις στους σταθμούς είναι το «Mind the Gap». Προσοχή στο κενό μεταξύ του τρένου και της πλατφόρμας. Έτσι όπως παίρνει τη στροφή σε κάποια σημεία, κινδυνεύεις να πέσεις στο κενό. Έχει συμβεί. Για περίπου 40 χρόνια, ένας ηθοποιός που δεν έγινε ποτέ διάσημος, ο Oswald Laurence, είχε δανείσει τη φωνή του για να προειδοποιεί τους επιβάτες. Σταδιακά η φωνή αντικαταστάθηκε και το 2007 ο κος Laurence πέθανε. Υπήρχε μόνο ένας σταθμός που ακόμα ακουγόταν η φωνή του. Embankment. Η γυναίκα του, η κα Margaret McCollum, για παρηγοριά πήγαινε στο σταθμό, έπαιρνε τη θέση της στο παγκάκι της αναμονής στην πλατφόρμα και συγκινημένη εδώ και χρόνια, άκουγε τη φωνή του άντρα της που δεν υπήρχε πια. Την 1η Νοεμβρίου όμως ξαφνικά σταμάτησε. Η κα Μαργαρίτα, με δάκρυα στα μάτια, έτρεξε στους υπεύθυνους του σταθμού και ρώτησε γιατί. Έγραψε και ένα γράμμα στη Διοίκηση.
 
Οι άνθρωποι του Μετρό συγκινημένοι και αυτοί και ως φόρο τιμής, της έκαναν τη χάρη. Επανέφεραν πάλι στο σταθμό το μήνυμα και μάλιστα της έδωσαν και ένα μικρό CD με τη φωνή του άντρα της που τόσο αγαπούσε μετά από σαράντα χρόνια γάμου. Έτσι κάπως, θεραπεύτηκε το «κενό»...
 
Τελικά, μου αρέσει αυτό το κομμάτι από το «σώμα» αυτής της πόλης... Και ας είναι υπόγειο!
 
Συνεχίζεται...
 
mindthegap01

Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments