Άρθρα & Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με το Φίλιππο Φραγκούλη

 
   Στις 26 Μαΐου 2007 οκτώ οικογένειες θρήνησαν το χαμό των δικών τους παιδιών. Οκτώ παιδιά έφυγαν για το τίποτα… Ο Λούσιος ποταμός φουσκώνει, παρασέρνει, σκοτώνει… Για μερικές ώρες οι πατημασιές οδηγούσαν σε έναν αδηφάγο Αχέροντα… Άνθρωποι που φώναζαν καθώς το νερό του έτρεχε με εξωφρενική ταχύτητα… Άνθρωποι που άκουγαν εκείνους που φώναζαν, είχαν προς το παρόν σωθεί, αλλά έκλαιγαν με όλους τους τρόπους που είναι γνωστοί στο είδος μας, γνωρίζοντας πως σ’ αυτό το σήριαλ του χρόνου δεν θα έπαιζε «χάππυ εντ»… Από την άλλη μεριά, δέκα άνθρωποι κατάφεραν να επιζήσουν. Και ένα από αυτούς κατάφερε να το ξαναζήσει…
 
   Ο Φίλιππος Φραγκούλης είναι ένας από τους επιζώντες της τραγικά τρομακτικής ή τρομακτικά τραγικής αν θέλετε – λέξεις είναι για μας τους απέξω, μόνο λέξεις, δυστυχώς – ιστορίας στο ποτάμι της Αρκαδίας. Κάποια στιγμή πήρε την απόφαση να γράψει για αυτές τις ώρες που του άλλαξαν τη ζωή για πάντα. Το «Απέναντι Όχθη» κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες και ταρακούνησε πολλούς «άνετους» και «σίγουρους» συνανθρώπους μας. Η αφήγηση μουσκεύει τα πόδια μας, μαγκώνει τους μύες, τυραννάει το μυαλό… Η πραγματικότητα είναι πολλές φορές το καλύτερο αλλά και το πιο εφιαλτικό σενάριο.
 
filipposfragkoulisslidebig
  
   Συναντήσαμε το Φίλιππο κάπου στην Αθήνα ένα Κυριακάτικο μεσημέρι. Η Μαρκέλλα Καζαμία τα είχε κανονίσει όλα μια χαρά – και πάλι. Καθίσαμε, μιλήσαμε, ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο και μετά πάλι στο σήμερα και το αύριο. Πρόκειται για έναν υγιώς ανήσυχο άνθρωπο, για ένα νέο παιδί που αποφάσισε να τα αλλάξει όλα στη ζωή του, ξανά, και να φύγει για το εξωτερικό και να κυνηγήσει εκεί το όνειρό του. Να μείνει μόνιμα και να προκόψει. Όλες τις εικόνες από εδώ τις έχει αποθηκεύσει για τα καλά στο μυαλό του και τις χρησιμοποιεί, όχι για να μεμψιμοιρεί αλλά για να κάνει τη διαφορά. Μας μίλησε για το βιβλίο, για το πώς και το γιατί, για την πρώτη φορά που το κράτησε στα χέρια του. Μας είπε πως αντιδρά ο κόσμος που το διαβάζει. Μας «εκμυστηρεύτηκε» το πάθος του για το γράψιμο και την αγάπη του για την Ελλάδα μας. Κι εμείς, τον ακούγαμε και προσπαθούσαμε να νιώσουμε κάπως σαν και κείνον. Εννοείται πως αποτύχαμε οικτρά, δεν είναι δυνατό να νιώσεις κάτι που δεν έχεις ζήσει… Αυτό μένει να στο θυμίζουν γλαφυρά οι σελίδες, οι ποτισμένες με τις φράσεις και τις λέξεις μιας προσωπικής τραγωδίας. Καλή τύχη σε ό,τι κι αν κάνεις, Φίλιππε, καλή συνέχεια στην απέναντι όχθη!
 
filipposfragkoulis01
Διάβασα μια συνέντευξη που είχες δώσει τον περασμένο Δεκέμβριο, στο ελculture.gr. Ήταν λίγο πριν φύγεις για το Λονδίνο… Μάλιστα, η συντάκτρια που υπογράφει το άρθρο…
(γελάει) Ήταν το τελευταίο βράδυ.
 
Ακριβώς! Είχαν μάλιστα μαζευτεί οι φίλοι σου για να σε αποχαιρετήσουν… Ήταν πριν φύγεις για να κάνεις μια καινούργια αρχή. Πώς ήταν αυτή η καινούργια αρχή;
Ναι… αυτή η ερώτηση μ’ αρέσει πολύ και θα σου πω γιατί… Ξέρεις, εκτός από το βιβλίο, που με ρωτάνε «Γιατί το έγραψες» και τα λοιπά, νομίζω ότι σε πιο προσωπικό επίπεδο, όλη αυτή η εμπειρία λειτούργησε σε μένα, εκτός από τον επαναπροσδιορισμό αξιών, ξέρεις «η ζωή μας» και όλα αυτά, προσωπικά εμένα με έκανε να αφήσω την «ασφάλεια», θεωρητικά… Γιατί, ως τώρα, είχα μια καλή δουλειά, σε τράπεζα, είχα ένα μισθό, το σπίτι μου… και θεώρησα ότι έπρεπε να κάνω μία κίνηση, να τα αλλάξω όλα αυτά. Κοίτα, δεν είναι εύκολα… Ειδικά τις πρώτες δύο εβδομάδες δεν σου κρύβω ότι ζορίστηκα πολύ. Γίνεσαι πια εσύ μετανάστης και αυτό είναι πολύ μεγάλο μάθημα. Εγώ ούτως ή άλλως αυτό το ήξερα γιατί είχα ξαναζήσει στο εξωτερικό χρόνια… Οπότε είσαι πια εσύ ο ξένος! Αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, και αυτό είναι για μένα το χειρότερο πράγμα της κρίσης, έχει γίνει μια δυσφήμιση γενικότερα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Πες τη οργανωμένη, πες τη μη οργανωμένη, αλλά το αποτέλεσμα είναι ότι αντιμετωπίζουμε μια κατανόηση αλλά αντιμετωπίζουμε και μια κατάσταση ότι «Εσείς οι Έλληνες είστε όλοι τεμπέληδες»! Έχουμε ξαφνικά μια αναπαραγωγή στερεοτύπων, που για μένα είναι το χειρότερο που έχει προκύψει από τη λάθος διαχείριση – και πολιτικά και επικοινωνιακά – της κρίσης. Οπότε αυτό το βρίσκεις μπροστά σου… Έχεις ανταγωνισμό από τους Ανατολικό-Ευρωπαίους αλλά και από τους Άγγλους. Υπάρχει και εκεί κρίση, να το τονίσουμε αυτό. Δεν είναι η γη της επαγγελίας, γιατί ακούω πολλούς να λένε «Να φύγω από δω πέρα και να πάω εκεί και θα είναι όλα σούπερ»! Δεν είναι καθόλου σούπερ, είναι εξίσου δύσκολα, εξίσου ανταγωνιστικά… Ξέρεις όμως τι με βοηθάει εκεί; Το ότι είμαι tabula rasa…
 
filipposfragkoulis02
Άγραφο χαρτί…
Ακριβώς. Ενώ εδώ έφερα το βάρος του «ποιος είμαι»… ακόμα κι αυτό εδώ το βιβλίο, το θέατρο, τη δουλειά μου… Τώρα που είμαι έξω με ρωτάνε «Και τώρα τι κάνεις»; Και τους απαντώ «Είμαι άνεργος, ψάχνω για δουλειά». Και βλέπεις κατ’ αρχάς πως σε αντιμετωπίζει ο κόσμος.
 
Αυτή την περίοδο γράφεις κάτι;
Όχι… θέλω να ετοιμάσω κάτι… Έχω στο νου μου μια άλλη ιστορία… Μυθοπλασία αυτή τη φορά… θα ήθελα να την ξεκινήσω αλλά αυτή την περίοδο δεν υπάρχει καθόλου χρόνος. Είναι πιο μεγάλη ιστορία από αυτή που έχω γράψει, έχω ήδη αρχίσει να πλάθω χαρακτήρες, γεγονότα… Έχει όμως πολλές απαιτήσεις αυτή η γραφή, θέλει έρευνα και γεωγραφική και ιστορική. Θεωρώ ότι αυτό το βιβλίο δεν έχει δώσει ακόμα αυτά που έχω γράψει, έχει ακόμα πράγματα και θεωρώ επίσης ότι όταν αυτό τελειώσει, τότε θα ξεκινήσω το άλλο.
 
Μέχρι το επόμενο λοιπόν ας μείνουμε σ’ αυτό εδώ. Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο…
Κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου…
 
Πώς ένιωσες όταν το πρωτοκράτησες στα χέρια σου;
Ένιωσα παρά πολύ συγκινημένος… Δεν το πίστευα! Ξέρεις, από τη σύλληψη της ιδέας, το να γράψω κάτι, μέχρι το ότι το είχα μπροστά μου, είχαν περάσει σχεδόν τρία χρόνια! Ήθελε πολλή προετοιμασία όλο αυτό, και ψυχολογική, ήθελα να του δώσω την προσοχή που του αρμόζει, και να είναι οι συνθήκες ιδανικές γι αυτό. Επειδή υπήρχε και μια δικαστική πορεία, δεν ήθελα να επιβαρύνω τη δικαστική διαδικασία, για να είναι όλα ανεξάρτητα, να είναι όπως πρέπει. Θεώρησα ότι όταν τελειώσει η διαδικασία, τότε θα μπορούσα να το εκδώσω… Αλλά έπρεπε αρχικά να το πιστέψω κι εγώ ο ίδιος. Παρόλο που έγραφα για χρόνια και είχα και ένα blog, το οποίο πήγαινε πολύ καλά… Γενικά πάντα ασχολιόμουν με τη γραφή, μου αρέσει πολύ να γράφω. Πολύς κόσμος μου έλεγε ότι πρέπει να γράψω κάτι αλλά δεν είχε πάει το μυαλό μου ότι πρέπει να γράψω μια τέτοια ιστορία. Ήταν λοιπόν πολύ συγκινητική στιγμή και ταυτόχρονα ένιωσα πολύ υπερήφανος. Γιατί τα κατάφερα!
 
filipposfragkoulis03
Δύο φορές! Μία που το έζησες και μία που το ξανάζησες γράφοντάς το…
Ναι, έχεις δίκιο.
 
Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να βγάλεις ξανά από μέσα σου όλη αυτή την τραγωδία; Φαντάζομαι ότι τον πρώτο καιρό θα έγραφες και θα έκλαιγες…
Κάθε μέρα έκλαιγα! Το βιβλίο αυτό το έγραψα σε ένα δίμηνο μέσα, το καλοκαίρι του 2010. Καθόμουν κάθε απόγευμα, από τις έξι ως τις δέκα, και έγραφα, γιατί είχα και την πρωινή δουλειά μου. Έπρεπε λοιπόν να το προγραμματίσω, γιατί ήθελα να το τελειώσω 31 Αυγούστου. Ήταν πολύ δύσκολη η διαδικασία, αλλά και πολύ λυτρωτική. Γιατί έβγαλα αυτά που ήθελα να πω από μέσα μου… Και ειδικά σε κάτι σκηνές που ήταν πολύ «ζόρικες», εκεί… πολύ πράμα! Υπήρχαν και κάποιες μέρες που δεν άντεχα να γράψω. Ήξερα όμως ότι ήθελα να πω αυτή την ιστορία, γιατί θεωρώ – και το έχω πει και αλλού – ότι μια τραυματική εμπειρία μπορεί να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν πολύ σημαντικά πράγματα στη ζωή τους. Και αυτό έχει ήδη φανεί με το βιβλίο. Έχω ξεκινήσει συνεργασία με κάποια σχολεία, πήγα και μίλησα στα παιδιά εκεί, μαθητές τρίτης γυμνασίου, πρώτης λυκείου, και είναι απίστευτη και ασύλληπτη η αντίδραση των παιδιών, έγραψαν κείμενα πολύ συγκινητικά και ώριμα. Μέσω του βιβλίου μου βρήκα τους διασώστες μου, και από την εθελοντική ομάδα διάσωσης και από την πυροσβεστική. Είναι σαν να έχει ανοίξει ένα άλλο «Κουτί της Πανδώρας» και αλλάζει καταστάσεις και πράγματα. Και τελικά, αυτή είναι η δύναμη ενός βιβλίου. Νομίζω ότι έκανα πολύ καλά που το δοκίμασα, παρόλο που για μένα ήταν ένα ξεγύμνωμα. Πολλοί δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό εύκολα. Σου λέει ο άλλος «Τι θέλει τώρα εμένα, την ιστορία μου»…
 
Θα σε πάω πάλι λίγο πίσω. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη που έκανες, όταν τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν και ποια η τελευταία που έκανες, όταν είχες πια γλυτώσει, αλλά είχαν «φύγει» τα οκτώ παιδιά;
Όλα συνέβησαν σε κλάσματα δευτερολέπτου, δεν έχεις εκεί το περιθώριο να σκεφτείς… Ότι δεν θέλω να πεθάνω… Το είχα πει στον εαυτό μου… Είχα ψυλλιαστεί ότι κάτι θα συμβεί, το γράφω και στο βιβλίο. Ανησυχούσα για τις καιρικές συνθήκες, ήμουν υποψιασμένος… όταν όμως άρχισε να συμβαίνει όλο αυτό, το πρώτο που θυμάμαι ήταν ότι «Δεν θέλω να πεθάνω εδώ»! Άφησα το νερό να με παρασύρει, πάλεψα, πνίγηκα και ξαναβγήκα και πήρα ανάσα…
 
filipposfragkoulis04 
Και η τελευταία σου σκέψη;
Ένα τεράστιο «Γιατί;»… Δεν μπορούσα να αντιληφθώ το μέγεθος της απώλειας, της καταστροφής. Ότι ήμουν με αυτούς τους ανθρώπους, ότι μέσα σε πέντε-έξι ώρες γίναμε φίλοι και μετά, μέσα σε δευτερόλεπτα, δεν υπήρχαν πια! Αυτό! Ξέρεις, είναι παρά πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς αυτό… Παρά πολύ δύσκολο.
 
Την επόμενη μέρα του συμβάντος, τη μεθεπόμενη, έπρεπε να συνεχίσεις τη ζωή σου. Να πας στο μανάβη, στο μπακάλη, να πας να πληρώσεις λογαριασμούς…
Πήγα στη δουλειά μου την επόμενη μέρα! Κανονικά! Και με έδιωξαν οι άνθρωποι, να είναι καλά… «Πάρε δυο-τρεις μέρες, πήγαινε σπίτι σου»…
 
Πώς επέστρεψες στην καθημερινότητα;
Ξέρεις κάτι; Επέστρεψα κανονικά γιατί, για μένα, αυτός ήταν ο τρόπος να πολεμήσω όλο αυτό το πράγμα. Δεν ήθελα να το δω σαν «Πω-πω, τι θα κάνω τώρα»… Είχα άπειρες σκέψεις και εικόνες στο μυαλό μου… Κοιμόμουν αλλά έκανα πολύ ανήσυχο ύπνο. Δεν το είχα ακόμα συνειδητοποιήσει ο ίδιος… Λειτουργούσα ως εξής. «Έγινε αυτό τώρα – έζησα – πρέπει να συνεχίσω». Έπρεπε να συνεχίσω, να αναγεννηθώ. Γι αυτό γράφω και στο βιβλίο ότι έχω πλέον δύο γενέθλια. Τα «κανονικά» μου και την 26η Μαΐου 2007…
 
filipposfragkoulis05
Μια και το έθιξες… ξέρω βέβαια την απάντησή σου από τώρα αλλά θα το ρωτήσω. Η «Απέναντι Όχθη» συμβολίζει τη ζωή για την οποία μάχεσαι ή το τέλος που παλεύεις να αποφύγεις;
Όχι, τη ζωή για την οποία μάχομαι. Για να κάνω ένα καινούργιο ξεκίνημα. Ξέρεις κάτι; Τις προάλλες μια γνωστή με ρώτησε «Αν επέλεγες στη ζωή σου τώρα να ξαναζήσεις αυτό το πράγμα, βλέποντας πόσο σε έχει αλλάξει σαν άνθρωπο, θα το έκανες»; Κι εγώ απάντησα ότι θα το ξανάκανα, εκατό τα εκατό! Όσο τραγικό κι αν είναι, όσο δύσκολο κι αν είναι. Αυτή η ιστορία με έκανε λίγο καλύτερο άνθρωπο, μου δίδαξε παρά πολλά. Και, παρόλο που ήταν ισχυρό το σοκ, για μένα… Πιστεύω πως όλα στη ζωή μας έγιναν για κάποιο λόγο. Θεωρώ ότι πήρα ένα δώρο από αυτή την ιστορία. Δεν ξεχνώ ότι κάποιοι άνθρωποι δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό, νιώθω ότι παλεύω και γι αυτά τα παιδιά. Νομίζω ότι βλέποντάς με από κει πάνω, αισθάνομαι… δεν ξέρω, έτσι νιώθω μέσα μου, νομίζω ότι θα αισθάνονται καλά. Είναι μια ιστορία που αφορά πολύ κόσμο, πονά πολύ κόσμο, έχει αλλάξει τη ζωή τους. Πρέπει να το πούμε αυτό. Έχει αλλάξει τις ζωές πολλών ανθρώπων…
 
Διάβασα πως ναι μεν καταδικάστηκαν οι υπεύθυνοι διοργανωτές… Πλην όμως, αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι δεν άλλαξε τίποτα όσον αφορά την ασφάλεια του κόσμου σε τέτοιες εκδηλώσεις στην Ελλάδα. Από τη μεριά σου τι έχεις διαπιστώσει όλα αυτά τα χρόνια; Έχει γίνει έστω κι ένα βήμα μπροστά σε θέματα οργάνωσης και ασφάλειας;
Από επίσημους φορείς τίποτα! Εδώ θα πω κάτι που ανακάλυψα, ψάχνοντας για αυτή την ιστορία. Το 1999 στην Ελβετία, στο φαράγγι του Saxetenbach, στις Άλπεις, έγινε ένα ανάλογο ατύχημα… Όταν το διάβαζα ανατρίχιαζα συνέχεια, γιατί είχε πανομοιότυπα χαρακτηριστικά. Ήταν πάλι μια ομάδα ανθρώπων, είχε καταιγίδα, δεν είχαν ληφθεί μέτρα… Είκοσι ένας άνθρωποι σκοτώθηκαν… ακριβώς με τον ίδιο τρόπο! Φούσκωσε το νερό στο φαράγγι και… Αυτό το γεγονός λοιπόν αποτέλεσε την αφορμή στην Ελβετία, να αλλάξει άρδην όλο το νομοθετικό πλαίσιο. Άλλαξαν όλες οι διαδικασίες, η εκπαίδευση, τα πάντα, όλα όσα ορίζουν δραστηριότητες στο βουνό, ορειβασία κτλ. Πήρε τουλάχιστον δέκα χρόνια να ανακάμψει η συγκεκριμένη αγορά, τουλάχιστον από τους Ελβετούς. Ακόμα και οι ίδιες οι εταιρείες πήραν αυτό το γεγονός ως ευκαιρία να ξανά-εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους, να αναθεωρήσουν για τα μέτρα ασφαλείας. Στην Ελλάδα, στην ίδια περιοχή, μετά από ενάμισι χρόνο, είχαμε πάλι ατύχημα, και πνίγηκε ακόμα ένας άνθρωπος. Δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Για μένα αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που θέλω να ακουστεί αυτή η ιστορία. Θέλω να μάθει ο κόσμος, να μην πηγαίνουν σαν χαϊβάνια τουλάχιστον. Να πηγαίνουν εν γνώσει τους, να ξέρουν, να ρωτάνε, να απαιτούν. Να είναι σκεπτόμενοι.
 
filipposfragkoulis06
Ξαναπήγες στο σημείο εκείνο;
Έχω πάει σε ένα μέρος εκεί… Κάπου έχει ένα γεφύρι που ενώνει τις δύο μονές. Έχω πάει μέχρι εκεί…
 
Θα κατέβεις;
Δεν ξέρω ακόμα… Είχα πάει δυο εβδομάδες μετά. Να ανάψω ένα κερί για τα παιδιά που χάθηκαν… Χθες συναντήθηκα με ένα από τα παιδιά, από την εθελοντική ομάδα διάσωσης, που με βρήκαν – μέσω του βιβλίου. Κι αυτό το παιδί προσφέρθηκε, όποτε θελήσω, να πάμε μαζί. Θέλω να το ξαναδώ το μέρος, θέλω να δω πως σώθηκα… Του είπα ότι θα πρέπει να γίνει καλοκαίρι, να έχει να βρέξει τουλάχιστον δύο μήνες (γελάει)… Δεν είμαι σίγουρος ακόμα ότι μπορώ να το αντιμετωπίσω. Αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία μου κατάκτηση.
 
Με τα υπόλοιπα παιδιά έχεις κρατήσει επαφή…
Με κάποια από τα παιδιά ναι, όπως και με τους γονείς των παιδιών που έχουν «φύγει». Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους ήλθαν και στην παρουσίαση του βιβλίου. Εδώ πρέπει να πω ότι θέλω να ευχαριστήσω πολύ και τα άλλα παιδιά που σώθηκαν και τους γονείς, θεωρώ ότι το αποδέχτηκαν με όμορφο τρόπο όλο αυτό με το βιβλίο. Κατάλαβαν το νόημα, κατάλαβαν την προσπάθειά μου. Αυτό το κάνω για να τιμήσω κατ’ αρχάς αυτά τα παιδιά και για να μην επαναληφθεί αυτή η, παράλογη για μένα, θυσία.
 
Τελευταία ερώτηση. Θα σε πάω ξανά στην αρχή. Μου είπες ότι έχεις μια ιστορία στο μυαλό σου, που κάποια στιγμή θα αρχίσεις να τη γράφεις. Η συγγραφή είναι αυτό με το οποίο θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά, να ζήσεις απ’ αυτό;
Το να ζήσεις απ’ τη συγγραφή… Είναι σαν να λες «Θα πάω να ζήσω στον Άρη»! (γέλια) Έτσι όπως είναι τα πράγματα και με όλα αυτά τα παράλογα που σκέφτονται για τη φορολογία των συγγραφέων, είναι αδύνατο. Σίγουρα ναι, θα ασχοληθώ παραπάνω γιατί με ενδιαφέρει πολύ, αγαπάω την ελληνική γλώσσα και θέλω να ασχοληθώ, για μένα. Ένα από τα μαθήματα που παίρνω είναι ότι στις σύγχρονες κοινωνίες και δη στην Ελλάδα του 2013, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σαν άνθρωποι και να μην ορίζουμε τους εαυτούς μας σε στεγανά, δηλαδή «Είσαι ηλεκτρολόγος και τίποτα άλλο». Θεωρώ ότι ο σύγχρονος άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του και την κοινωνία να κάνει πολλά πράγματα. Και όχι με την παλιά και παντελώς χαζή αντίληψη για μένα «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης». Αλλά με την αντίληψη ότι μπορώ, σαν άνθρωπος, να γίνω και ηθοποιός και να δουλεύω και σε μια επιχείρηση, μπορώ να τραγουδάω, να χορεύω, να γράφω… Αρκεί να το πιστέψω και να έχω τη διάθεση να το κυνηγήσω. Ακούω, ας πούμε, πολύ κόσμο, να μου λέει «Περίμενα να διοριστώ, δεν διορίστηκα ποτέ». Αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένα επαγγέλματα είναι έτσι, γιατί έτσι είναι η πορεία. Πρόσφατα, στην Αγγλία, γνώρισα ένα παιδί που ήταν δάσκαλος και απολύθηκε, γιατί κάνουν περικοπές και εκεί. Ο άνθρωπος μου είπε ότι, μετά από είκοσι χρόνια στη δουλειά, θα μπορούσε πολύ άνετα να πάει σε άλλο σχολείο. Όμως κάποια στιγμή μου λέει ότι «Τελικά αυτό μου κάνει ότι μπορώ να ασχοληθώ με κάτι άλλο στη ζωή μου»! Και ότι θέλει να ανοίξει ένα κατάστημα να πουλάει βιβλία. Αυτή είναι η διαφορά νοοτροπίας, το βλέπει ως ευκαιρία να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα. Εμείς εδώ έχουμε αυτό το πατερναλιστικό μοντέλο, ότι κάποιος πρέπει να μας δώσει δουλειά, η μαμά να μας φροντίσει, το κράτος-μπαμπάς να μας φροντίσει. Είναι δύσκολα ναι, αλλά θα τα καταφέρουμε αν δουλέψουμε όλοι μαζί και όχι ο καθένας να περιφρουρεί το «μαγαζάκι» του.
 
Κώστας Κούλης
 
filipposfragkoulis07
Ο Φίλιππος Φραγκούλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Από τότε δεν ησύχασε ποτέ. Είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου Ανατόλια, όπου ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά και ιδιαίτερα το θέατρο. Από πολύ μικρός ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Στα δεκαοκτώ του εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο. Αποφοίτησε με πτυχίο Οικονομικών από το Middlesex University και συνέχισε με δύο Μεταπτυχιακά σε Χρηματοοικονομικά και Management στο Brunel και στο London School of Economics. Σπούδασε υποκριτική στο Λονδίνο, στο Παρίσι και το Βερολίνο, στις δραματικές σχολές RADA, Guildhall School of Music and Drama, Actors Center και International Institute of Performing Αrts. Ταυτόχρονα, δραστηριοποιείται στον τραπεζικό χώρο και ως ηθοποιός σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις και διαφημίσεις στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Δεινός ποδηλάτης με ακτιβιστικές ανησυχίες, blogger, ταξιδεύει συνέχεια, γράφει.
Ο Λούσιος τού άλλαξε τη ζωή. Συνεχίζει ακάθεκτος.

Άρθρα & Συνεντεύξεις

Facebook Comments