Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Nocturnal Rites

Nocturnal Rites
Είδος Heavy Metal
Χώρα Sweden

Chrysilia

Chrysilia
Είδος Symphonic Metal
Χώρα Greece

Foo Fighters

Foo Fighters
Είδος Alternative
Χώρα U.S.A.

Serious Black

Serious Black
Είδος Heavy Metal
Χώρα International
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Mother Of Millions

CD

Sigma

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017
Είδος Progressive Metal
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία ViciSolum Productions

Sigma

Review

1. Emerge
2. Shine
3. Silence
4. Rome
5. Their Passage, The Light
6. Collision
7. The Rapture
8. Spiral
9. Sigma
 
 
   Φανταστείτε πως βρίσκεστε σε ένα θάλαμο που λειτουργεί σαν view-master… Φανταστείτε πως τα παράθυρα του θαλάμου δείχνουν, αντί για τον έξω κόσμο, εικόνες και σεκάνς από το παρελθόν σας, ίσως κι από το μέλλον σας. Υποθέστε πως ένα τέτοιο σενάριο μπορεί κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Το υποθέσατε; Καλώς… Το ΙΔΑΝΙΚΟ soundtrack για μία τέτοια κατάσταση θα ήταν αυτό εδώ το άλμπουμ.

   Τους είχα δει πρόσφατα στο Under The Quarry 2017 φεστιβάλ και έμεινα άφωνος. Η απόδοση, η ποιότητα των συνθέσεων, ο σεβασμός τους σε αυτό που κάνουν, η πεποίθηση ότι το show πρέπει να είναι τέλειο και ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τη μουσική... Αξιοθαύμαστο είδος. Αν ήταν παρέα μου ο Steven Wilson και ο Andy Tillison εκείνο το βράδυ, είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα μου μιλούσαν γι’ αυτή τη μπάντα συνέχεια, μέχρις τις πρώτες πρωινές ώρες της… μεθεπόμενης ημέρας!
 

   Το “Sigma” είναι ένα μανιφέστο. Είναι η εκπεφρασμένη μεγαλοσύνη της μουσικής σε πάνω από τρεις διαστάσεις, μπορεί και πάνω από εννέα… Μπορεί το hypercube της NASA να είναι τελικά αδόκιμο για να καρπωθεί τη θέση του προαναφερθέντος θαλάμου. Οι Mother Of Millions παίζουν Progressive Metal, το οποίο ξεφεύγει από τα όρια του στούντιό τους, της γειτονιάς τους, της πόλης τους, της χώρας τους, του ηλιακού συστήματός τους… Είναι η διακήρυξη μιας ακραιφνώς υγειούς μουσικής πρότασης που αν και πολύπλοκη παραμένει απλή. Ναι, μεν είναι δύσκολο να παιχτεί, πόσο μάλλον να συλληφθεί, αυτό το υλικό, παραμένει όμως πιστό στη μελωδία και όχι στην επιτηδευμένη χρήση γνώσης. Με απλά ελληνικά, τα παιδιά παίζουν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ Prog και τα τραγούδια τους είναι η αγνή μελαγχολία μιας μεγαλοφυίας. Το οκτάλεπτο “Silence” τρέφει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα με μυριάδες πληροφορίες υπέρλαμπρης μιζέριας, είναι όμως τόσο ερωτεύσιμο… Δεν νομίζω να έχει μαυρίσει η ψυχή μου με τόσο υπέροχο τρόπο ποτέ στο παρελθόν… Δεν νομίζω να έχω ευχαριστηθεί τόσο πολύ στη ζωή μου τον πεσιμισμό…

   Το “Collision” διαθέτει και ελληνικά στοιχεία, ελληνικού τύπου μελωδίες και για μερικά δευτερόλεπτα μας προδιαθέτει λυρικά για κάτι δικό μας, τοπικιστικά μιλώντας… Η φωνή όμως μας ταξιδεύει σε άλλους πλανήτες… Βλέπετε, έχει μία υπόσταση που στέκει σε ένα σκαλοπάτι μακριά από συνήθεις πρακτικές και τεχνικές. Ο λυρισμός που αποπνέει θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τα μεγαθήρια του είδους, όπως ο Ray Alder για παράδειγμα. Ναι, τόσο εξαιρετικός είναι και μια ακρόαση θα σας πείσει. Μόλις μία ακρόαση. Οι επόμενες, όλες οι επόμενες, θα έχουν κυρίως λατρευτικό χαρακτήρα.
 

   Οι κρουστές αναζητήσεις στο “Spiral” δίνουν ένα μυστηριακό τόνο στο κομμάτι, ο τόνος αυτός όμως απαντάται καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Ο χώρος που αφήνεται για τη μουσική είναι τεράστιος, ο χώρος που έχει η φωνή για να απλωθεί είναι ο ιδανικός και αυτή η χροιά που αξίζει ΠΟΛΛΑ καταφέρνει και εντυπώνεται σε όλες τις γωνιές του μυαλού μας. Είναι υπεράνω περιγραφής το συναίσθημα, για την ακρίβεια ο πακτωλός συναισθημάτων που πηγάζει από τούτη τη δουλειά. Ο πιτσιρικάς που γυρίζει από το σχολείο στο σπίτι, που απέχει πάνω από δύο χιλιόμετρα, ο πιτσιρικάς που είναι τόσος δα, με μια τσάντα να… Που την τσάντα κουβαλάει ο πιο χειροδύναμος φίλος του και που λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι του, κλασσικά τσακώνονται, κλασσικά φωνάζουν και κλασσικά ο φίλος απειλεί να ξαναγυρίσει στο σχολείο, να αφήσει εκεί την τσάντα που προσφέρθηκε να μεταφέρει… Πόσες χιλιάδες σκέψεις δεν έκανε ο μικρός μαθητής της τετάρτης δημοτικού… Ε, φανταστείτε τη μουσική που θα μπορούσε να βγει από δαύτες τις σκέψεις… Απλά προσπαθήστε να φανταστείτε…

   Ο επίλογος, το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, είναι το επιστέγασμα της εσώτερης ψυχογραφικής (αλλά και ψυχορραγικής) μορφολογίας ενός ανώτερου όντος. Τι να πω… Έχω απλά συγκλονιστεί. Το είπα και στα παιδιά κατ’ ιδίαν… «Είναι πολύ μικρή η Ελλάδα για σας»… Μακάρι να γίνουν τεράστια μπάντα εμπορικά, μακάρι να γεμίζουν γήπεδα. Καλοτάξιδο, κύριοι! Πάω να ξανακούσω.

Κώστας Κούλης
 

 

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

0 Μέλη και 333 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι