Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Serious Black

Serious Black
Είδος Heavy Metal
Χώρα International

Septicflesh

Septicflesh
Είδος Death Metal
Χώρα Greece

Mother Of Millions

Mother Of Millions
Είδος Progressive Metal
Χώρα Greece

Jag Panzer

Jag Panzer
Είδος Heavy Metal
Χώρα U.S.A.
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Paradise Lost

CD

Medusa

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017
Είδος Death Metal
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Nuclear Blast

Medusa

Review

1. Fearless Sky
2. Gods Of Ancient
3. From The Gallows
4. The Longest Winter
5. Medusa
6. No Passage For The Dead
7. Blood And Chaos
8. Until The Grave
 
 
Pt.I: Me
   Από το 1988 οι Paradise Lost κοσμούν τα μουσικά δρώμενα. Με δεκαπέντε πλέον άλμπουμ στο ενεργητικό τους και μια διακεκριμένη πορεία στο χώρο του doom – gothic, μας συναρπάζουν άλλη μια φορά. Το νέο άλμπουμ με το όνομα “Medusa” έρχεται πιο σκοτεινό και πιο μεστό από τα υπόλοιπα. Όχι, συγκρίσεις άλμπουμ δεν κάνω, δεν γίνεται άλλωστε. Ο τρόπος με τον οποίο μας παρουσιάζουν τις νέες τους ανησυχίες είναι πιο ώριμος. Η μουσική έχει πολλές μελωδίες έτσι ώστε να έρχεται σε σύγκρουση με τα βάρβαρα φωνητικά του Nick Holmes.

   Η Μέδουσα, ιέρεια της Αθηνάς, έμπλεξε με τον Ποσειδώνα και έβγαλαν τα μάτια τους στο ναό της Αθηνάς. Φυσικά και η Αθηνά τα πήρε κρανίο που λένε και αφού με τον Ποσειδώνα δεν μπορούσε να τα βάλει, βρήκε εύκολο θύμα τη Μέδουσα που τη μεταμόρφωσε σε τέρας, το οποίο για μαλλιά είχε φίδια, ενώ αν κάποιος κακομοίρης την κοίταζε γινόταν αυτομάτως πέτρινος.
 

   Το απόκοσμο, λυρικό και γοτθικό άλμπουμ των Paradise Lost προσπαθεί να βρει τις κρυμμένες έννοιες των μύθων, μιλά για τον παγανισμό, την τυφλή πίστη, το θάνατο, τη θλίψη, τη μοίρα, αλλά και την ανθρώπινη ύπαρξη. Ναι, μέσα στο τσακίρ κέφι (χιουμοράκι). Το “Medusa” είναι μια πανδαισία ήχων, γεμάτη λυρικά και γοτθικά στοιχεία. Τα οκτώ τραγούδια του άλμπουμ, εκτός της αναμενόμενης μελαγχολίας έχουν ένα μοναδικό δυναμισμό και μια ακραία αγριότητα. Λάτρεψα το κινηματογραφικό ακουστικό ξεκίνημα στο "The Longest Winter", ενώ το "Blood And Chaos" έγινε το δικό μου αγαπημένο από το άλμπουμ. Έχει μια φρέσκια ενέργεια και απίστευτα μεγαλειώδη γοτθική αύρα.

   Είμαι σίγουρη πως θα το αγαπήσετε και θα το ακούσετε αρκετές φορές για να βιώσετε όλες τις λεπτομέρειες.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Pt.II: Du
   15 ολόκληρα album. Μια από τις επιβλητικότερες παρουσίες στο σκληρό ήχο και μια ισχυρή προσωπικότητα που δεν βρίσκει πολλές όμοιες γύρω του είναι ο “σύντομος” καθρέφτης των Paradise Lost του σήμερα. Η αργόσυρτη αισθητική που υποσχέθηκε ο Greg Mackintosh (κιθάρες) πήρε σχήμα στο πρόσωπο της “Μέδουσας”.
 
   Ο Nick Holmes (φωνή) διανύει μια περίοδο μετά-ωρίμανσης, όπως μαρτυρά σαφώς και η καλπάζουσα ηλικία του, που φέρνει σκέψεις για τη φθαρτότητα, που συσχετίζεται με το χρόνο αλλά και την κατασταλαγμένη προσέγγιση της αξίας της ζωής και των δώρων της, ένα εκ των οποίων είναι και ο θάνατος.
 
   Αν η θεματική διάσταση του “Medusa” μοιάζει λογοτεχνική, η μουσική του προσέγγιση είναι άκρως καταστροφική, όπως είναι η ελεύθερη απόδοση της doom κατεύθυνσης του album. Παγανισμός και μυθολατρεία αντιμέτωπα με τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα για την ανθρώπινη και θεϊκή ύπαρξη. Ένας μυστηριακός και μυστηριώδης χαρακτήρας που παντρεύει τα riffs των PL με τη “μαύρη” φωνή του Holmes, που μοιάζει να εκμεταλλεύεται πλέον όλο και λιγότερο την υπέροχη χροιά της στις καθαρές μελωδικές γραμμές που αχνοφαίνονται σε κάποια refrain του album.
 
 
   Η πρώτη παρουσία του 22χρονου Waltteri Väyrynen στα τύμπανα κρίνεται ως απολύτως επιτυχημένη, καθώς δεν αφήνει ουδένα περιθώριο εύρεσης στοιχείων ανωριμότητας ή ελλιπούς εμπειρίας στη διαχείριση του οργάνου. Κι αν σε τραγούδια όπως το “Gods Of Ancient” η doom αισθητική βασιλεύει στα τύμπανα, το “Blood And Chaos” αποτυπώνει μια ακόμη πλευρά του “Medusa” που μοιάζει πιο τραχιά και απότομη, αλλά και ίσως απαιτητικότερη από εκτελεστικής πλευράς.
 
   Ένα από τα καλύτερα albums των Paradise Lost από την εποχή των “θαυμάτων” τους μέχρι σήμερα έφτασε επιτέλους στα αυτιά μας. Η μπάντα προοδεύει διαρκώς, δίχως να χάνει τον προορισμό της. Οι πειραματισμοί του παρελθόντος κρίθηκαν ως θησαυρός εμπειριών και η εξαργύρωσή τους έχει πρόσωπο επικίνδυνο που μπορεί να σε μεταμορφώσει σε άγαλμα.

Δημήτρης Μπάρμπας
 
Pt.III: Sa
   Είναι από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα, ούτε και θυμάμαι πόσες φορές τους έχω δει στη σκηνή και κάθε δουλειά που παρουσιάζουν αποτελεί για μένα, αλλά και για σας φαντάζομαι, εξαιρετική αφορμή για ακροάσεις, κουβέντα, συμφωνοδιαφωνίες και λοιπές εκδηλώσεις ανάμεσα σε φίλους που αγαπούν τη μουσική. Οι Άγγλοι δεν είναι μόνο ότι έχουν κυριολεκτικά εφεύρει ολόκληρο «είδος», δεν είναι μόνο ότι έχουν επηρεάσει ένα σκασμό από μπάντες στο χώρο, είναι ότι παραμένουν πιστοί στις αρχές τους και δουλεύουν ακατάπαυστα. Με δεκαπέντε άλμπουμ σε είκοσι επτά χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, πιστοποιούν ότι υπάρχει πάντα οίστρος, ο οποίος μάλιστα μετατρέπεται σε τρομερές μελωδίες και χαίρει της εκτίμησης πολλών ανθρώπων στον πλανήτη.

   Το καινούργιο άλμπουμ ανοίγει με ένα κομμάτι – πλέον των – οκτώ λεπτών. Το “Fearless Sky” είναι αργόσυρτο και βασανιστικό, είναι βαρύ και Doomαριστό και στη συνέχεια ανεβάζει ταχύτητα και κάποια στιγμή αλλάζει και μέτρο. Όχι, δεν είναι δραματική η αλλαγή στο τέμπο, απλά κορυφώνει την ένταση. Αυτό το Doomoκάτι το εισπράττω και στο τραγούδι που ακολουθεί, το “Gods Of Ancient”. Οι κιθάρες είναι απίστευτα βαριές, η μουσική ακολουθεί τις δουλειές των παιδιών από τα Halifax τα τελευταία χρόνια και ως ένα σημείο και αυτές ακόμα τις καταβολές τους. Πριν έλθουν στο προσκήνιο τα εύπεπτα – ως και χιτάκια – “The Last Time” και “Say Just Words”, οι άνθρωποι αυτοί και δη ο Holmes με το Διόσκουρό του το Mackintosh, έγραφαν κάτι που οργίαζε ανάμεσα στο Death και το Doom…
 

   To “From The Gallows” είναι ένα τραγούδι που ξεκινά επίσης αργόσυρτα, για να αλλάξει μέτρο, να πάει στα 6/8, στο κουπλέ, με αποτέλεσμα να γίνει πιο επικό, πιο πομπώδες. Θα επανέλθει στα τεσσάρια, θα αλλάξει πάλι και τα λοιπά και τα λοιπά. Είναι βασανιστικό το μοτίβο, είναι εντελώς Death η φωνή του Holmes, είναι κάτι που είμαι σίγουρος ότι θα συνεπάρει όλους τους οπαδούς του συγκροτήματος, με έφεση σε εκείνους από τα παλιά.

   Ο νεοφερμένος στο δίσκο δεν είναι άλλος από τον καινούργιο drummer (το πλέον σύνηθες φαινόμενο στη σύνθεση του σχήματος), ο οποίος μάλιστα είναι Φιλανδός και απαντά στο όνομα Waltteri Väyrynen. Ο εικοσιδυάχρονος χτυπά με μανία τα δέρματα και τα πιάτα και ο Holmes μας έχει πάρει σβάρνα με μια σειρά επικήδειους. Το ομώνυμο φιλοξενεί και καθαρά φωνητικά, εκείνα τα διπλογραμμένα, στα οποία τόσο πολύ αρέσκεται ο τραγουδιστής αυτής της σπουδαίας μηχανής.

   “Blood And Chaos”! Αυτό ΠΡΕΠΕΙ να έχει γίνει βίντεο! Για κάτσε να τσεκάρω διαδικτυακά τι παίζει. Ναι, ναι, δεν είχα καμία αμφιβολία. Μμμ… μήπως το έχω δει κάτι μέρες πριν και κάνω το σπουδαίο χωρίς να το αξίζω; Ε, κάτι από τα δυο! Χιτοειδής απόφυση και βούρκος για κιθάρες, με τα τύμπανα να γδέρνουν. Ανυπομονώ να δω τι θα γίνεται στα LiVE τους όταν παίζουν τούτο εδώ. Στο αυτό επίπεδο και ο επίλογος, το “Until The Grave”. Σπατουλάρουν οι κιθάρες, παράγει τρελό βόμβο το μπάσο και έρχεται η φωνή να μας αποτελειώσει… Μήπως να κάνανε μια περιοδεία ΜΑΖΙ με τους Rotting Christ, να μη μείνει ζωντανός κανείς από κάτω; Μα κανείς; Οι Paradise Lost έχουν τον απόλυτο σεβασμό μας για την πίστη τους στις ρίζες τους και τον τρόπο που την πρεσβεύουν. Μπράβο και πάλι μπράβο!

Κώστας Κούλης
 

 

Tragic Idol « Tragic Idol Paradise Lost CD Chronology

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

1 Μέλος και 181 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι