Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Serious Black

Serious Black
Είδος Heavy Metal
Χώρα International

Septicflesh

Septicflesh
Είδος Death Metal
Χώρα Greece

Mother Of Millions

Mother Of Millions
Είδος Progressive Metal
Χώρα Greece

Jag Panzer

Jag Panzer
Είδος Heavy Metal
Χώρα U.S.A.
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Steven Wilson

CD

To The Bone

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017
Είδος Progressive Rock
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Caroline International

To The Bone

Review

1. To The Bone
2. Nowhere Now
3. Pariah
4. The Same Asylum As Before
5. Refuge
6. Permanating
7. Blank Tapes
8. People Who Eat Darkness
9. Song of I
10. Detonation
11. Song of Unborn
 
 
   Πλήθος συνεντεύξεων και προειδοποιήσεων ετοίμαζαν το έδαφος για ό,τι έφτασε στα αυτιά μας. Ένα album/tribute στους “ήρωες” του Wilson από τα 80's. Το αποτέλεσμα απρόβλεπτο, όπως άλλωστε είναι και ο ίδιος ο Wilson σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του κουβέντα, σε κάθε του κυκλοφορία, σε κάθε ακόρντο που έπεται. Η αλήθεια είναι ότι είχε μια ισχυρή βάση λεγομένων. Το είχε πει ο ίδιος στο “Perfect Life” από το “Hand.Cannot.Erase” (“We'd listen to her mix tapes; Dead Can Dance, Felt, This Mortal Coil”) κι όσοι τον ακολουθούν γνωρίζουν πολύ καλά τις ετερόκλητες καταβολές του. Ένας πατέρας που το γαλούχησε στους ήχους του “The Dark Side Of The Moon” και μια μητέρα που λάτρευε τους Abba. Η πρόσμιξη του DNA απέφερε καρπό ώριμο και έτοιμο να μείνει μια ζωή πάνω στο δέντρο. “Permanating” λέγεται η μεγάλη έκπληξη. Το single εκείνο, που ορίζει την πρόθεση και τη διάθεση παιχνιδίσματος με το κοινό, τους fans αλλά και τα παιδικά του χρόνια. 80's στα πάντα του και ένα μπαλέτο Bollywood να μας θυμίζει ποιος είναι ο Wilson. Βασικά να μας θυμίζει ότι δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος είναι ο Wilson.
 
 
   Η δυάδα των “The Raven That Refused To Sing” και “Hand.Cannot.Erase” έδρασε ως δίχτυ ασφαλείας. “Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, έστω για ένα album, κέρδισα τουλάχιστον αυτό”, θα σκέφτηκε. Απελευθερωμένος από την ανάγκη να αποδείξει το οτιδήποτε δεν σκέφτηκε κανέναν μας παρά μόνο τον εαυτό του. Σαν κακομαθημένο παιδάκι που πήρε έναν εξαιρετικό έλεγχο τριμήνου, φόρεσε το κράνος του περιμένοντας το μπαμπά του να γυρίσει με το ποδήλατο που του είχε τάξει. Αυτός το πήρε, το έκανε βίδες και κράτησε τα εξαρτήματα για να φτιάξει αεροπλάνο. Γιατί αυτή είναι η αίσθηση που μένει από την ακρόαση του “To The Bone”. Ότι είναι ένα μικρό ευχάριστο διάλειμμα πριν τη δημιουργία. Είμαι πεπεισμένος ότι ο Steven Wilson πρόκειται μέσα στα επόμενα χρόνια να μας χαρίσει κάτι που θα μνημονεύουμε στο διηνεκές. Το “The Wall” (Pink Floyd) και το “OΚ Computer” (Radiohead) έχουν εμποτίσει κάθε του κύτταρο και αφού βγήκε κι αυτή η ανάγκη παιχνιδίσματος από μέσα του, ο δρόμος είναι ανοιχτός για τη μετουσίωση των εμπειριών του σε κάτι μεγαλειώδες.
 
   Για να μην προτρέχουμε όμως ας μείνουμε λιγάκι σε αυτό το παρόν. Σε αυτό το παρόν που θέλει το Wilson να κρατάει τον progressive χαρακτήρα του ακέραιο ακόμα κι ανάμεσα σε τραγούδια όπως τα “The Same Asylum As Before”, “Permanating” και “Song Of I”, που αναφέρονται σε μπάντες όπως οι Tears For Fears, Depeche Mode και Dead Can Dance, γιατί πλάι τους βρίσκεται το “Refuge” που δεν μας αφήνει να αμφισβητήσουμε δευτερόλεπτο τίνος album ακούμε.
 
   Η βραχνάδα της Ninet Tayeb μας έχει κολλήσει στο μυαλό, ιδιαίτερα μέσω του συνταρακτικού “Routine” και τώρα ευθύνεται για το εκπληκτικό αποτέλεσμα του “Pariah” και την πανέξυπνη γέφυρα που δημιουργεί το “Blank Tapes” ανάμεσα στα τραγούδια του “To The Bone”. Η σκοτεινή αισθητική της Lasse Hoile, μόνιμης πλέον συνεργάτιδας του Wilson στην εικονοποίηση της μουσικής του, επιδρά δραστικότατα και πάλι, μεταφέροντας στο έπακρο τη στιχουργική διάθεση του καλλιτέχνη, που ακροβατεί εντέχνως ανάμεσα σε αντιφατικά είδη μουσικής.
 
 
   Τα Progressive Pop είδωλα του Steven Wilson, όπως ονομάζει ο ίδιος τους Peter Gabriel, Kate Bush κι όσους προαναφέρθηκαν, σίγουρα είναι περήφανοι από αυτή τη δημιουργία του τέκνου τους. Εμείς οι πιστοί ακόλουθοι ξέραμε ότι θα κλονιστούμε εν μέρει από αυτή την κατεύθυνση αλλά ο Wilson είναι καλά ριζωμένος ακόμα κι όταν ίπταται σε τέτοιες pop περιοχές.
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 
 
 

 

The Raven That Refused To Sing (And Other Stories) « The Raven That Refused To Sing (And Other Stories) Steven Wilson CD Chronology

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

1 Μέλος και 189 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι