Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Kiriyama Family

Kiriyama Family
Είδος Pop
Χώρα Iceland

Warship

Warship
Είδος Heavy Metal
Χώρα Greece

Holy Martyr

Holy Martyr
Είδος Heavy Metal
Χώρα Italy

Terra IncΩgnita

Terra IncΩgnita
Είδος Heavy Metal
Χώρα Greece
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Iced Earth

CD

Incorruptible

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017
Είδος Heavy Metal
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Century Media

Incorruptible

Review

1. Great Heathen Army
2. Black Flag
3. Raven Wing
4. The Veil
5. Seven Headed Whore
6. The Relic (Part 1)
7. Ghost Dance (Awaken The Ancestors)
8. Brothers
9. Defiance
10. Clear The Way (December 13th, 1862)
 
 
Μέρος πρώτο: Something Wicked...
 
   Δωδέκατο άλμπουμ από τους αγαπημένους Αμερικάνους Iced Earth. Mετά την εγχείρηση του Schaffer, την αποχώρηση του Troy Seele και την αντικατάστασή του από το Jake Dreyer, οι Iced Earth εφορμούν και ξεκινούν να γράφουν το δωδέκατο άλμπουμ. Ανακοίνωσαν ότι θα είχε το όνομα “The Judas Goat”, κάτι που άλλαξε αργότερα και τελικά πάρθηκε η απόφαση να ονομαστεί “Incorruptible”.

   Όταν είχε αποχωρήσει ο Barlow και στη θέση του είχε έρθει ο Block, έκανα αρκετή γκρίνια διότι στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου η καταγραφή του Barlow είχε περαστεί με χρυσά γράμματα. Βέβαια όλα άλλαξαν όταν ήρθαν Αθήνα και άκουσα το Block ζωντανά. Κακώς λοιπόν γκρίνιαζα, σε κάθε άλμπουμ ο «νέος» ξεδιπλωνόταν, εναρμονιζόταν με τους υπόλοιπους και σε αυτό το άλμπουμ πια είναι όπως πρέπει να είναι. Ατόφιο αγριομέταλλο με αρκετές πρέζες «ρομαντικού» συναισθήματος.

   Το άλμπουμ έχει φυσικά την υπογραφή της μπάντας. Είναι ό,τι ακριβώς περιμένουμε από τα παιδιά, ίσως λίγο πιο επιθετικό από τα προηγούμενα αλλά πάντα συντονισμένο στο ίδιο μοτίβο. Άλλωστε γιατί να χαλάσουν αυτή τη συνταγή αφού την έχουν τελειοποιήσει;
 

   Επικό ξεκίνημα με το “Great Heathen Army”. Χορωδία, συναίσθημα αναστάτωσης και μετά… που σε πονεί και που σε σφάζει. Ανοίγει ο Block τη φωνάρα του και ξυπνά σαράντα οικοδομικά τετράγωνα. Τσαχπινιά και πειρατική διάθεση μετά ξυλώδους επεξεργασίας το “Black Flag”, με την καθάρια βαρβαρότητα της φωνής του μάγου. Λάτρεψα το “Raven Wing” που έχει αυτή τη διάθεση «ρομαντισμού» που λέγαμε από τη μια και ξύλο από την άλλη.

   Μελωδικό και σταθερά μεταλλικό το “The Veil”, με επιθετική αύρα, αγριεμένη απόδοση και γκάζια απόλυτης καταστροφής το “Seven Headed Whore” με thrashάρικα τελειώματα. Ένα ακόμα τραγούδι που έχει σκοπό να σας ταρακουνήσει εξ αρχής είναι το «Ινδιάνικο» “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)” με απίστευτα έντονη εισαγωγή, riffάρες κλασσικού metal και διπλονταβραντωμένα drums. Δεν έχει στίχους αλλά δεν νομίζω ότι τους χρειαζόταν κιόλας. Βγάζει άπλετα το συναίσθημα η μουσική.

   Για την αδελφότητα μιλά το “Brothers” και η τρικυμιώδης μουσική, η βαρύτητα του μετάλλου και η γρεζαριστή φωνή προσδίδουν μια κλασικότητα.

   Η ώρα του ξύλου επιστρέφει πανηγυρικά στο “Defiance”. Ντρίπλα, γλύκα και σφαλιάρες. Τι ανεβάσματα ανατριχιαστικά κάνει ο Block! Ω, μα το Dio, με τρέλανε. Καλά καταλάβατε, λατρεμένο και δαύτο.

   Επίλογος αυτής της εξαιρετικά κλασσικής δουλειάς το επικό “Clear The Way (December 13th, 1862)”. Επίθεση χωρίς έλεος. Αγριότητα υπογραφής Iced Earth με μελωδικά σημεία και αυξανόμενη συναισθηματική ένταση.

   Θα το αγαπήσετε, θα το λιώσετε, θα το συζητάτε. Είναι μια δουλειά κλασσικού βεληνεκούς με ξεκάθαρα νοήματα και προθέσεις. Πάρτε σειρά και αναμείνατε μαζί μου την επόμενη εμφάνιση τους για να το απολαύσουμε όπως του αρμόζει. Ζωντανά!

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
 
Μέρος δεύτερο: ...This Way Comes
 
   Η εισαγωγή είναι ψαρωτική… Είναι σκοτεινή και με όλα αυτά τα μοναστηριακά φωνητικά… Πιο πολύ μου κάνει σαν κομμάτι από τον Άρχοντα των δακτυλιδιών… Κι επειδή ψοφάω για τέτοιου είδους θέματα… Ακούω και αδημονώ… Πώς θα μπουκάρουν; Εβδομήντα ένα δευτερόλεπτα μετά την πρώτη νότα σκάνε οι κιθάρες. Τέσσερα στο hihat και δικασωτό περπλεξωτό θέμα. Η πρώτη εντύπωση είναι η φωνή του Stu Block. Είναι αδιαμφισβήτητα η πιο ώριμη δουλειά του. Θεωρούσα πάντα ότι ήταν καλή επιλογή για τη μπάντα και σε αυτό το δίσκο αποδεικνύει ότι το έχει και μάλιστα πολύ. Στο ρεφρέν το όλο μοτίβο παραπέμπει στον κλασσικό τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να αγαπάμε τους Iced Earth.

   To “Black Flag” που ακολουθεί διαθέτει μια εντελώς Αϊσντερθική εισαγωγή, στα πρότυπα του “The Hunter” ίσως. Το κομμάτι είναι mid-tempo, είναι πολύ πωρωτικό και κάπου η φωνή με πάει βόλτα σε παλιές εποχές και παλιούς τραγουδιστές. Ναι, ναι, Μπαρλοΐζει και μας αρέσει πολύ. Το “Raven Wing” αφικνούται με καθαρά και στη συνέχεια οδηγούν η φωνή και τα γκάζια. Πολύ ενδιαφέρον θέμα, με τη φωνή του Block να συναρπάζει παλιούς και νέους φίλους της μπάντας.

   To “The Veil” είναι κι αυτό mid-tempo, εναλλάσσει γκάζια και καθαρά και κάπου εκεί σας χτυπά κάτι που σας είχε κάνει εντύπωση από το πρώτο δευτερόλεπτο, απλά επιλέξατε να το αφήσετε πίσω και να αφεθείτε στη μουσική. Η παραγωγή σπέρνει! Είναι ο ίδιος ο Schaffer που έχει αναλάβει την παραγωγή, άλλωστε ο άνθρωπος ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα τι θέλει στις δουλειές της μπάντας του και ευτυχώς δεν είναι Καπετάνιος όταν κάθεται στην κονσόλα. Στη μίξη και το mastering συναντάμε τον πολύ Christopher ‘Zeuss’ Harris (Sanctuary, Queensrÿche), ο οποίος είναι και ο μηχανικός ήχου του δίσκου. Η μπάντα ηχογράφησε σε ένα στούντιο στην Ιντιάνα, τον τωρινό τόπο διαμονής του Schaffer και έδειξε ότι βρίσκεται σε τρομερή φόρμα παιχτικά. Ο καινούργιος κιθαρίστας, ο Jake Dreyer (ex White Wizzard), είναι φοβερός σολίστας, είναι απόλυτα αρχοντικός και ο Schaffer τον εμπιστεύτηκε διαλέγοντάς τον από πεντακόσιους και βάλε κιθαρίστες που πέρασαν από διαδικτυακή οντισιόν για τη θέση. Έτσι κι αλλιώς ο αρχηγός των Iced Earth τον ήξερε από την περίοδο που οι White Wizzard άνοιγαν για τη μπάντα του.
 

   Το “Seven Headed Whore” είναι κομματάρα. Μέσα σε τρία λεπτά μας παίρνει το σκαλπ, τα σώβρακα και ό,τι βρει μπροστά του. Δικασιά-αλφάδι, βάρβαρες φωνές και πολύ ξύλο. Ο Block ουρλιάζει υπέροχα στο ρεφρέν. Τούτο δω θα το γούσταρα τρελά για βίντεο. Πώς είπατε; Κυκλοφορεί το Lyric του εδώ κι ένα μήνα; Ναι, το είδα κι εγώ, αλλά μιλάω για «κανονικό» βίντεο, με τη μπάντα να ισοπεδώνει τρία βομβαρδιστικά Στελθ. Εξίσου δυνατό και το “The Relic”, με τον τραγουδιστή να κερδίζει ξανά τις εντυπώσεις. Και ξέρετε τι… Το θέμα «τραγουδιστής» ήταν πάντα μέγα ζήτημα για μένα, από τις πρώτες δουλειές των Iced Earth. Δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόσο ενθουσιασμό είχα πάει να αγοράσω τον πρώτο δίσκο τους τότε – έχοντας διαβάσει την κριτική – και πόσο απαίσια είχα νιώσει όταν διαπίστωσα πόσο χάλια ακουγόταν εξαιτίας του τραγουδιστή τους. Όταν βγήκε ο “Night…” είχα πει ότι θα τον αγοράσω κι αυτόν. «Του κερατά, δεν είναι δυνατό να είναι χειρότερος ο καινούργιος τραγουδιστής»… Και ήταν! Ευτυχώς, στη συνέχεια πέρασαν μερικοί καταπληκτικοί τραγουδιστές από τη μπάντα και τώρα πια, με τον κύριο Stu Block στο σχήμα, είμαι ευτυχής που ο μπροστάρης τους είναι τόσο χαρισματικός.

   Εισαγωγάρα στο “Ghost Dance”. Οι κιθάρες παίζουν εξαιρετικά τους ρόλους τους. Θεματική η μία, στη συγχορδία η άλλη, σόλο η μία θέμα η άλλη και όλο αυτό ελίσσεται και εξελίσσεται, με τη μία μελωδία να ακολουθεί την άλλη και να ευφραινόμαστε με ένα απίστευτο instrumental. Μπράβο και πάλι μπράβο που επέλεξαν ένα οργανικό κομμάτι για το δίσκο. Δεν το κάνουν πολλές μπάντες σήμερα και είναι κρίμα γιατί τα instrumental έχουν σημαδέψει πολλούς φοβερούς και τρομερούς δίσκους εδώ και δεκαετίες.
 

   Ξύλο και ακόμα περισσότερο ξύλο στο “Defiance”. Γκάγκα καραγκάγκα στις κιθάρες και μία γέφυρα που ναι μεν φαινόταν αναπόφευκτη, είναι όμως τόσο γλυκιά η ρημάδα… Ο Block ξανά-ουρλιάζει και ζεσταίνει περισσότερο την ατμόσφαιρα. Έχει έλθει η ώρα του επιλόγου. Εννιάμισι λεπτά το “Clear The Way”… Στις 13 Δεκεμβρίου του 1862 στο Fredericksburg Βόρειοι και Νότιοι διασταύρωσαν για ακόμα μία φορά τα ξίφη τους, με τους Νότιους να επιφέρουν τεράστιες απώλειες στους αντιπάλους. Οι Iced Earth πήραν την ιστορία και την έκαναν ένα πραγματικό έπος, με samples από μάχες και μια ατμόσφαιρα εντελώς κινηματογραφική.

   Ο δωδέκατος δίσκος των Αμερικανών είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση και σηκώνει άμεση ακρόαση. Πώς είπατε; Αν θα ξετρελαθείτε όπως παλιά; Να σου πω… Έχει σημασία; Ε, καλά, αφού έχει… Η απάντηση είναι ναι! Είναι μία φρέσκια πρόταση, είναι γεμάτη, είναι προσεγμένη και τιμά τον αγοραστή. Δεν θέλω περισσότερα. Εσείς;

Κώστας Κούλης
 

 

Dystopia « Dystopia Iced Earth CD Chronology

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

0 Μέλη και 166 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι