Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Beast In Black

Beast In Black
Είδος Heavy Metal
Χώρα Finland

The Hawkins

The Hawkins
Είδος Rock
Χώρα Sweden

Panzer

Panzer
Είδος Heavy Metal
Χώρα Germany

Tidal Dreams

Tidal Dreams
Είδος Heavy Metal
Χώρα Greece
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Roger Waters

CD

Is This The Life We Really Want?

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 03 Ιουνίου 2017
Είδος Progressive Rock
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Columbia

Is This The Life We Really Want?

Review

1. When We Were Young
2. Déjà Vu
3. The Last Refugee
4. Picture That
5. Broken Bones
6. Is This The Life We Really Want?
7. Bird In A Gale
8. The Most Beautiful Girl
9. Smell The Roses
10. Wait For Her
11. Oceans Apart
12. Part Of Me Died
 
 
   Ρητορικό album που ξεκινά με μια ρητορική ερώτηση. Ο Roger Waters σε προχωρημένη ηλικία ακόμα ζητά απαντήσεις σε όσα απαντήσαμε (;) όλοι μας χάρη σε κείνον. Η ίδια η ζωή επαλήθευσε, ακύρωσε, επιτέθηκε, αγάπησε και συνταξίδεψε με έναν από τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους της εποχής μας. Σε αυτό το ταξίδι συνοδοιπόροι, φτάνουμε μάλλον στο σταθμό που κατεβαίνει ο οδηγός. Αυτό ήταν το ταξίδι που θέλαμε, σε μια ζωή που θέλαμε... αλλιώς.
 
   Είκοσι πέντε χρόνια μετά το “Amused To Death” και δώδεκα χρόνια μετά την Opera “Ca Ira”, ο Waters κάνει ένα διάλειμμα από τη ζωή στο δρόμο και τη live αναπαραγωγή των επών του παρελθόντος και συγκεντρώνει την σκέψη του σε μια νέα δήλωση τόσο σταθερή και σίγουρη όσο το ερωτηματικό που βρίσκεται στην άκρη της. Τα πρώτα δείγματα του “ITTLWRW?” αν και αντιπροσωπευτικά της θεματολογικής και αισθητικής προσέγγισης υπολείπονταν κατά πολύ της συνολικής εικόνας. Τα “Deja Vu” και “Smell The Roses” υπηρετούν απόλυτα το ρόλο τους, αλλά η θέση τους αποκτά σαφές νόημα εντός του συνολικού οικοδομήματος.
 
 
   Το εισαγωγικό/instumental “When We Were Young” ανοίγει την πόρτα σε αυτό το νέο διαμέρισμα σε μια κατασκότεινη γωνιά του μυαλού του Waters. Στο μυαλό που φυγάδεψε το “Lunatic”, στο μυαλό που γκρέμισε το “Τείχος”, που έχτισε… Σε αυτό το μυαλό που έχει “δει” τα πάντα και τα ξαναβλέπει με μια αυστηρή περιοδικότητα. Ο Roger Waters ποτέ δεν διεκδικούσε τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιστή της γενιάς του, δεν διεκδίκησε ποτέ τις δάφνες του καλύτερου μπασίστα της σκηνής του, αλλά κέρδισε για πάντα τον τίτλο του υποκινητή των σπουδαιότερων επαναστάσεων. Αυτών που βρίσκουν στα αντίπαλα στρατόπεδα τον ίδιο ακριβώς άνθρωπο.
 
   Η θεματολογία του album έχει δύο κατευθύνσεις. Κάθετη και περιστρεφόμενη. Καταφέρνει να θέτει τον ακροατή στο κέντρο αυτού του κόσμου και ταυτόχρονα τον κόσμο κέντρο του ακροατή. Αναφερόμενος σε θέματα όπως η εξάρτηση από την τεχνολογία που μπορεί να κοιμίσει τη συνείδηση (“Picture That”, “Follow me filming myself at the show/On a phone from a seat in the very front row”), το προσφυγικό, που συσχετίζεται με τον απογαλακτισμό (“The Last Refugee”, “And I dreamed I was saying goodbye to my child/She was taking a last look at the sea”) και την υπομονή στην εξέλιξη συναισθημάτων όπως είναι ο έρωτας (“Wait For Her”, “Among the perfumed roses, wait for her/With the patience of a pack horse loaded for the mountains), ο Roger Waters “απλώνεται” στιχουργικά σε όσα περισσότερα συστατικά δημιουργίας του σύγχρονου κόσμου μπορεί μέσα στα όρια που θέτουν τα αυλάκια ενός ακόμα κατάμαυρου δίσκου.
 
   Η παραγωγή του album από το Nigel Godrich είναι σαφέστατα ένας συνδετικός κρίκος με τα “The Wall” και “Dark Side Of The Moon”, αναδεικνύοντας τις διασκορπισμένες μικρομελωδίες και τα πιανιστικά Licks, που τελικά στιγματίζουν την ανάμνηση της ακρόασης και αφήνουν αυτή τη γλυκύτητα που υπέβοσκε πάντα στις συνθέσεις του Waters. To “ ITTLWRW?” θα μπορούσε να είναι ένα Pink Floyd album με μερικά δευτερόλεπτα από τα χαρακτηριστικά σηκώματα και vibrato του David Guilmour. Δεν θα ήταν όμως αυτό που ο Waters θέλησε να παραδώσει. Μια μουσική αφήγηση που ορίζει την Trump εποχή του ίδιου του Waters και πάντα θα μνημονεύεται αντίστοιχα. Οι ορχηστρικές προσεγγίσεις των περισσότερων τραγουδιών έχουν μια λιτή ενορχηστρωτικά εικόνα, διαφυλάσσοντας και υπηρετώντας το στίχο, ενώ όλες αυτές οι χαρακτηριστικές φωνές που πλαισιώνουν αυτή του Waters λειτουργούν ενισχυτικά ως προς τον ίδιο σκοπό. Το “Smell The Roses” είναι η πιο “Pink Floyd/Walliκη” στιγμή του album και ίσως η μεγαλύτερη παραπλάνηση που είχαμε ως ακρατές στην περίοδο της αναμονής για το album.
 
   Με την περιοδεία “Us And Them” σε εξέλιξη, ο γερασμένος στη μορφή Roger Waters συνεχίζει να εντάσσει τον εαυτό του σε αυτό το σύνολο των ανθρώπων που ποτέ δεν αρκούνται στα κεκτημένα. Και αν η διαρκής επανάληψη αυτών σε καλλιτεχνικό επίπεδο μπόρεσε να γίνει εφαλτήριο νέων αναζητήσεων, τότε όλα παίρνουν χρώμα όταν πλέον μπορείς να τα δεις από μακριά και να ενώσεις τις τελίτσες.
 
   Ο επίλογος του album ενδεικτικός της όλης επαναστατικής σκέψης ενός μελαγχολικού αγωνιστή που ακροβατεί ανάμεσα στον πεσιμισμό και την ελπίδα.
 
“Bring me my final cigarette
It would be better by far to die in her arms then to linger
In a lifetime of regret”
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 
 

 

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

0 Μέλη και 193 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι