Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Beast In Black

Beast In Black
Είδος Heavy Metal
Χώρα Finland

The Hawkins

The Hawkins
Είδος Rock
Χώρα Sweden

Panzer

Panzer
Είδος Heavy Metal
Χώρα Germany

Tidal Dreams

Tidal Dreams
Είδος Heavy Metal
Χώρα Greece
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Raw Silk

CD

The Borders Of Light

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 20 Μαΐου 2017
Είδος Hard Rock
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Self Released

The Borders Of Light

Review

1. One Lifetime
2. Nobody Fills The Loneliness
3. Chimera
4. Night Time Angels
5. The Road You'Ve Taken
6. Losing My Mind
7. Distressed And Powerless
8. Out Of Reach
9. The Borders Of Light
10. Solitude Of Pain
 
 
   Η βιτρίνα στο δισκάδικο έχει, ανάμεσα στα άλλα εξώφυλλα, εκείνο το άλμπουμ με την κοπέλα που βγαίνει από το κουκούλι ή κάτι τέτοιο και ο συνειρμός με το κομμάτι που είχα ακούσει να παίζει στην εκπομπή “Metal City” λειτούργησε αναρχό-αυτόνομα… «Αυτοί πρέπει να είναι»… Μπήκα μέσα, πήρα, πλήρωσα, έφυγα. Οι φίλοι μου ρωτούσαν τι πράγμα είναι αυτό και πώς αγόρασα ένα δίσκο για τον οποίο δεν είχαν ακούσει τίποτα. Τα οκτώ υπέρτατα τραγούδια του “Silk Under The Skin” με συντροφεύουν από τότε. Κάνα μήνα μετά την αγορά του δίσκου βρέθηκα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μουσικά όργανα, με παρέα και ο πωλητής εκεί έδειχνε σε έναν από τους φίλους μου ένα καινούργιο πλήκτρο. Παίζει ένα θέμα για να τονίσει τις δυνατότητές του… Ο φίλος γυρίζει σε μένα. «Raw Silk δεν είναι αυτό»; Ο πωλητής ξαφνιάζεται πολύ ευχάριστα. «Τους ξέρετε»; Χαμογελάω μέσα από τα πατομπούκαλα που φορούσα τότε και αντιγυρίζω… «Το “Journey Of No Return” είναι το αγαπημένο μου από το δίσκο». Και πιάνουμε την κουβέντα…

   Από τότε πέρασαν περίπου τρεις χιλιετίες. Η μουσική συνεχίζει να αποτελεί την κορυφαία μορφή ψυχαγωγίας, η Ελλάδα ξεπουλήθηκε εντελώς, τα παιδιά αποκτούν προβλήματα στην όραση από την υπερβολική έκθεση σε κινητά και τάμπλετ και οι Raw Silk ξαναγεννιούνται και βγάζουν το «Δεύτερο δίσκο»! Για όλους εμάς που τους έχουμε ζήσει από την αρχή και τους έχουμε αγαπήσει από τότε, το γεγονός είναι υπέρ του δέοντος αρκετό για να συγκινηθούμε. Για όλους όσους βρέθηκαν στο LiVE του 2005 και άκουσαν, αυτό το άλμπουμ είναι πλέον λύτρωση. Ο Κώστας Κυριακίδης, ο άνθρωπος που ξεκίνησε όλη την ιστορία με τη μπάντα, είναι ο μοναδικός εναπομείνας. Μόνιμος κάτοικος Αγγλίας εδώ και πολλά χρόνια, με τεράστιες σπουδές πάνω στη μουσική και τους Raw Silk στο πίσω μέρος του μυαλού του, αποφασίζει κάποια στιγμή να βγάλει τα απόρρητα κιτάπια από τη σερβάντα. Βρίσκει έναν εξαιρετικό τραγουδιστή (έτσι, για να συνεχιστεί η υπέροχη κληρονομιά του απίστευτου βοκαλίστα Γιώργου Φλωράκη) στο πρόσωπο του κυρίου Chris Dando κα το “The Borders Of Light” βλέπει το light – επιτέλους!
 

   Πριν κάτσω να γράψω, είχα κατά νου διάφορες κριτικές που είδα στο διαδίκτυο. Παντού οι ίδιες κουβέντες. «Όσοι περιμένατε ένα δίσκο σαν το “Silk…” καλύτερα να το ξεχάσετε». Καλά, όλοι οι δεύτεροι δίσκοι γίνονται με προοπτική να κοπιάρουν το περιεχόμενο των προηγούμενών τους; Μήπως υπάρχει τελικά πρόβλημα στην κατανόηση; Πολύ ωραία, ο επόμενος δίσκος βγαίνει εξακόσια χρόνια μετά τον πρώτο και ο βασικός πρωταγωνιστής έχει πλέον χίλια καντάρια γνώση στο μυαλό του και κουβαλάει άλλη τόση κουλτούρα. Δηλαδή τι; Θα κάνουμε τους δικαστές επειδή δεν βγήκε δεύτερο “Street Girl” ή “Irene No 2”; Μήπως να κουνήσουμε λίγο το κεφάλι μας;

   Το blues που ακούει στο όνομα “Losing My Mind” μου έκανε τρομερή εντύπωση. Η φωνή του Dando είναι μοναδική, το παίξιμο βιρτουοζιτέ και το όλο το μοτίβο μου κάνει σε εξτραβαγκάνζα τύπου Toto και λοιπών ΜΕΓΑΛΩΝ συγκροτημάτων που παίζουν σε μεγάλες αρένες. Το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο εκτείνεται σε δώδεκα λεπτά μουσικής, δείχνει με γραμματοσειρά εφτακόσια πόσο πολύ έχει δουλέψει συνθετικά αυτός ο άνθρωπος και πόσο καλά αποδίδει αυτό το σχήμα. Πολλή μελωδία, πολύ mid tempo ρυθμός και φωνητικά τόσο γλυκά… Είναι σινεμαδίστικο όλο αυτό, είναι soundtrackικό και τα τραγούδια υπακούνε κατά βάση σε αυτό τον κανόνα. Να πούμε εδώ ότι στο τέλος του κομματιού οι στίχοι είναι στα ελληνικά!

   Όσοι πάλι αρέσκεστε να το κουνάτε και λιγάκι – και ΠΟΛΥ καλά κάνετε γι’ αυτό – σίγουρα θα σας κολλήσει το “Nobody Fills The Loneliness”, το οποίο αποτέλεσε και την πρώτη γνωριμία με τους νέους Raw Silk. Pomp, πιασάρικο, γκράντε στην αντίληψη και το στήσιμο, το κομμάτι αυτό θα μπορούσε να έχει γραφτεί από μια από τις κορυφαίες AOR μπάντες που λατρεύουμε. Είναι ένα τραγούδι που κάνει από μόνο του τη διαφορά.

   Εύχομαι πολλή και καλή επιτυχία στον Κώστα Κυριακίδη και τα παιδιά της καινούργιας παρέας. Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το άλμπουμ και σύντομα να το υποστηρίξουν ζωντανά. Κι όσο για τις γνώμες και τις απόψεις και τα σχόλια… Ο καθένας – φυσικά – μπορεί να έχει την άποψή του. Απλά, επιτρέψτε μου να πω αυτό, να το βγάλω από μέσα μου. Όταν είχε βγει το “Silk Under The Skin” και ο κόσμος πανηγύριζε για εκείνο το μοναδικό άλμπουμ, υπήρξαν κι εκείνοι που είχαν πει και γράψει για εξώφυλλα δεκαετίας ’70 και πλήκτρα που ήταν πιο μπροστά από τις κιθάρες και ηλίθιες ερωτήσεις για το «Πώς συνθέτει ένας drummer;» και διάφορες τέτοιες ΜΠΟΥΡΔΕΣ ολκής. Αντί να πουν και να γράψουν το αυτονόητο. «Παιδιά, το άλμπουμ σας είναι και γαμώ, φοβερά τα τραγούδια, μπράβο»! Κι εμείς διαβάζαμε και χαμογελούσαμε. Δυστυχώς, κάποιοι δεν θα βάλουν ποτέ μυαλό. Και – μεταξύ μας – μη σώσουν και βάλουν. Μας διασκεδάζουν… Παίδες, μπράβο και πάλι μπράβο για το δίσκο! Πάντα τέτοια!

Κώστας Κούλης
 

 

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

0 Μέλη και 192 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι