Facebook

Twitter

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

SadDolls

SadDolls
Είδος Dark Metal
Χώρα Greece

Γυμνά Καλώδια

Γυμνά Καλώδια
Είδος Ελληνικά
Χώρα Greece

Time Collapse

Time Collapse
Είδος Progressive Metal
Χώρα Greece

Sandness

Sandness
Είδος Hard Rock
Χώρα Italy
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω #

Blackfield

CD

V

2017 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 / 0 out of 50 out of 50 out of 50 out of 50 out of 5 0 RATINGS

Data

Κυκλοφόρησε 2017
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017
Είδος Progressive Rock
Αριθμός δίσκων 1
Edition date 2017
Εταιρία Kscope

V

Review

1. A Drop in the Ocean
2. Family Man
3. How Was Your Ride?
4. We'll Never Be Apart
5. Sorrys
6. Life Is an Ocean
7. Lately
8. October
9. The Jackal
10. Salt Water
11. Undercover Heart
12. Lonely Soul
13. From 44 to 48
 
 
   Το να αναλύσεις τι είναι οι Blackfield με δυο λόγια είναι μια εξαιρετικά επίπονη διαδικασία για όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία τους. Το side project των Avin Geffen και Steven Wilson έμελλε να γίνει η σπουδαιότερη επιτυχία του πρώτου και ένας ακόμα ογκόλιθος στο οικοδόμημα του δεύτερου. Η μερική απουσία/παρουσία μάλιστα του Steven Wilson από τα δύο προηγούμενα albums “Welcome To My DNA” και “IV” απέδειξε περίτρανα ότι οι Blackfield είναι τόσο δυνατοί όσο το σύνολο των δύο μελών τους. Μετά από την ανακοίνωση του Wilson περί αποχώρησης ήρθε η ανακοίνωση του Wilson περί συνέχειας και νέου album. Η ασυνέπεια των λόγων του σήμανε, για πολλούς από εμάς, μια ενθουσιώδη προσμονή.
 
   Το “V” είναι ένα album με “διάχυτο” concept. Μπορεί να μην έχουμε μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος, αλλά κινούμενο στα πρότυπα των δύο τελευταίων προσωπικών album του Wilson, εξετάζει μερικά από τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από το πιο βασικό στοιχείο της ζωής, που είναι το “νερό”. Το εισαγωγικό instrumental “A Drop In The Ocean” σκιαγραφεί άμεσα την πορεία που παίρνει όλο το album στη συνέχεια.
 
 
   Οι Blackfield για άλλη μια φορά κινούνται ανάμεσα στο σκοτάδι και το σούρουπο. Ο Geffen δίνει μερικές pop πινελιές στο ταξίδι του Wilson προς τα βάθη της ανθρώπινης φύσης και το αποτέλεσμα για άλλη μια φορά είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. Με μια πρώτη ακρόαση μπορείς αμέσως να διακρίνεις σε ποιον ανήκει η κάθε σύνθεση αλλά ταυτόχρονα καλείσαι να συνειδητοποιήσεις ότι το “V” είναι ένα album συνύπαρξης βασισμένης σε κανόνες διατήρησης ταυτότητας. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη επίτευξη των δύο καλλιτεχνών με τις αυτόφωτες κατά τ’ άλλα προσωπικότητες.
 
   Η παραγωγή του album είναι σίγουρα το στοιχείο που εκτοξεύει όλα τα θετικά στοιχεία που προ ειπώθηκαν. “Υπαίτιος” αυτού ο Alan Parsons, που μοιάζει να αποτελεί τον ιδανικότερο μεταφραστή του Steven Wilson μετά το “The Raven That Refused to Sing”. Το “V”, ποιοτικά, θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα στα πρώτα δυο albums του συγκροτήματος και τραγούδια όπως τα “Family Man”, “How Was Your Ride” και “Lately” να συνεχίζουν μια πορεία εξαιρετικών singles, που γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στην Progressive προσέγγιση ενός τραγουδιού και στην εμπορική/ραδιοφωνική του εκδοχή. Το ομώνυμο album των Blackfield χαρακτηρίστηκε από πολλούς σαν radio edit ενός Porcupine δίσκου. Αυτή ακριβώς είναι και η τελική αίσθηση που δίνει το “V”. Απόλυτο παράδειγμα αυτού άλλωστε η παραδοχή των συντελεστών του ότι ξέρουν ακριβώς ποιες προσωπικές τους συνθέσεις αφορούν σε μια καινούργια Blackfield δουλειά και ως απαραίτητη προϋπόθεση ένταξης μιας τέτοιας σύνθεσης στο τελικό tracklist είναι η κοινή αποδοχή της από το Geffen και το Wilson. Προσωπικό αγαπημένο track του album είναι ο επίλογός του , το “From 44 to 48”, που μοιάζει να απελευθερώνει το Wilson από τις μουσικές του βλέψεις για πολύπλοκες ενορχηστρώσεις και μακροσκελείς δομές και να περιγράφει μια ολόκληρη ζωή σε 4 λεπτά και 31 δεύτερα.
 
   Το “V” μπορεί να μην είναι το καλύτερο album των Blackfield, θέση για την οποία κονταροχτυπιούνται οι δύο πρώτες τους δουλειές, αλλά είναι σίγουρα το πιο ώριμο και κατασταλαγμένο album τους. Τα δυο μέλη τους ξέρουν πολύ καλά το ρόλο τους και πως να συνυπάρξουν μουσικά και στιχουργικά, ενώ ο συνδετικός τους, πλέον, κρίκος, που ακούει στο όνομα Alan Parsons, είναι ένα δώρο που οι Blackfield οφείλουν να διατηρήσουν.
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 

 

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Επισκέπτες

0 Μέλη και 140 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι